Navigation Menu

Goeiemorgen Salento! Er was aardig wat beweging in de dorm dus ik was op tijd wakker. Philippe lag nog fijn in zijne nest te stinken. Effe wakker gepord en gezegd dat ik alvast ging ontbijten 🙂 Gene stres!

Beneden kwam ik gelijk een bekend gezicht tegen. David, de vriend van Ilona, die samen met mij de Cuidad Perdida heeft gedaan. Hij was verrast om mij te zien. Het was ondertussen al een tijdje geleden en de hostel lag echt in de middle of nowhere. Ilona zat al aan de ontbijt tafel dus dat moesten we effe checken. Zij is trouwens het meisje dat mij die ene nacht tijdens de trekking heeft wakker gehouden toen ze ziek was. Toen ze mij zag kreeg ze het schaam rood al op haar wangen 🙂 Huh?! Wa doet gij hier? was het eerste wat er uit kwam. Ipv Goeie morgen ofzo … Niks ook niet! We waren s’nachts aangekomen en niemand van de hostel had ons al gezien dus het was wel een grappige situatie. Ik denk dat ze het niet zo erg vond dat ze die dag moest vertrekken, het was duidelijk dat ze nog niet helemaal over het feiten van in de jungle heen was … Ondertussen was Philippe ook herrezen. Samen effe ons ontbijt achterover gooien en eens kijken wat we die dag konden doen.

Een fiets huren en wat koffie plantages bezoeken leek ons wel iets. Salento ligt midden in de koffie regio van Colombia. Over het algemeen vond ik het maar vrij lastig om goeie koffie te scoren tijdens mijn avontuur in Zuid Amerika. Dus ja … hier moest de koffie wel goed zijn. De route was een lus van een 20-tal kilometer en vertrok aan onze hostel. Perfect! Onze Philippe moest eerst peuken hebben dus eerst effe een ritje naar het dorpje. Een paar extra kilometers kunnen gene kwaad denk ik zo.

Het begin van de route was best lachen. Berg af daar ben ik wel fan van. Uiteindelijk kwamen we aan bij een plantage waar men tours organiseerde en ze ons het hele proces toonde. Volgens de borden was het ook int Engels maar dat bleek zever toen we daar aankwamen. Dan maar in het Spaans 🙂

Onze gids was een klein fijn Colombiaanse dame dus dat was ook ne meevaller. We kregen uitleg over de koffie planten, de bonen en vervolgens gingen we de plantage in om zelf onze koffie bonen te plukken. Met een mandje rond ons middel mochten we alleen de rode vruchten plukken. We waren samen met een groep Amerikanen waar aardig wat hoeken af waren dus da was best lachen.

We gingen door het hele proces, van plukken, zuiver maken, drogen, branden tot hetgeen waar we eigenlijk voor kwamen … proeven 🙂 Het was niet de lekkerste koffie die ik ooit gedronken heb maar wel een van de betere in Zuid Amerika. Nog effe een tuit gekocht als souvenir voor thuis en terug de fiets op. Weer helemaal klaar voor een portie downhill. Het 2de deel van route was „vlak” volgens de gast van onze hostel. Het was niet fel berg op maar vlak was het alles behalve. Toen we in het eerste dorpje aankwamen hebben we dan maar effe gepauzeerd om ons mentaal voor te bereiden op het laatste stuk. Dit zou berg op zijn tot in het centrum van Salento. Als het 2de deel al „vlak” was dan wil ik niet weten wat die zien als berg op … Veel keuze hadden we niet dus daar gingen we!

Ik kerkend de weg al snel. Hierover waren we door gekomen met de taxi de dag ervoor. Dit feit maakte het hele avontuur niet echt beter, 3 kilometer omhoog, en steil omhoog. De versnellingen van mijne fiets deden maar aardig moeilijk, ik fiets niet graag in de laagste versnelling maar hier kon ik niet anders. Als die pongel dan niet in die versnelling schiet is dat vrij vervelend. Gelukkige was ik niet de enige die worstelde met de helling. Philippe volgde op ne aardige afstand. Voor mij was het al afzien dus ik wil niet weten hoe onze roker daar mee omgaat. Na ne hoop getrap en gevloek kwamen we dan eindelijk aan in het centrum. Effe een fietstochtje doen zeggen ze dan 🙂

Eens in het centrum hadden we ons pintje wel verdiend. Zalig hoe lekker een pint kan smaken na een potje afzien …

Na ons pintje zijn we eens door Salento zelf gewandeld. Echt een super klein dorpje met smalle straatjes, best gezellig. We hadden al wat beweging gehad die dag dus een trip naar het hoogste punt van de stad kon er ook wel nog bij. Effe wat foto’s schieten en toen vonden we wel dat het genoeg was geweest voor die dag. Terug de fiets op en nog een stuk downhill vlammen met ons fietskes. De laatste 50 meter naar de hostel was een klein steil wegske omhoog. Effe de juiste versnelling kiezen, snelheid maken en gaan! Het plan was er … de uitvoering was iets minder! Van het moment dat ik de helling op reed en kracht wilde zetten op mijn pedalen ging het helemaal mis. Klaats! Ketting over! Was ik blij dat dit op het einde gebeurde en niet halverwege onze helse klim. Maarja, dan de laatste 20 meter maar wandelen e. De kerel van de hostel vond het allemaal niet zo erg leek het. Het was ne echte hippie 🙂 Denk niet dat die jong zich ergens druk over maakt dus waarom zagen over een kapotte ketting 🙂

Die avond zijn we op ons gemak iets gaan eten in het centrum. De dag erop stond er een nationaal park op de planning. Ik had van Emily, een Australische vriendin, doorgekregen dat ze daar de grootste palmbomen ter wereld hadden. Klinkt heel wat dus dat moesten we dan maar eens gaan bekijken.

s’Morgens pikte een jeep ons op aan het hostel om vervolgens op het stadsplein af te zetten. Hier moesten we in een andere jeep stappen die ons tot aan het park bracht. Absurd als ge ziet hoeveel mensen ze in zo een klein jeepje knallen. Binnen was er geen plaats meer dus Philippe en nog ne andere kerel moesten achterop een of ander klein rekje staan. Da krijgt ge thuis echt niet voor mekaar maarja, we zitten tenslotte in Zuid Amerika …

Veilig en wel aangekomen kon onze trip starten. Volgens de kerel van de hostel zou het 2 tot 4 uur duren. Lekker vaag! We zullen wel zien hoelang we er over doen. Onderweg stootte we op 3 dames die ook in onze jeep zaten, Marie, Marlies en Miriam. Ik ben niet goed in namen maar die 3de kon ik makkelijk onthouden 😉 Ze waren alle 3 van Duitsland. Hoewel ik net echt super goede ervaringen heb met Duitsers op reis vielen deze super goed mee. Het feit dat Marie een schoon madam was zal er ook wel voor iets tussen gezeten hebben.

De route door het park was anders ook niet slecht. Grotendeels door de jungle en over de meest barakken brugskes die ge u maar kunt voorstellen. Boven op de heuvel was er een plaatst waar we kolibries konden spotten. Het was maar een half uurke uit de richting dus ja. Kolibries zijn vette beesten dus dat hadden we er wel voor over. Op die plek kregen we ook koffie met een stuk kaas. Het is blijkbaar iets Colombiaans om kaas en koffie te combineren. Rare combinatie maar aangezien ik beide lekker vind heb ik het toch maar lekker allemaal binnen gespeeld. Na onze snack en ne hele hoop foto pogingen van de kolibries was het weer tijd om te wandelen.

Het was klimmen geblazen richting het hoogste punt van de route. 2800 meter, da beloofd … Het uitzicht boven maakte de klim helemaal goed. Hier zagen we ook in de verte de meters hoge palmbomen al verschijnen. Abnormaal hoe groot die bomen waren. Het contrast met de rest van de bomen maakte het allemaal nog vetter. Ik snap wel dat ne boom hoger wilt groeien om boven de rest uit te komen maar om dan 2 of 3 keer groter te zijn dan de rest van het woud is er wel lichtjes over vind ik.

Het was imposant om tussen deze kolossen te wandelen. Ik heb al hoge bomen gezien in mijn leven maar dit ging er over. De foto’s spreken voor zich.

Uiteindelijk kwamen we na een 4-tal uur terug aan het vertrekpunt aan. Terug de jeep in en weer een deel achterop en op naar Salento. Die avond zou ik terug naar Bogota reizen om de dag erop mijn vlucht te nemen. Philippe ging nog effe in Colombia blijven en zou die avond naar Cali gaan, dacht hij 🙂

Terug in de hostel heb ik vervolgens mij spullen opgehaald, nog wat gezeverd met de mede hostel genoten en de hippie eigenaar om vervolgens maar alleen aan te zetten richting het centrum waar ik een bus had naar de dichtstbijzijnde stad waar ik dan een nacht bus kon pakken naar Bogota. Philippe had na lang denken besloten om toch maar ne extra nacht in Salento te blijven. Het was een raar figuur maar wel ne super kerel om mee te reizen. We konden het goed met mekaar vinden en ik vond het best lastig om te vertrekken. Het feit dat het een van mijn laatste momenten in Colombia en mede in Zuid Amerika zijn speelde daar ook wel een rol in.

Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk. Eerst een lokale bus in om daarna een nachtbus richting Bogota te nemen. Ik had echt geen zin om nog een dag in Bogota rond te hangen dus de nachtbus was ideaal. Het enige nadeel was dat deze bus voor ne keer op tijd was. Dit betekende dat ik al om half 5 in Bogota was. Mijn vlucht was om 10 uur dus ik had aardig wat uren te slijten in de luchthaven. Och ja … er zijn erger dingen denk ik zo.

Dit was het dan … het einde van mijn Zuid Amerika avontuur. Voelt echt vreemd na bijna 6 maanden. Ik begon de taal goed te beheersen en was eindelijk gewoon aan het feit dat er nooit iets gebeurd op de tijd dat men opgeeft. Tranquilo en Manana zal ik missen eens in het hectische Azië.

Ik kan terug kijken op een zalige tijd in een super continent! 5 geweldige landen in iets meer dan 5 maanden. Nooit verwacht dat het mij zo goed ging meevallen, de schrik die ik op voorhand had over de taal, de onzekerheid en de „gevaarlijke” landen was allemaal om niks geweest. Het is absurd hoeveel dingen ik gedaan heb, dingen waarvan ik nu nog steeds afvraag hoe ik het in godsnaam geflikt heb. Alle mooie dingen die ik gezien heb, de mede reizigers en vrienden die ik heb leren kennen die mijn reis mede gemaakt hebben … Het is moeilijk om het allemaal te vatten als ik er over terug denk. Wat mij nu ondertussen wel al effe duidelijk is geworden is het feit dat ik mij de gelukkigste mens ter wereld voel bij het feit dat ik dit allemaal mag en kan doen. Effe uit de sleur van het „normale leven” stappen is een van de beste keuzes die ik tot hiertoe gemaakt heb in mijn leven! Dit is iets wat ik tijdens deel 1 van mijn trip ontdekt heb.

Met een vreemd maar super gevoel op naar Azië voor deel 2. Maar eerst gaan we thuis de familie eens flink liggen hebben. Ik vlieg terug over Madrid, Brussel en Doha naar Nepal dus ik dacht wel dat het leuk zou zijn om effe thuis te stoppen voor een paar dagen om de reis wat te breken. Mijn vrienden zijn allemaal op de hoogte maar de familie weet van niks. Eens kijken hoe mama, zus en de hele bende dit gaan ervaren. Ik kijk er alvast naar uit! Spannend!

More Information»

Wanneer ne mens kan kiezen tussen 45 minuten vliegen of 15 uur op een bus zitten dan is die keuze snel gemaakt. Het scheelde 15 euro dus dat was heel snel beslist. Geen bus maar ne vlieger van Cartagena naar Medellin!

Het was al donker voor we in Medellin landde. We hadden al ne hostel geboekt en die hadden voor ons een taxi geregeld vanaf de luchthaven. Like a boss! Het was nog een dikke uur rijden vooraleer we op de plaats waren. Onze Zwitserse vriendinnen zaten in een andere hostel, daar was geen plaats meer dus hebben wij maar ne hostel een straat verder geboekt. Eens ingecheckt hadden we met hen afgesproken. Het was een blij weerzien 🙂 Samen wat gaan eten en toen maar besloten om het die avond rustig aan te doen. Creemers was nog niet 100% en ik had nog naweeën van het 30 jarige feestje van Jochen zonder Jochen … Zullen ons maar sparen voor de volgende avond, ne vrijdag avond begot. De 1ste herkansing voor Mr Creemers zijne verjaardag. Fingers crossed!

De dag erop moesten we van hostel wisselen. Nu was er wel plaatst in diegene waar Andrina en Andrea verbleven. Die dag zou er ook een tour op de planning staan. Medellin is de stad waar Pablo Escobar het voor het zeggen had destijds. Een van de bekendste drugsbaronnen ter wereld. In dit kader worden er dus tours gegeven. Ik had dit destijds bij Reizen Waes gezien en da leek mij wel iets.

Ondertussen waren ook Philippe en Dirk aangekomen in onze hostel. Die zagen die tour ook wel zitten dus sprongen op de kar. Er was eerst nog wat discussie of er al dan niet plaats was in de bus maar uiteindelijk zijn ze dan toch mee moge gaan. De tour bracht ons naar het kerkhof en het graf van Pablo wat uiteindelijk gewoon een marmeren plaatje bleek te zijn. Verder kwamen we nog langs een gebouw wat vroeger zijn „hoofdkwartier” was en als laatste stopte we in een villa waar Pablo een tijdje verbleven heeft. Hier troffen we „zijn broer” en kregen we van onze gids een rondleiding door het huis, dat vol hing met foto’s en zo. Nog effe op de foto met broer Escobar en dat was het dan. Voelde ons redelijk int zak gezet maarja. Op voorhand kunt ge dat niet weten 🙂 Voort zelfde geld was da wel vet.

Die avond zijn we met de heel bende gaan eten. We verbleven in Zona Rosa, een van de duurdere buurten van Medellin met veel hostels, bars en restaurantjes. Gezelligheid troef! Na een uitgebreide maaltijd was het tijd voor een feestje. Niet zo ver van onze hostel lag Parque Lleras, een kleiner park met daar rond ne hoop bars, restaurants en winkeltjes (voor drank). Het park zat aardig vol! Locals, toeristen, hippies … We haalde ons een fles cola en een kartonneke rum en we konden er weer tegen. We installeerde ons op een trapke in het park en ons avondje drinken kon beginnen. Het duurde niet lang voor we contact hadden met enkele hippies die voor ons wat gek aan het doen waren. Het park trok redelijk wat raar volk aan. Mensen kijken is echt iets fijns dus we zaten wel op onze plek voor een avond vermaak. Het was mede een herkansing voor Creemers zijne verjaardag. Alleen werd het snel duidelijk dat die ballon niet op ging gaan. Hij was nog steeds niet 100% en dat drinken ging hem niet goed af. Andrina en Andrea hadden de dag erop een vlucht dus echt laat gingen die het ook niet maken. Toen we door onze voorraad drank zaten hebben die dan maar besloten om samen met Jochen naar huis te gaan. Gelukkig hadden Philippe, Dirk en ik nog geen zin om door te gaan. Wij vonden het tijd om wat bars af te gaan. We waren hennig in de olie dus bij de eerste bar was het al zo ver. Het zit vol zeiden ze. Zal wel 😀 Het boeide ons maar weinig dus op naar de volgende. Na nog een deel extra pinten was het voor ons ook tijd. Hoewel het park maar 3 blokken van onze hostel lag kregen we het toch voor mekaar om verkeerd te lopen. Uiteindelijk hebben we dan maar ne taxi tegengehouden om daar de weg te vragen. We zaten aardig uit de richting. Snap nog altijd niet hoe we het klaar gespeeld hebben om verkeerd te lopen maar kom. We zijn er uiteindelijk geraakt.

De volgende morgen was ik alweer vroeg wakker, hoewel het laat en zaat was. Op zich wel ideaal want zo kon ik afscheid nemen van de 2 Zwitserse dames. Blijkbaar was het ook Dirk zijne laatste avond dus toen waren we nog met 3. Philippe bleef nog wel een tijdje in Colombia 🙂

Ons plan was om vandaag naar de kabelbaan te gaan. Deze lag in een armer gedeelte aan de andere kant van Medellin. Blijkbaar is het metro systeem goed uitgerust in Medellin dus dat gaan we gelijk uit testen. Jochen wilde zich sparen voor de avond, nog maar eens een herkansing. Die avond hadden we afgesproken met Morten, ne Nederlander die ik destijds op Paaseiland heb leren kennen. Maar eerst, tijd voor iets cultureel.

Philippe en ik vertrokken naar het metro station een 20-tal minuten wandelen van onze hostel. Het klimaat in Medellin is het hele jaar door hetzelfde, om en bij de 25 graden. Het was dus aardig zweten na zo’n avondje stappen. Gelukkig was er airco in de metro 🙂 De kabelbaan sloot mooi aan op het metro netwerk dus dat was ideaal. Aan de top van de kabelbaan hadden we een mooi uitzicht over de hele stad. Hier konden we ook een volgende kabelbaan nemen naar een of ander park. Geen idee wat dit was, wij dachten nog een mooier uitzicht over de stad maar dat viel wat tegen. Ik denk dat we zo’n 20 minuten in da ding gezeten hebben. 5 minuten omhoog wat ons inderdaad een mooi uitzicht over Medellin gaf en vervolgens 15 minuten door de bos waar geen hol te zien was. Vervolgens kwamen we aan bij de ingang van het park waar eigenlijk nog minder te zien was. We konden in het park gaan maar aangezien we wat laat aan ons avontuur begonnen waren hadden we maar een dik half uur de tijd. Dan maar wat rond kijken en terug de kabelbaan in naar beneden. Een beetje teleurgesteld kwamen we terug aan bij de top van de eerste kabelbaan. Deze had een 3-tal stops in de wijk op weg naar het metro station. We kozen er dus voor om tot het eerste station terug te wandelen. Ik had het er niet helemaal op. Met het gedachte van het „gevaarlijke” Colombia in het achterhoofd, het was ook een vrij arme wijk dus dat hielp niet. Het werd al snel duidelijk dat mijn gevoel totaal onterecht was. Ik heb al in andere landen ervaren dat de mensen die het minste hebben nog het vriendelijkst zijn van allemaal. Het was een wirwar van straatjes dus het duurde niet lang voor Philippe en ik verdwaalde. Nog voordat we de kans kregen om iets te vragen spraken de mensen ons al aan. „Qué busca?” klonk het gelijk, wat niet meer betekend als „wat zoeken jullie?” Het viel dus op dat we verdwaald waren 😀 Iedere keer deed men de moeite om ons met hand en tand uit te leggen hoe we moesten lopen. Verder zei iedereen vriendelijk „Ola!” en voelde ik mij geen seconde ongemakkelijk. Wie nu nog durft zeggen dat Colombia „gevaarlijk” is wil ik graag uitnodigen eens door deze wijk te lopen 🙂 20 jaar geleden waarschijnlijk niet het beste idee om te doen maar nu … Een aparte en aangename ervaring! Na wat gezoek hebben we het tussen station terug gevonden en namen we de kabelbaan om vervolgens de metro weer richting onze hostel te karre.

In de hostel troffen we Jochen weer. Hij had van de tijd gebruik gemaakt om wat uit te rusten en was er helemaal klaar voor. Effe wat eten scoren en we konden op zoek naar het appartement van Morten waar we hadden afgesproken om wat in te drinken voor onze zaterdagavond in Medellin. Eens benieuwd waar die jong ons heen brengt. Hoewel Medellin net als alle steden in Zuid Amerika een coordinaten systeem hanteert was het ons toch weer geluk om vierkant verloren te lopen. Een 45-tal minuten te laat hadden we het dan toch gevonden 🙂 De heren wonen al enige tijd in Medellin en zijn dus gewoon aan het feit dat niet alles op tijd is in Zuid Amerika.

Morten woont in een net appartement op het 16de verdiep van een vrij duur appartementsgebouw. Hij woont hier samen met nog 2 andere professionele poker spelers. Ik blijf het toch vreemd vinden dat ge u geld hier mee kunt verdienen maar toch. Als ik de infrastructuur bekeek dan hadden die mannen het niet slecht. Na het spelen van wat drinkspelletjes hebben we dan toch maar besloten om de stad in te gaan. We begonnen in de buurt van Parque Lleras en gingen vervolgens naar een locale discotheek. Ik blijf het toch niet normaal vinden hoeveel schoon vrouwen er in Medellin rondlopen. In deze discotheek was het niet anders 🙂 Effe die salsa skills boven halen. We waren met een hele bende, met Morten en zijn  huisgenoten, Jochen, Philippe en ik. Hennig gezellig en de pintjes gingen er goed in. Poging 3 van Creemers zijn verjaardagsfeestje leek een succes te worden. Tot meneer zich weer niet goed voelde. De lokale heren gingen ook vertrekken maar daar hadden Philippe en ik niks in gezien. Wij gaan nog effe door dachten we. Toen ook wij het uiteindelijk wel gezien hadden in die discotheek hebben we besloten om nog effe te gaan kijken in het park. Daar was nog het een en ander uit dus hebben we ons nog maar wat pils gescoord en ons daar ergens geïnstalleerd.

Al snel kregen we gezelschap van een koppel die allerlei brol verkochten. Armbandjes, kettingskes, … Samen met nog een paar van hun vrienden was het een gezellige bedoening. Uiteindelijk besloten we om te verhuizen naar een ander park in de buurt. Nog maar wat pils halen en op naar het volgende. Mijn Spaans is echt super als ik gedronken heb 😀 Ofwel ware die ander manne nog schever dan ik maar de conversaties bleven gaan. Het park wat we gekozen hadden was op een helling en het was super om de zonsopgang te zien. Toen kwam ik wel op een punt dat het toch wel tijd was om te gaan slapen. Philippe vond het ook goed geweest dus we begonnen aan de route richting de hostel. Gek genoeg zijn we weeral verkeerd gelopen die avond/ochtend. Volgens mijn ligt da aan Philippe 😉

Na ne hoop op en neer gedwaal door de verschillende straatjes stootte we plots op 2 zotte die al aant joggen waren met hunne poedel. Zij wisten gelukkig de weg en waren zo vriendelijk om een stuk met ons mee te lopen 🙂 Maar we hebben het gehaald. 2 avonden op rij verdwalen … een kunst op zich …

Zondag was ne typische lazy sunday. Heel goed voelde ik mij niet na 3 avond stappen. Duidelijk dat ik hier toch net iets te oud voor geworden ben. Maarja, Creemers wordt maar 1ne keer 30 en als we 3 pogingen nodig hadden om dat te vieren, dan moet ik mij daar maar bij neerleggen 🙂

Die dag moesten we ook van hostel switchen. De hostel waar we zaten was gene vette en zat vol Israeliers dus hebben we maar besloten om terug te gaan naar Happy Buda waar we eerst verbleven. Effe inchecken en we konden er weer tegen.

Ons plan die dag was om naar de voetbal te gaan. Niet dat ik ne voetbal fan ben maar de sfeer tijdens een wedstrijd in Zuid Amerika is naar het schijnt super. Aangezien ik in Buenos Aires te laat waren voor de match was dit mijn laatste kans om eentje mee te pikken. De match was Independcia Medellin tegen god weet wie. Nr 7 tegen nr 8 in de competitie. Komt wel goed denk ik. Samen met nog een deel andere heren van de hostel, namen we de metro richting het stadion. Het was makkelijk om er achter te komen of we nog goed zaten want de hele metro zat vol met supporters. De sfeer zat er al goed in. We hadden natuurlijk nog geen kaartjes, dus dat was het volgende plan. De veel kassa’s bleken gesloten te zijn en diegene die open waren hadden een rij van hier tot bij ons. Gelukkig liepen er genoeg heren rond die „illegaal” kaartjes verkochten. Het is ons na een heel gezaag dan toch gelukt om kaartjes te regelen voor ons allemaal in hetzelfde vak. Missie volbracht!

Toen we het stadion binnen gingen werden we al overdonderd door het geroep, gezang en getrommel in het stadion. Die Colombianen zijn net iets enthousiaster dan de supporters die ik gewoon ben. Niet normaal! Ik heb daar mensen gezien die de volle 90 minuten gezongen en gesprongen hebben of hun leven er vanaf hing. Geweldig om zien!

Het duurde niet lang of de eerste goal viel aan onze kant. Spijtig genoeg werd die afgekeurd. Iedere keer dat er een actie op poten gezet werd voelde ge de spanning in het stadion stijgen. Iedereen stond recht, begon te roepen en te zingen … Iedere keer was het een kippenvel moment. De eerste helft eindigde met 0-0. Normaal zou ik teleurgesteld zijn maar de acties op het veld en vooral de sfeer in het stadion maakte alles goed. De 2de helft ging er iets steviger aan toe. Het was duidelijk dat de thuisploeg net dat tikkeltje sterker was dan hun tegenstander. Tegen het einde van de wedstrijd was het 3-0 voor de thuisploeg. Ik vond het al imposant hoe men reageerde bij een opgezette actie. Hoe ze tekeer gingen bij een goal kan ik niet beschrijven. Ik kan mij voorstellen dat meer dan de helft van het stadion de dag erop geen stem meer heeft 😀

De match was gedaan en we hadden gewonnen. De sfeer zat er dus nog goed in. Iedereen was euforisch en dat was ook te zien aan de reacties die wij als gringo’s kregen. Iedereen vond het geweldig dat wij naar hun ploeg kwamen kijken.

Na de match was het tijd voor een pintje. Echt heel veel zin had ik daar niet in na mijn 3 op een rij weekend maar ja. Geen pint na de match is bijna even erg als een cafe zonder bier 😉

Na 2 pinten heb ik dan maar besloten om met een deel van de groep terug naar de hostel te gaan. Jochen was er weer bovenop en besloot om nog effe daar te blijven. Ik was kapot!

In de hostel nog wat achter mijne laptop gezeten om vervolgens maar op tijd te gaan slapen. Niet echt veel later kwam Jochen ook binnen. Het was goed geweest 😀

Al de hele tijd horen we goede dingen over de Free walking tours in Medellin. Het was ons nog niet gelukt om een plekje te reserveren dus we hadden besloten om uiteindelijk gewoon naar de plaats te gaan waar ze zouden vertrekken. Dat was het plan voor die dag. Er was er een in de voormiddag en een in de namiddag. Na ons voetbal avontuur hebben we wijselijk voor de namiddag sessie gekozen. We stonden niet op de lijst … klopt, we hadden ook niet ingeschreven. Het was ons bij de Pablo tour gelukt om extra volk mee te krijgen maar hier hadden we minder geluk. We kregen een mapje van de Pablo met de route en zijn dan uiteindelijk maar onder ons 3 de stad ingetrokken. Wat straatjes en winkeltjes afgeschuimd. Wat pleinen bezocht en zo kregen wij onze namiddag ook om. Op elk plein een pilsje was een leuke motivatie om te blijven wandelen 🙂

Die avond hebben we er dan toch maar werk van gemaakt om ons wel in te schrijven voor de tour. De voormiddag tour is meestal niet zo druk, ik vraag mij af hoe dat komt 🙂 Dus hebben we voor die optie gekozen. Jochen moest op tijd terug zijn dus echt veel keuze hadden we niet.

Die morgen maar optijd op. Koffer in de storage en op naar de plaats waar we gisteren gestart zijn. Ditskeer was het geen probleem 😀 De tour op zich duurde 4 uur wat op het eerste zicht super lang lijkt maar onze gids was redelijk enthousiast en wist het verhaal op een plezante manier te brengen zonder saai over te komen. Die jong had dat meer gedaan.

Het verhaal ging over de geschiedenis van Medellin en Colombia in het algemeen. Over de politiek, de invloed van Her Pablo Escobar, het feit dat Medellin 20 jaar geleden de gevaarlijkste stad ter wereld was, … Allemaal heel interessant. We passeerde ook plekjes die we de dag ervoor aangedaan hadden dus het was boeiend om ook het verhaal hier achter te horen.

Uiteindelijk moeste we Jochen achterlaten. Hij moest zijn vlucht halen en kon de tour niet afmaken. Effe afscheid nemen, Jochen op de Metro en Philippe en ik verder met de tour.

Philippe en ik hadden besloten om die dag naar Salento te gaan, de koffie regio van Colombia.  Dat was een aardig eindje met de bus maarja. Een week in Medellin was wel genoeg dachten we en het zou mooi zijn om in de natuur te eindigen. Effe hostel geboekt en taxi richting het busstation. Daar kwamen we erachter dat het aardig lastig zou zijn om nog op een schappelijk uur in Salento aan te komen. Moeilijk gaat ook zullen we maar zeggen. De bus zette ons af in een stad op nog een klein uur rijden van Salento. Een verbinding was er niet meer dus moesten we een taxi fixe. Een of andere louche typ zag het wel zitten om ons nog te brengen. Ideaal! Gelukkig had ik al ne hostel gereserveerd. Ik was alleen wat optimistisch geweest om te zeggen dat we rond 7-8 uur zouden aankomen. Ons uiteindelijke uur van aankomst was half 12! Oeps!

Maar … we hadden het gehaald. Redelijk moe na een tour van 4 uur en de rest van de dag onderweg besloten we maar om te gaan slapen. Ik ben eens benieuwd hoe deze streek er overdag uit ziet. Wordt vervolgd …

More Information»

Er is er eentje jarig … Hoera Hoera! Onze Jochen is 30 geworden vandaag. Eens kijken hoe we dat gepast kunnen vieren. We zitten nog in Santa Marta en hadden eerst een 4 uur lange bus rit voor de boeg. In Santa Marta was op woensdag niks uit en dat was in Cartagena wel het geval … Ne mens moet er wat voor over hebben. Vind het nog altijd wazig hoe ik nu over afstanden denk. Thuis zou het niet waar zijn … Effe naar Parijs om iemand zijne verjaardag te vieren 😀 Euhm … Nee 😀 Mja, we zijn niet thuis, gelukkig!

De bus kwam ons voor aan de hostel oppikken, da spaarde ons al ne hoop gezweet. Zo bezweet een bus op voor zolang da is ma niks. Creemers en ik hadden ons allebei weer aan de raam gezet. Moeten het niet van de airco op de bus hebben. Raampjes open is hier de enige manier om af te koelen. Iets later kreeg ik gezelschap van een Amerikaans meiske waar ik de hele weg mee gezeverd heb. Zo krijgt ne mens de tijd ook om e.

De bus wilde ons niet aan onze hostel droppen. We kregen em ook niet echt uitgelegd waar het was dus zijn we het laatste stuk maar gewandeld. Uiteindelijk hebben we het dan toch gevonden. De kerk die voor de hostel lag was moeilijk te missen 😀

De hostel op zich leek aardig rustig. Het madammeke achter de receptie zag ons graag komen. Zo kon ze haar Engels nog wat oefenen zei ze. Fijn als ge zelf u Spaans wilt onderhouden dacht ik, Creemers vond het ideaal. Dan maar Engels 🙂

Eens ingecheckt was het al bijna tijd om te gaan eten. Ondertussen bleek dat we dan toch niet alleen in onze hostel waren. In onze kamer zat zelfs ne Hollander! Die was al een tijdje in Cartagena en volgde daar Spaanse les. Ik kan mij slechter plaatste voorstellen om op school te zitten. Lekker warm (lees HEET) en aan de Caribische kust … Die jong heeft het zich niet slecht bekeken.

Aangezien we niks wisten van Cartagena hebben we maar beroep gedaan op onze nieuwe vriendin aan de bali. Waar kunt ge hier goedkoop en lekker eten? Zij ons een plek aangeduid op de kaart, flappe tappen en daar gingen we. Bodemke leggen voor een avondje stevig pintelieren (zalig woord  toch 🙂 )!

Het zag eruit als een lokaal restaurantje en gingen voor hetgeen wat de madam van het restaurant ons aanraadde. We zitten nog steeds aan de zee dus dan eten we vis e. Het duurde wel effe eer we ons bord voor onze neus kregen. Honger is de beste saus zeker?

Creemers vond dat zijne vis een raar smaakske had. Ik zag er geen graten in :-p dus zei ma dat em zich niet moest aanstellen. Mij had het gesmaakt.  Na het eten terug richting de hostel. Effe online en wat bleek, onze Antwerpse vrienden, Philippe en Dirk waren ook in town. Dit zijn de heren die we in San Gil hebben leren kennen. We hebben al een feestje met dees gasten doorgehouden en dat is ons goed bevallen 😀

Eens in de hostel ging het niet zo goed met Jochen. Zijne pens lag overhoop en voelde zich wat misselijk. Misschien was em zich toch niet aan het aanstellen aan de tafel. Ik stelde al voor om zijne vinger in zijn keel te steken maar hij dacht dat het wel over zou gaan. Dat begint al goed …

Uiteindelijk heeft em al zijne goede moed bijeen geraapt en zijn we met de rest van de hostel richting het plein aan de kerk getrokken. Hier zat het vol met mensen, zowel lokale als toeristen. Op de hoek was een klein winkeltje dus iedereen was voorzien van de nodige drankjes. Een gezellig boeltje! Onze Nederlandse kamergenoot had met de rest van zijn klas afgesproken. We waren dus met een hele bende.

Na een half uur werd het toch teveel voor Jochen. Als ge u niet tegoei voelt is drinken niet de beste bezigheid dus is em maar terug naar de hostel gegaan. Echt ne gelukkige verjaardag kunnen we dit niet noemen denk ik zo! Het was nog maar half 10 en ik had niet echt goesting om ook thuis te blijven en zijn handje vast te houden. Ik had mijn gedachten gezet op ne avond pintelieren, dan gaan wij dat ook doen e. En voor 2! Creemers zijne verjaardag mag niet onopgemerkt voorbij gaan!

Gelukkig had ik met ne gast van onze vorige hostel in Santa Marta afgesproken. Die woont in Cartagena en die zou mij wel op sleeptouw nemen. Er was nog altijd geen spoor van Dirk en Philippe dus ik vroeg mij af waar die heren uithingen. Aan de kerk was ik aan de praat geraakt met 2 klasgenoten van onze Nederlands vriend. Ze waren allebei van Brazilië en Engels konden ze niet echt, dan maar mijn Spaans oefenen. Ik heb ondervonden dat wanneer ge wat gedronken hebt uw talen veel beter afgaan. Zo heb ik blijkbaar ne hele avond Frans gesproken met e meiske in Loki’s in La Paz. Ale, daar ben ik de dag erop achter gekomen 😀

Na een paar uur op het plein aan de kerk was het tijd om verder te gaan. MediaLuna was de tent waar we moesten zijn. Een discotheek boven een hostel inclusief dakterras. Da kan niet slecht zijn e. Juist toen we wilde aanzetten stootte ik op onze Antwerpse vrienden. Over timing gesproken. Die volgde flink en daar gingen we. Klaar voor deel 2 van de avond!

We waren verre van allen in de disco. Het duurde wel effe eer we op het terras waren. Blijkbaar mag er maar een bepaald aantal bovenop dus we stonden wel effe in de rij. Philippe had er ma niks in gezien maar wonder boven wonder hebben we het dan toch allemaal gehaald 😉

Boven was het beter vertoeven. Fris windje en ne hoop schoon volk! De muziek was ook ne goeie mix tussen normale muziek en Latijns Amerikaanse muziek. Na 5 maanden begint ge daar wel aan te wennen ze. Int begin vond ik daar geen hol aan maar sinds Peru kan ik dat wel appreciëren, vraag mij af waarom 😉

Dirk ging de dag erop duiken dus die was al eerder door gegaan. Samen met Philipe en een Duitse die ik op de Cuidad Perdida heb leren kennen gingen we nog duchtig door met drinken. Ze gingen er goed in! Plots ging het licht aan en was het gedaan met de pret. Voorlopig dan toch! We wandelde terug naar de uitgang en daar stond een hele meute. De ene nog schever van de andere. Lang geleden dat ik nog zoveel scheef bingen bijeen gezien heb. Moet zeggen dat ikzelf ook wel een klein beetje schuldig was 🙂

We waren niet de enige die nog niet naar huis wilde dus sloten we ons aan bij een groep die naar de volgende tent ging. Iets verder in het oude centrum was er nog iets open zeiden ze. Toen we daar aankwamen viel dat vies tegen. Dan maar terug …

De zaak niet zo ver van MediaLuna was wel nog open. Er stond een of andere grote kerel voor de deur die inkom probeerde los te wringen bij de mannelijke gasten. Vrouwen mochten gratis binnen. Dan hoort ge ze niet klagen over discriminatie 😉 Ik had geen gepast geld en meneer had geen wisselgeld. Het duurde misschien 10 minuten eer em dat voor mekaar had. Slim was em niet!

Eens binnen viel er mij iets op. Man hier zitten veel schoon vrouwen. Niet gewoon! Uiteindelijk was het maar een gewone tent. Had wel wat weg van de Lagossa eigenlijk, misschien een beetje groter … Maar zoveel schoon volk … daar klopte iets niet 🙂

Toen ik aan de wc stond te wachten werd het mij duidelijk. Op ne keer stond er voor mij een te dansen, begon mij daar wa op te vrijen (fijn als ge moet gaan pissen) en plots nam ze mijn hand en duwde ze die tussen haar benen … Toen wist ik wat uit was. Al da schoon volk, da waren hoeren!!! Dat veranderde de zaak natuurlijk. Ik ben maar gelijk duidelijk geweest en aan mijn reactie te zien snapte ze dat ik niet echt opgezet was met wa ze deed 🙂 Soms hebt ge zelfs geen Spaans nodig zo blijkt. Rare situatie maar konden er 5 minuten later toch al aardig om lache 🙂

De avond vloog voorbij en op ne keer ging ook hier het licht aan. Nu was het wel tijd om naar huis te gaan leek mij. Philippe had er nog zin in maar ik hield het voor bekeken. 2 tenten sluiten op ne avond … daar kunt ge al mee thuiskomen. Ik kan zeggen dat ik Creemers zijne verjaardag goed gevierd heb 😀 Maar was blij toen ik in mijn bed lag en ook blij om het feit dat de check out tijden in hostels meestal rond de middag liggen.

De volgende dag stond er niet veel op de planning. Jochen was nog altijd niet op zijn stukken en nu kon ik ook aansluiten. Het enige verschil was dat ik het mijzelf had aangedaan 😉

We zijn op zoek gegaan naar wat eten en hebben verder niet veel meer uitgericht. Rond een uur of 4 hadden we onze vlucht richting Medellin. Medellin wordt een soort reunieplek. Hier zullen we Andrina en Andrea weer treffen, de Zwitserse dames die we in Bogota op de tour hebben leren kennen. Ook zouden Dirk en Philippe een dag later dan ons afkomen. En als laatste Morten, ne Nederlander die ik op Paaseiland heb leren kennen. Die woont in Medellin en gaat ons 1ne avond het nachtleven van zijn hometown laten zijn. We zijn net op tijd voor het weekend! Onze Creemers krijgt dus een herkansing 😉

Jammer maar helaas … er zijn geen foto’s van onze fratsen in Cartagena …

More Information»

Na al dat gehang op het strand is het nu tijd voor wat actiefs. Ik had al veel gehoord van de Cuidad Perdida tocht. Beter bekend als de lost city (de verloren stad). Doet mij iedere keer aan Bassie en Adriaan denken maar da zal wel weer aan mij liggen 😀 Zo lang reizen maakt ne melige mens nog meliger. 

Om 9u moesten we aan het kantoor zijn. De rugzak was al gepakt en uit mijn eerdere meerdaagse tocht ervaring heb ik geleerd om zo licht mogelijk te pakken. Het is niet de eerste keer dat ik ergens van terug kom en dat de helft onaangeraakt blijkt te zijn. Jawel … zo nu en dan leer ik uit mijn fouten 😉

De rest van onze spullen lieten we in de hostel en daar gingen we. In het kantoor kwamen we al gelijk 2 mede wandelaars tegen. Fieke en Frank, een Nederlands meiske en hare Colombiaanse vriend, ja ne Colombiaan die Frank heet. Ik heb het ook e paar keer moeten vragen 🙂 Iets later kwamen er nog 2 dames aanzetten. Heleen en Adriana, 2 Zwitserse die mekaar onderweg getroffen hadden en besloten hadden om de trektocht samen te doen. Opt eerste zicht een gezellige bende …

Spullen bij mekaar en richting de jeep, ne grote uitgebouwde Land Cruizer V8, da begon al goed! Het was een uurke tot onze eerste stop om vervolgens nog een dikke half uur over zandwegen door de bergen naar onze lunch/vertrek plaats te rijden. De Land Cruizer was uitgebouwd voor een reden zo bleek. Na de lunch waren we er allemaal klaar voor. Nog effe zorgen dat we genoeg water bij hadden en daar gingen we. Klaar voor 4 dagen ploeteren door de jungle. Hoppa!

Het werd ons al gelijk duidelijk dat niet de afstand of de route ons ging nekken maar de enorme vochtigheid en de temperatuur. Na 100 meter was het al aardig zweten geblazen en zweten zou de rode draad worden doorheen heel het avontuur 🙂

Gelukkig kwamen we na een uur langs een riviertje. Hier hielden we een pauze en kregen we de kans om af te koelen in het water. Alle kansen die we krijgen om toch maar een beetje af te koelen konden we echt niet laten schieten. Zalig was het! Terug op temperatuur en daar gingen we weer.

De route was redelijk variërend, klimmen, dalen, plat, klimmen, dalen, plat, … Van alles wat. Ook was het 1 richting tot aan de stad. We moesten dus dezelfde weg terug nemen met als gevolg dat we aardig wat volk tegen kwamen die op hunne weg terug waren. Aan die hun gezichten te zien was het aardig afzien. Ofwel waren dat mietjes of was het echt zo zwaar … Voor ons ging het op die moment nog goed dus ons laten afschrikken … daar heeft niemand iets aan!

Onze gids Rodrigo was een grappig figuur. Hoewel hij niet echt Engels sprak hadden we het geluk dat Fieke en Frank konden fungeren als tolk indien nodig. Ik vond het wel fijn omdat ik zo ook mijn Spaans een beetje kon oefenen.

Nu en dan hadden we een pauzeke. Hier werden we getrakteerd op vers fruit om toch een beetje vitaminen binnen te krijgen. Als het uitzicht de moeite was dan was dat natuurlijk ook een reden om effe te stoppen. Onderweg passeerde we nog andere bendes, we waren niet alleen op pad. Zo stootte we onderweg op Marlieke, een Nederlands schone die een vriendin bleek te zijn van 2 dames die we de dag ervoor hadden leren kennen in Palomino. Weer een bewijs dat de wereld maar klein is.

De tour kon in verschillende dagen gedaan worden, 4, 5 of 6 dagen. Wij deden het allemaal in 4 dus sliepen ook in dezelfde kampen. Omdat de maatschappijen waar wij mee waren en goede verstand houding had met die van waar Marlieke bij was hadden de gidsen besloten om onze groepen samen te voegen. Onze groep was ineens dubbel zo groot. Allemaal jonge mensen dus dat was op zich wel lachen.

We zaten nog in het regenseizoen dus het werd tijd dat we in ons kamp aankwamen. Ook hier hadden we weer de mogelijkheid om af te koelen in een kleine pool. Deze lag zo een 5-tal meter lager, er was een ladder voorzien maar springen leek ons fijner en veiliger. Ik zou mezelf niet zijn moest ik niet proberen om wat gekke toeren te doen e. De rots was recht en de afzet was fatsoenlijk … goedgekeurd voor ne backflip dacht ik zo. Op zo een moment vind het ik het spijtig dat ik mijne GoPro niet bij heb maarja. Dat ging tegen mijn licht pakken principe in e 😉

Afgekoeld en na dat we ons installeerde in het kamp begon het te regenen. Over timing gesproken. Onze gids was buiten grappig ook aardig goed in het weer voorspellen. Hij zei een uur dat het zou beginnen regenen en dat klopte meestal wel. Daar kunnen Frank en Sabine nog get van leren!

Ons diner die avond was gefrituurde vis, man wa was da lekker. Honger gingen we niet hebben op die 4 dagen. Dat was duidelijk! Na het eten hebben we nog effe gekaart met de bende om vervolgens ons stapelbedje in te kruipen. Het was geen 5 sterren hotel waar we verblijven maar gezien de plaats waar we waren was het nog redelijk comfortabel. De geluiden van de jungle waren wel effe wennen maar lang leven oordoppen!

Die morgen was het al vroeg dag, er stond ons een lange dag voor de boeg. De belangrijkste reden om zo vroeg te vertrekken was de rivier. Rodrigo voorspelde regen tegen een uur of 2 – 3 en voor die tijd moesten we de rivier over zijn. Ander zou het water te hoog staan en was het onmogelijk om veilig aan de andere kant te geraken. Ik ben eens benieuwd!

Dag 2 ging van start met een raar gevoel. Geraken we op tijd aan de rivier of niet? De weg er heen was wel de moeite. We passeerde weer door de jungle, kwamen over grote open vlaktes met uitzicht over de door regenwoud bedekte bergen en langs watervallen. Soms meende ik dat ik in een scene van Jurassic Park zat, enkel de dinosaurussen ontbraken! Geweldig! We waren bijna bij de rivier en het had nog niet geregend. Het zag er dus goed uit, voor dan 🙂

Toen we aan de rivier aankwamen moest ik toch effe slikken. Zo’n 25 meter breed en er zat aardig wat stroming op. Een dun klimkoord was het enige wat ons kon „tegenhouden” moesten we onderuit gaan. Schoenen uit, rugzak zo hoog mogelijk en daar gingen we. Het water stond tot aan ons ballen, best een hele opgaven maar we hebben het gehaald. Eens aan de over kant lastte we een kleine pauze in. Om effe uit te rusten maar meer om te kijken hoe de rest van de bende de oversteek zou maken. Het ging niet voor iedereen even soepel 🙂

Vanaf de rivier was het nog een 45 minuten tot het kamp. Hier hadden we iets minder luxe. We konden kiezen tussen een bed (met bed bugs volgens onze gids) of een hangmat. We hadden weinig zin om door die beesten gebeten te worden dus kozen wij voor de hangmat. Ik had al vaak in een hangmat gelegen maar slapen dat had ik nog nooit gedaan. Eens benieuwd hoe mij dat af ging gaan. Eerst was het tijd voor een opfris kuur in de rivier, vervolgens een potje kaarten met de bende, avond eten en weer op tijd bed in om de dag erop weer vroeg te vertrekken. Het zou ne zware worden, meer dan 1200 trappen omhoog om zo de verloren stad te bereiken. Ne mens moet er iets voor over hebben zullen we maar denken … Maar voor dit allemaal stond er voor mij nog een bewogen nacht te wachten …

Ilana, een van de dames van de andere groep, had ook het bed bugs verhaal opgevangen en had besloten om haar bed in te ruilen voor een hangmat. De hangmat rechts van mij was nog vrij dus dat was snel geregeld. Het duurde een tijdje eer ik mijne draai gevonden had. Creemers was in zijn element en had het er moeilijk mee om stil te liggen. Met ne hoop gewiebel en op en neer gezwier tot gevolg. Ik was het op een gegeven moment zo beu dat ik mij toch effe „kwaad” moest maken. Na 3 keer bekan uit da ding te vallen vond ik het wel goed geweest met dat gespeel! Eens ik mijne draai gevonden had duurde het niet zo lang voordat ik in slaap viel. Lekker aan het dromen tot ik op ne keer wakker werd van een por en iemand die mijne naam aan het roepen was. Ilana zat langs mijn hangmat. Ze voelde zich niet goed en moest naar het toilet … Mijn eerste reactie was: „fijn … moet ge mij daarvoor wakker maken?” Maar toen bleek dat ze zich zo slecht voelde dat ze niet alleen naar het toilet durfde omdat ze schrik had om flauw te vallen. Ik ben dan uiteindelijk maar uit mijn hangmat geklauterd om haar te helpen. Half wakker is dat aardig gewerkt! Toen ik goed en wel door had waar ik was trof ik haar iets verder al op de grond. Helemaal weg van de wereld zat ze daar. Ogen gans groot, in volle paniek omdat ze niet wist wat met haar gebeurden. Normaal gezien al een raar zicht laat staan als ge pas wakker zijt … Het toilet was een 50-tal meter verder boven op de berg. Lopen zat er voor haar niet meer in dus er zat niks anders op dan haar naar het toilet te dragen. Een geluk dat Ilana maar een klein ding was 🙂 … Onderweg naar de wc kwam Rodrigo ook helpen. Missie volbracht dachten we. Na dat ze haar ding gedaan had liepen we terug naar beneden, ieder ne arm tot we onderweg moesten stoppen. Diaree was niet het enige wat eruit moest en voor we het door hadden lag heel haar avond eten verspreid over de trap (mijn excuses vor de gevoelige lezers). Na dit gedoe zijn we met haar in het „restaurant” aan een tafeltje gaan zitten. Hebben we haar wat water gegeven en haar voorzien van de nodige maag en darm medicatie die ik gelukkig bij de hand had. Het was nog niet gedaan zo bleek. Dan maar terug naar de wc. Ik wilde terug gaan slapen … Toen ik buiten aan het toilet stond viel mijn oog op de hemel. Geen wolkske aan de lucht … het was lang geleden dat ik nog zoveel sterren heb gezien. Een positief kantje aan het hele „maak mij maar wakker in het midden van de nacht”-avontuur.

Uiteindelijk hebben we haar terug in haar oorspronkelijke bed gelegd. Haar lief, die normaal boven haar sliep, kwam uit de lucht vallen. Veel reactie kregen we niet dus ben ik het uiteindelijk maar afgebold. Laat die sjarel het maar oplossen … Ik ging terug mijn hangmat in. Het duurde wel effe eer ik mijne draai gevonden had en voor dat ik het wist was het weer 5 uur. Rise and shine!

Vandaag was het de dag dat we de verloren stad zouden bereiken. Effe ontbijt en daar gingen we. Eerst moesten we de rivier weer over. Het had die nacht aardig geregend dus deze stond net iets hoger dan de dag voordien. Goeie manier om wakker te worden zullen we maar zeggen 🙂 Het feit dat we wakker waren was goed want om de stad te bereiken moesten we nog een deel trappen omhoog. 1250 om precies te zijn … Fijn om de dag semi mee te beginnen 😀 Hoewel het er overdreven veel waren viel het toch nog mee en waren we boven voor we het door hadden. Ik liep achter Adriana en had dus een schoon uitzicht, denk dat mij dat wel gemotiveerd hield … :-p

Eens de stad bereikt was het een aangename verrassing. Het was lang niet zo imposant als Machu Picchu maar het feit dat we hier zo goed als alleen waren maakte de ervaring zoveel mooier. Het uitzicht van daarboven was adembenemend! Kilometers ver konden we kijken, bergen en regenwoud zover als we maar konden zien. Fijn om te zien dat we niet voor niks de poten onder ons lijf hebben gelopen en de ziel uit ons lijf gezweet hebben … Na een dik uur was het tijd om terug te gaan. We passeerde nog langs een dorpje van de lokale stammen en toen was het tijd om al die trappen weer terug naar beneden te maken. Trappen vind ik niet erg, zolang die maar omhoog zijn maar naar beneden … Dat vinden de knietjes niet zo plezant. Gelukkige konden we ze nadien afkoelen toen we de rivier weer over moesten 🙂 Precies of ze het er speciaal voor gedaan hadden.

Terug in het kamp was het tijd voor lunch alvorens de jungle weer in te trekken voor onze laatste overnachting. We waren wat aan de late kant toen we vertrokken, moesten alweer de rivier over die we de dag ervoor gepasseerd waren en onze tocht ging verder. Het gevolg dat we onze tijd gepakt hadden betekende dat de kans op regen onderweg iets hoger was. Tot nu toe hebben we veel geluk gehad met het weer en begon het altijd pas te regenen wanneer we al in het kamp aangekomen waren. Vandaag was dat niet het geval … Een 2-tal uren voor we het kamp bereikte begon het te gieten. Ik had gelukkig mijne poncho nog bij dus dat viel mee. Op den duur waren we toch allemaal door en door nat dus dat maakte niet veel uit. Het enige waar ik schrik voor had was dat mijne kodak nat zou worden. Zelf nat worden daar ben ik zo vies niet van.

De regen zorgde er ook voor dat de wandelpaden veranderde in glijbanen. Ik was blij met mijn wandelschoenen. Jochen en Marlieke hadden gekozen voor sportschoenen waardoor ze net iets minder (lees GEEN) grip hadden. Ik liep vooraan en speelde voor scout. Uitzoeken wat de veiligste weg was om de glibberige paden naar beneden te nemen. Een goede referentie was ik niet voor de sportschoen bende maarja. Moest toch iets doen e. Marlieke was de eerste die tegen de vlakte ging. Het voordeel was dat ze altijd ne gil gaf net voor ze onderuit ging. Zo had ik tijd genoeg om mij om te draaien en was ik iedere keer getuigen van het feit dat ze tegen de grond ging en soms enkele meters door naar onder schoof 🙂 Creemers had het ook niet altijd even makkelijk zag ik. Die ging onderuit maar om een of andere miraculeuze wijze kon die gast zich iedere keer herpakken. Er stond altijd wel ne boom of een struik die em tegen hield. Ze zeggen wel, een kat maakt vreemde sprongen (of zo iets) maar er waren veel katten die van Creemers nog wat konden leren 😀 Met andere woorden, de regen en het glibberen was een leuke meerwaarde aan ons avontuur die dag.

Het wandelpad splitste zich soms op in 2 dus moesten we kiezen. Wat we ook kozen, we kwamen altijd wel op hetzelfde pad terecht. Dachten we … Toen we op ne keer begonnen twijfelen kregen we het toch effe warm, ale … warmer. Toen we links van ons de rivier zagen waren we weer gerust maar dat veranderde snel toen we ook rechts van ons een rivier zagen 😀 Verdwaald in de jungle? Maak dat mee … Gelukkige kwamen we op een gegeven moment een grote hangbrug tegen. Die herkende we van de dag ervoor dus we zaten weer goed. Daar troffen we Rodrigo weer en konden we samen de laatste kilometers richting het kamp afleggen.

Een deel van de groep was al aangekomen en we waren blijkbaar niet de enige die het onderweg moeilijk hadden met de steile paadjes 😀 Effe douche, omkleden en het was weer tijd om te kaarten. Kaarten en eten, meer deden we eigenlijk niet in het kamp. Op tijd bed in en op naar de laatste dag …

Die nacht was het niet Ilana die het moeilijk had maar was het ons Adriana die ziek was geworden. Hoewel die langs mij sliep heb ik hier niks van gemerkt. Misschien durfde ze mij niet wakker maken aangezien ik de dag ervoor al als redding gefungeerd had 🙂

s’Morgens hoorde ik het verhaal. Goed zag ze er niet echt uit. Het probleem is dat als ge u slecht voelt in de jungle ge weinig opties hebt. Terug wandelen is het enige wat ge kunt doen eigenlijk. Ze had wel het geluk dat we wat dichter bij de bewoonde wereld waren en er op plaatsten de mogelijkheid was om een muilezel te huren om de rest van de weg af te leggen. De eerste helft van de dag heeft ze nog gewandeld maar het laatste deel was het achter op zo’n beest. Ocharm!

Vandaag zouden we langs het stuk komen waar wij de eerste dag al die mensen op sterven na dood hebben zien passeren. Eens kijken hoe ons dat af zou gaan. Om de tijd te doden hebben we van die dwaze woord spellekes gespeeld onderweg. Niet echt makkelijk vanwege de taal barrière maar aan de andere kant ook weer een goeie oefening om uwe vocabulaire uit te breiden 🙂 Goed gelachen! De tijd vloog en voor dat we het wisten waren over het moeilijkste punt heen. Geen idee waarom die andere op dag 1 daar zo dramatisch over deden … Mietjes … dat waren het 😉

Terug in het dorp waar we gestart waren was het tijd voor een wel verdiend pilsje. Niet dat we tijdens de tocht niets gedronken hadden maar deze was wel meer verdiend dan de vorige … Nog een laatste lunch met de hele bende en het was tijd om afscheid te nemen van de groep en weer terug naar Santa Marta te vertrekken.

Samen met Heleen, Adriana, Fieke en Frank de jeep in en op naar Santa Marta. Het begon aardig te regenen onderweg dus de timing die dag was weer super!

Eens terug in de hostel was het hoog tijd voor ne warme douche en werd het tijd dat we weer zuivere kleren konden aan doen. Lang geleden dat ik nog zo gestonken heb. 4 dagen zweten in een klammig en heet klimaat is niet goed voor de lijfgeur. Al e geluk dat ze wisten waar het aan ligt en is dit maar uitzonderlijk 😀

Die avond hadden we afgesproken om samen met Heleen en Marlieke (Adriana lag ziek in de hostel) bij de Mexicaan te gaan eten. Hier waren we al een paar keer geweest en da wat ons redelijk goed bevallen. Het was fijn om die meiskes ook eens te zien in normale kleren. Zo trekkingsoutfitjes zijn nu niet bepaald vrouwelijk te noemen 🙂

Na het eten nog wat gedronken in onze hostel en toen was het ook tijd om ook van deze 2 afscheid te nemen.

Wat een avontuur was me dat. Weer een deel nieuwe vriendjes gemaakt en weer een ervaring rijker. Trekken door de jungle is gewerkt! In de bergen wist ik dat zwaar was maar hoge temperaturen en vochtigheid is minstens even erg als wandelen in hoog gebergte … Da kunnen we weer van het lijstje schrappen.

Nu werd het tijd om ons voor te bereiden op het volgende. Creemers werd de dag erop 30 en dat willen we uitgebreid vieren. Aangezien da ne woensdag was en DE avond om uit te gaan op woensdag in Cartagena is moesten we verhuizen. 5 uur bussen stond op de planning voor de dag erop. Moet er iets voor over hebben e. Men wordt uiteindelijk maar 1ne keer 30 😉

Wordt vervolgd …

More Information»

Ons plan om s’morgens op tijd te vertrekken viel een beetje in het water. We moesten onze tour voor de Cuidad Perdida nog boeken dus dat hebben we maar gelijk gedaan. Voorschot betaald en het was in orde!

Het was enkele uren rijden naar Palomino en de bushalte was een eindje verder. Door wazige straatjes langs schamele marktkraampjes kwamen we er dan uiteindelijk. Was een beetje een lugubere buurt op het eerste zicht maar we zijn er zonder kleerscheuren door geraakt.

Het was weer een lokale bus. De luxe was weer ver te zoeken. Gelukkige waren we op tijd zodat we ons allebei aan het raam konden settelen. Ge moet iets doen bij 30 graden zonder airco.

Ik heb geen flauw idee hoelang we op die bus hebben gezeten maar het leek lang in ieder geval. Toen we aankwamen werden we overrompeld door kerels op brommers, de lokale taxies zullen we maar zeggen. Voor een prikje brachten ze ons naar de hostel die we op voorhand geboekt hadden. Over ne hobbelige zandweg ging onze reis verder. Ge moest u aardig vasthouden achter op da ding. Moeilijk gaat ook 🙂

Toen we aankwamen in The Dreamer wisten we niet wat uit was. Het zag eruit als een of ander resort maar dan voor de prijs van ne iets duurdere hostel. Zwembad, bar, restaurant en 25 meter van het strand … Jackpot! Eens ingecheckt, de kamer in, zwembroek aan en chillen maar.

Na dat eind op de bus zonder airco waren we hennig plakkerig dus de duik in het zwembad deed aardig deugd. Na de opfris keur vonden we het tijd om eens te kijken hoe de kustlijn er hier uitziet. 25 meter wandelen, ploeteren door het veel te hete zand en jawel … daar was ie dan, in volle glorie, de Caribische zee. Moet zeggen dat het er stukken beter uit zag dan het strand in Taganga. Geen betonnen dijk, geen lelijke restaurantjes en niemand die u drugs kwam verkopen, gewoon een proper strand zover als ge kon kijken …

Onderweg waren we een bordje tegengekomen die ons waarschuwde over de stroming. Dan maar op passen denk ik zo. Het ware aardig felle golven maar zo fel om in te verzuipen … ik dacht het niet. We hebben dan maar op safe gespeeld en het na een tijdje gelaten voor wat het was. Het was ook tijd voor een pint dachten we beide dus dat kwam goed uit.

Terug in ons „resort” hebben we ons een taffelke uitgezocht en zijn we begonnen aan onze eerste pint, Club Colombia. Opeens zag ik een bekend gezicht aan de receptie verschijnen. Daar was ons Maggi! Het was sinds Valparaiso geleden dat ik haar nog gezien heb, in een zatte bui op cafe, maar het was toch fijn om haar weer terug te zien. We hadden mekaar wat gevolgd op Facebook dus het was fijn om de verhalen in real life wat toe te lichten. Nadat ze geïnstalleerd was op haar kamer voegde ook zij zich bij aan de Club Colombia tafel. Het gezellig pintjes drinken kon beginnen. Wat moet ge anders doen in een „resort” aan de kust?

Happy hour begon dus het werd er alleen maar beter op. Ondertussen was een vriendin van Maggie ons komen vergezellen. Ik heb geen idee meer hoe ze heette maar het was een Engelse, best een raar kind moet ik toegeven. Mja, vrienden van vrienden zijn mijn vrienden, en zo gebruikt ge 3 keer het woord vrienden in 1ne zin (sorry voor de melige buit).

Na het avond eten zijn we gewoon verder gegaan in ons elan tot Creemers met het geniale idee kwam om een laat avond duik in het zwembad te nemen. Schitterend! Na wat op en neer gespetter en nog een pintje hadden de dames er wel genoeg van … Ze waren moe na een lange dag reizen en gingen slapen. Daar hadden Creemers en ik maar weinig in gezien. Aan de bar zaten nog mensen dus het feest ging verder. De bar ging niet lang daarna sluiten dus er werd snel een laatste rondje besteld. Wanneer een bar sluit betekend dit niet altijd het einde van de avond. Dat ik heb thuis al geleerd. Nog rap een pintje scoren en met zen alle naar het strand!

We hadden een Amerikaanse leren kennen aan de bar. Normaal gezien zijn alle mensen die ge tegen komt die langer reizen redelijk anders dan de stereotypie personen die ge linkt aan bepaalde nationaliteiten. Deze was een uitzondering! Naïeve Amerikaanse griet met maar weinig inhoud, dat worden nog grappige conversaties 😀

Ik had het na een half uur wel gehad. Creemers was aardig in den olie en had totaal geen zin om te gaan slapen. Mijn bier was op en ik had echt geen zin om moeite te doen om nog een extra pint te scoren. Creemers ging er voor en kwam niet zonder legen handen terug. Voor mij was het goed geweest, wenste iedereen goedenacht en ging op zoek naar mijn bedje.

De dag erop was het maar moeilijk opstaan. Uiteindelijk moest ik wel want het werd ons aardig heet in de kamer. Ze hadden ons verteld dat het ontbijt de moeite was dus dat moesten we uitproberen. Men had niet overdreven,een buffet met eikes, pannekoeken, brood, vers fruit, koffie en vers fruitsap. Aanvallen!!! Het nadeel van een buffet is wel dat ik mij altijd over eet. Uiteindelijk niet zo belangrijk aangezien we die dag toch niks moesten doen. Uitchecken, chillen en de laatste bus naar Santa Marta pakken. Meer hadden we niet gepland en meer hebben we dus ook niet gedaan.

Wat foto’s maken op het strand, ravotten in het zwembad, boekse lezen in het zonneke, opt gemak wat eten, … Gene stress en een ideaal om het kopke weer effe helemaal leeg te maken.

Aan het zwembad viel het ons op dat er aardig wat Nederlands gesproken werd. Het was een complete invasie zo bleek! We hadden al een geflipte Nederlands leren kennen de dag ervoor en er lagen 2 Nederlandse meiden bij ons op de kamer. De teller stond dus al op 4, inclusief de dame achter de bar. Nadat we alle koppen geteld hebben kwamen we op 15. Ik kan het redelijk goed vinden met Nederlanders maar dit was zelfs voor mij net iets teveel van het goede 😀

Na een „productief” namiddagje was het tijd om een motortaxi te regelen en vervolgens de bus terug te nemen naar Santa Marta. Nog effe uitgebreid afscheid nemen van Maggie, de brommer op en ju! We kwamen net aan op het moment dat de bus wilde aanzetten, over timing gesproken … De bus in en op naar Santa Marta!

Eens terug in Santa Marta was het effe wandelen richting onze hostel. Effe opfrissen en op naar ons favoriete restaurant, de Mexicaan. Het zou ons laatste fatsoenlijke voer worden voordat we de dag erop aan onze Cuidad Perdida tour zouden starten. Het was een goede keuze! De dag erop moesten we om 9 uur in het kantoor zijn om aan ons volgende avontuur te starten. Laten we eens zien hoe een 4 daagse in de jungle ons af gaat! Ik kijk er in ieder geval al naar uit!

More Information»

Aangekomen in Santa Marta, het was nog vroeg en het was er al niet uit te houden van de warmte. Als ge om 9 uur al aant zweten geraakt door niks te doen dan wil ik niet weten hoe dat namiddag is. Het was ook lekker vochtig dus we waren maar al te blij dat onze hostel over een zwembad beschikte (lees uit de kluiten gewassen bubbelbad). 

Ons plan was om de Cuidad Perdida te doen. Een 4 daagse trektocht door de jungle naar een verloren stad uit het oud Colombiaans tijdperk … (gelijk de naam al vermeldde). Ik was in Bogota nog bekende tegen gekomen die deze trekking ook wilde doen dus het was effe wachten op hun planning voordat wij ook die van ons vast konden leggen. Effe berichtje gestuurd en wachten maar. We waren aan de kust maar een fatsoenlijk strand was in Santa Marta zelf niet te vinden. In Taganga, het dorpje iets verder op was dat wel blijkbaar. Effe spullen gedropt, de lokale bus op en daar gingen we.

Taganga is ook de place to be om te duiken aan de Caribische kust. Dus voor dat we naar het strand trokken zijn we op verschillende plaatsen prijs gaan vragen. In vergelijking met Paaseiland viel dat reuze mee. Jochen had nog nooit gedoken maar het was mogelijk om een of andere minicursus te volgen. Dat hield in dat hij voor iets meer geld ne video te zien kreeg en zijne eerste duik wat oefeningskes moest doen in het water. Ik heb mijn Open Water kaartje al in de pocket dus ik ging voor de fun dives. De dag erop was dus al ingevuld. Op naar het strand!

Het strand in Taganga was toch ook niet echt wat we van een strand aan de Caribische kust verwacht hadden. Redelijk vuil en vol met bootjes. Mja, we waren hier nu toch dus dan maken we er maar het beste van. Maar eerst tijd voor wat te eten. We zijn aan de zee dus dan eten we … Jawel! Visjes! Wij passeerde een kraampje met wel ne aangename type. Als de mensen u op een vriendelijk en enthousiaste manier aanspreken (zonder te over drijven) dan ben ik al gauw verkocht. We mochten zelfs onze eigen vis kiezen. Wat een luxe! Het had nog gesmaakt ook.

De oceaan waren we nog niet in geweest, daar moesten we toch wel effe verandering in brengen. We waren zo slim geweest om geen handdoeken mee te brengen dus chillen op het strand zat er niet in. Zo goed voorbereid altijd e … Venten ondereen 🙂

Na onze snelle duik hadden we in de gaten dat het happy hour was bij het tentje waar we voorheen wat gedronken hadden. Mojito’s en Cuba Libre’s 2 voor 1! Daar moet ik geen tekeningske bij maken e. Zelden zo straffe nest gedronken. Neet gewuun! Na 2 hebben we er maar wijselijk mee opgehouden. Anders geraakte wij nooit meer terug in Santa Marta.

Terug de bus op en eens benieuwd waar wij af moesten stappen. Toen ik toch maar eens besloot om aan de bus chauffeur te vragen of die langs de kathedraal reed kreeg ik „Nee” als antwoord. Hij zei:”als ge hier af stapt is het 3 blokken naar daar.” IDEAAL! In Colombia hebben we geluk als het op bussen aankomt me dunkt! (houd hout vast … )

Terug in de hostel was het tijd voor een verfrissende duik in ons uit de kluiten gewassen bubbelbad. Hier waren we aan de praat geraakt met enkele hostel genoten. We hadden er dus weer wat vriendjes bij. Ik had ook met Patrick afgesproken, die bleek in de buurt te zijn. Partick heb ik destijds op de Torres Del Paine trekking leren kennen en heb daar ook een tijdje mee door Chili en Argentinië getrokken. Het was sinds Buenos Aires geleden dat ik hem nog gezien had dus dat wordt lachen. Op zoek naar geld was ik langs enkele restaurantjes gekomen die mij wel interessant leken. Samen met Patrick en de nieuwe aanwinsten in de hostel zijn we dat dan maar gelijk gaan uitproberen. Op het menu stond Ceviche dus mijn keuze was snel gemaakt en jawel … het was weer happy hour. Normaal hou ik niet van da concept, vooral niet in de Lagossa maar op vakantie kan ik dat wel appreciëren 😀

Na het eten nog effe eene gedronken in de hostel om dan ons bedje in te kruipen. We moesten de dag erop al aardig vroeg in Taganga staan. Jochen moest de video nog bekijken dus om half 9 verwachten ze ons al. Ge moet er iets voor over hebben … Het was voor mij ook alweer een dikke 2 maanden geleden dat ik nog gedoken heb dus ik had er wel zin in.

Hoppa! Het is tijd! Ontbijt sloegen we over, rugzakske gepakt, richting de bus en op naar het duik centrum! Voor Zuid Amerikaans normen waren we veel te vroeg maar hoe sneller Jochen aan zijne video kon beginnen, zoveel te sneller konden we de boot op. We waren met een aardig groepje. Met zen alle de boot op en daar gingen we. Ik was op de boot effe mijn materiaal aant checken toen de wind mich achter menne zonnebril kwam. De eerste keer kon ik em nog pakken. Als ik toen zo slim was geweest om die pongel in mijn valies te duwen had ik em nog gehad. Nu was het 10 seconden later wel prijs. Daar ging em, los de zee in. Ne duik die kwa prijs aardig meeviel was ineens een pak duurder geworden. Maarja, is weer leergeld zeker …

We legde aan bij de plaats waar we ook s’middags zouden eten. Jochen en nog een deel gingen de boot uit voor hun mini cursus en de rest ging door naar de eerste duikspot. Het was een hele verademing om nog eens super veel kleuren en veel vissen te zien onder water. Rond Paaseiland was dat gene vette. Daar ware de koraal formaties wel vet. Zonder al te veel kleuren maar wel hennig vet kwa structuur.

Op de eerste duik hadden we gelijk een deel morene gezien en zelfs octopussen die onze gids om een of andere reden telkens uit hun hol wilde halen. Laat die maar gauw zitten dacht ik, is alleen wat moeilijk communiceren onder water 🙂

De eerste duik in de Caribische zee was alvast de moeite. Op naar onze lunch plek, ben eens benieuwd hoe Mr Creemers het er vanaf gebracht heeft … Toen we aan kwamen gevaren zaten 2 dames op het strand. Een er van zag er niet bepaald vrolijk uit. Het waren de 2 dames die gingen snorkelen ipv duiken. Blijkbaar had 1 van de 2 zich na een 10-tal minuten al gestoken, een kwal, koraal, … wat het was wist ze niet maar ze zag er aardig van af. Wat moet ik daarmee doen vroeg ze … euhm … Ik wilde zeggen „Ge moet daar op pissen” maar voor ik het kon zeggen kreeg ik het antwoord „Da hebben we al gedaan” … Ja dan weet ik het ook niet! Effe succes gewenst en opzoek naar Creemers. Die jong had meer geluk gehad. Zijne eerste duik was de moeite zei em. Mooi! Das ne meevaller 😉

De plaats waar we onze lunch hadden was super vet. Een klein hutje op de rand van een rots die overhelde over de oceaan. Ik heb op saaier plaatsen geluncht. Het zat er ook vol met leguanen dus da was ook wel vet om te zien. De laatste keer dat ik zo een beest gezien heb was in de Hobbit en da is al aardig lang geleden 😉 Na de lunch was het tijd voor duik nummer 2. Jochen zat deze keer wel bij ons op de boot. Hij ging wel met een andere bende mee maar de duikspot was het zelfde. Eens benieuwd of ik die gast onder water ergens tegen kom.

Ik liet mij in het water vallen, wachtende op de rest van de bende. Toen ik mijne GoPro wilde testen kwam ik er achter dat de prul was uitgevallen. Toen ik goed keek zag ik dat mijne cover niet goed toe was en de boel half vol met water zat. Nee he! Dit kon wel eens ne hele dure duik worden. Gelukkig zag ik het op tijd en kon ik alles nog aan de gast van de boot geven. Die heeft zich dan maar ontfermd om de prul zo snel en efficient mogelijk droog te krijgen. Al e geluk was de sjaai die dag alleen maar materieel maar toch … Blijft klote! Tijd voor duik 2!

Spot 2 was iets minder dan de 1ste vond ik in het begin. Het koraal was niet zo mooi en de vissen waren ook iets minder. Na een tijdje werd het dan wel weer interessant. Op ne keer kwamen we 2 maanvissen tegen, zo groot had ik ze nooit gezien en iets verder 2 triggervissen die het met een aan de stok hadden. Actie onder water! Yeah yeah! Maar toen moest het gekste beest nog komen …

Opeens was het zo ver. Enkele meters verder zag ik iets, Dju wat e lelijk beest dacht ik … En jawel … Mr Creemers! Het duurde effe eer em door had dat ik em volgde tot ik los onder em door zwom. Die moet zich ook verschrokken hebben 🙂

Beide hebben we duik 2 tot een goed einde gebracht en het was meer dan de moeite! Jochen heeft de smaak te pakken en weet gelijk wat vragen voor zijne verjaardag volgende week …

Terug in de hostel waren we allebei aardig murf. Nog effe wat rond gehangen en volgens mij hebben wij die dag niet bepaald veel meer uitgericht. We waren nog aan het twijfelen om naar Tayrona park te gaan maar wij hadden daar zoveel dubbele verhalen van gehoord dat we het uiteindelijk nimmer wisten. Palomino was een goed alternatief en een stuk goedkoper dus de spreekwoordelijke kogel was door de kerk 🙂

De dag erop zouden we richting Palomino vertrekken. Via Facebook had ik lucht gekregen dat Maggi, een Canadese die ik op ne zatte avond in Valparaiso heb leren kennen, ook in de buurt was. Zij verbleef in Taganga, waar wij de hele dag geweest waren. Afspreken die dag zat er dus niet in. Nu moest het nauw lukken dat zij ook naar Palomino ging de dag erop. Snel effe afgesproken zodat we in de zelfde hostel zaten en het weerzien was een feit. Eens benieuwd wat die meid nog allemaal te vertellen heeft 🙂

Die avond hadden we nog een afspraak in het Mexicaans restaurant waar onze Amerikaanse hostelgenoten zo enthousiast over waren. Eens benieuwd of dat ook terecht was. Moet zeggen … Jawel! Het was lekker! Maar ECHT lekker 😀

Na het eten konden we het niet laten om nog eentje te nuttige met de barman in de hostel en daarna hebben we dan toch maar besloten om ons bed in te kruipen. Zo duiken is stiekem toch vermoeiend.

Op naar Palomino, benieuwd of we hier het Caribisch strand gaan treffen waar we al dagen naar uit kijken!

More Information»

Weg geraken uit Guitavita bleek nog niet zo hennig te zijn. Na wat rond gevraag hadden we dan toch een plan klaar. Het kwam er op neer dat we eerste een heel deel terug naar het zuiden moesten om daar vervolgens een bus weer naar boven te nemen. Lekker efficient maar er zat niks anders op. Moeten denken … we zitten nog altijd in Zuid Amerika 🙂

Het zou ons een uur of 6 duren met 2 overstappen eer we op de plaats zouden zijn. Yeah!

De eerste overstap was al ne goeie. Ik had aan de buschauffeur gevraagd om ons te waarschuwen wanneer we er af moesten. Toen ik zag dat we alweer bijna in Bogota waren ben ik em toch eens gaan vragen hoe het zat. Wat bleek, hij was ons vergeten. Gelukkig was ik niet veel te laat en konden we de laatste paar honderd meter terug lopen. Jongens toch! Tijd voor deel 2. Tijdens deze rit speelde ze de ene felle film na de andere. Nog nooit zoveel bloed op zo ne korte tijd gezien. Op ne keer zag ik een bord van het dorp waar we moesten zijn. Ik dacht „mij hebben ze nimmer” dus ik ben maar effe voor in de bus gaan zitten. Da bleek uiteindelijk een top idee te zijn. De chauffeur begon gelijk ne zot te toeteren en met zijn lichten te flikker. Wa ne zot dacht ik maar het bleek uiteindelijk op de bus iets verder op te zijn. Die had het gelukkig gezien en zette zich langs de kant. Het bleek onze bus naar San Gil te zijn. Over timing gesproken seg! Op naar deel 3! Uiteindelijk was het 10 uur eer we op de plaats waren. We waren „vergeten” ne hostel te reserveren dus gingen uit van mijne lonely planet. Macondo hostel was onze keuze, daar zat alles vol op 1 dubbele kamer na. Belachelijk duur maar we hadden echt geen goesting om nog op zoek te gaan naar iets anders. We hadden nog honger maar eten vinden op dit uur viel ook tegen. Er bleek nog 1 zaak open te zijn waar we perro’s callientes konden eten. Spaanse vertaling voor Hot-dog’s … Ale dan! Daarna nog een pintje en toen was het tijd voor ons bedje.

De dag erop moesten we alweer verhuizen, de hostel zat helemaal vol maar de dag erop konden we wel terug komen zeiden ze. Een heel gedoe me dunkt! De checkout was pas om 12 uur dus we hebben eerst op ons gemak ontbeten op de markt. Een fruitsalade met muesli, die vrouw bleef maar fruit snijden en in de kom peren. Ik begon mij bij ieder stukske af te vragen … Hoe gaan we daar in godsnaam aan beginnen. Maarja, als wij er een zooitje van maken, zij is diegene die de kom zo vol geduwd heeft. Maar het is ons gelukt! Alles op en maar een paar stukskes er langs!

Op de terugweg hebben we ook ne hostel voor die nacht gevonden. Deze lag om de hoek dus verhuizen was maar effe werk. Eens in gecheckt troffen we Katharina op de kamer. Een Oostenrijkse die toevallig dezelfde plannen had als ons die dag, een bezoekje aan de watervallen iets verder. Nu waren we met 3 en met schoon volk op pad is nooit slecht e.

Aan de bushalte kwamen we nog een paar man tegen die we in onze vorige hostel al getroffen hadden die ook hetzelfde plan hadden. We konden met de hoop bijna een heel buske vullen. Da wordt ne gezellige namiddag!

Eens aan de waterval kon ons tochtje beginnen. Het was een half uurke tot aan de watervallen. San Gil was in vergelijking met Bogota en Guitavita hennig warm dus ik keek er al naar uit om een verfrissende duik te maken eens we er waren. Onderweg moesten we enkele obstakels overwinnen, een rivierke over met de hulp van een koord. Creemers moest er al aan geloven. Die koord hing er blijkbaar niet voor niks 😀

De waterval op zich was niet echt spectaculair. Als ge Iguazu Falls gezien hebt dan zijn er nog weinig watervallen waar u de broek van afzakt. De tocht erheen en de verfrissende duik was dan wel weer de moeite. Tegen dat we terug aan het begin van de route waren hadden we wel een pint verdiend. Effe wachten op de bus er weer terug richting San Gil.

We hadden aardig honger maar de zaak waar we wilden gaan eten was nog gesloten. Uiteindelijk hadden we om 5u afgesproken bij Gringo Mike’s, de „beste” burger zaak van de stad. Eerst nog effe chillen in de hostel. Hier stootte we op Johan, ne Hollander die achteraf de meest irritante mens van mijn hele reis zou blijken te zijn. Hij nodigde mij uit voor een potje schaken maar had ik toen geweten wat ik nu weet had ik loei hard nee gezegd 🙂

Hij had gewonnen en net op tijd want het was bijna 5 uur en tijd voor onze hamburger. Hij had zen eigen uitgenodigd dus we hadden er 1ne extra bij in de bende.

Eens bij Gringo Mike’s was er nog geen spoor van de andere heren. Dan maar een grote tafel veroveren en alvast kijken wat ze in de aanbieding hadden. Super veel was het niet maar alles wat er op de kaart stond zag er super uit. Dat maakt het niet bepaald gemakkelijker op. Keuze gemaakt, pintje besteld en toen kwam de rest van het gezelschap binnen. Aangesloten en besteld en het eetfestijn kon beginnen. De geruchten waren waar, zelden zo ne goeie hamburger geten!

De plannen voor die avond waren nog niet heel duidelijk. Het was vrijdag dus in de hostel blijven was geen optie. Eerst gingen we effe naar onze vorige hostel om onze kamer voor de dag erop veilig te stellen. Daar effe een pintje gedronken en daar stootte we op Dirk en Philippe, 2 mannen van t’Stad! Ale gei! Das graaf! 🙂 De eigenaar van de hostel kwam ook effe langs. Er was een festival in Villaneuva, een nabij gelegen dorp en als hij volk genoeg had zou hij een bus kunnen regelen om de dag erop daarheen te gaan. Zo’n lokaal festival leek ons wel iets dus hebben we maar gelijk onze naam op het bord gezet, onze nieuwe Antwerpse vrienden volgden niet snel na ons 🙂

De andere heren kwamen met het voorstel om een flesje rum te gaan halen en die in het park te ledigen. Ok dan maar! We waren blijkbaar niet de enige met dat idee. Het hele park zat vol met groepjes die allemaal rijkelijk voorzien waren van drankjes. Gezellige boel zullen we maar zeggen. Onze Hollandse vriend was ook nog steeds in ons gezelschap, echt zinnige conversaties waren met hem niet echt te volgen en ik was gelukkig niet de enige die het een beetje gehad heeft met em. Op ne keer besloten we om eens richting de universiteit te vertrekken. Daar bleek nog van al uit te zijn. Taxi in en daar gingen we. Johan waren we kwijt! Ik was al aardig in den olie na al die rum cola. Duidelijk dat ik dat nimmer gewoon ben, ale, thuis drink ik da ook zelden. Geef mij maar pintjes 😉

Heel lang hebben we het nimmer getrokken daar. Na een deel pinten een taxi terug naar huis. De dag erop stond er raften op de planning. Ik had da nog nooit gedaan dus ik was benieuwd. Een deel van de andere mannen gingen dat ook doen dus we waren al gelijk met ne fijne groep. Bed in en op naar morgen!

Op tijd de wekker, effe snel een ontbijt en maar wachten tot ze ons kwamen ophalen voor ons raft avontuur. Het zou een van categorie 5 worden. Geen idee tot hoever ze gaan maar het was niet een van de minste … Actie gegarandeerd! Toen we aan de andere hostel aankwamen bleek dat de andere heren de avond van ervoor iets minder goed verwerkt hadden. 2 van de 3 zaten met iets wat toch kan doorgaan als een katerke 🙂 Da wordt nog plezant in de boot straks. Gelukkig was het nog effe naar de start, in een veel te klein busje over net iets te hobbelige wegen. Feest!

Eens op de plaats kregen we een 20-tal minuten uitleg over van al en nog wat. Hoe houdt ge uwe peddel vast, wat doet ge als ge uit de boot flikkert, als ge onder de boot terecht komt … Ja het ging vrij ver. Ik begon het al een beetje warm te krijgen maar toch. Terug gingen we nu ook nimmer. Na den hele uitleg hebben we ons opgedeeld in 2 groepen, 6 man per raft + gids. Onze gids heette Red Bull, stoer e!

Eens in het water ging onze training verder. Beetje leren hoe we moesten peddelen en daar gingen we. De smile die bij de eerste meters op mijn gezicht verscheen is nimmer weg gegaan 🙂 Nu en dan mochten we eens in het water voor te zwemmen en kwamen we langs rotsen waar we af mochten springen. Daar gaat mij het lachen niet echt van over … in tegendeel! De stroomversnellingen waren ook allemaal wel lachen. Bij de andere boot was er al 1 iemand overboord gegaan. Op enkele close calls na werden wij allemaal gespaard van een onverwachte duik in het water. Wat een top team! De hele uitleg van uit de boot vallen, onder boot terecht komen was niet echt nodig geweest bleek achteraf 😀

Effe een snackje achteraf en jawel … bier! Daarna terug de krappe bus in en een nog langere rit terug naar San Gil. Ik vraag mij nog altijd af hoe ik het klaar gespeeld heb om op die rit te pitten.

Eens terug in de hostel moesten we verhuizen, afscheid nemen van ons Katharina, al was het maar voor even 🙂 Die avond stond Gringo Mike’s nog maar eens op de planning en jawel … het festival! Da gaat ne schone worden. Enkel 1 nadeel, onze Hollandse vriend had zich ook op de lijst gezet … Hoe gaan we dat oplossen? Eens kijken hoelang we zo iemand kunnen negeren …

Na het eten hebben we ons in de hostel geïnstalleerd, laat het indrinken maar beginnen. Ik had mij eerst voorgenomen om het bij bier te houden maar dat was tegen de zin van de rest van de bende. Rum en cola dan maar! Groepsdruk … altijd al een zwak voor gehad. Ik had ze bewust al minder straf gemaakt dan de dag ervoor. Toch een beetje bijgeleerd zullen we maar zeggen. Uiteindelijk was het tijd om de bus op te gaan. Eens kijken hoe die lokalen mensen hier kunnen feesten. Het ging iets heel lokaal zijn dus een electronic music festival moesten we niet verwachten.

Toen we aankwamen zag het er op het eerste zich maar wazig uit. Allemaal kleine kraampjes en 1 podium met een deel heren met gekke instrumenten. De sfeer zat er in ieder geval wel in. Het was alles behalve een festival wat we gewoon waren. Het deed mij wel een beetje denken aan Afro Latino alleen dan maar met 1 podium en in het klein. Het viel ook al op dat wij een van de enige gringo’s op het hele festival waren. Wij hadden dus op onze buurt ook aardig wat bekijks. Daar moeten we gebruik van maken 😉 Time to dance! Al gauw hadden we enkele locals te strikken. Mijn salsa (of god weet welke dans het was) skills zijn niet wauw maar het lukte toch aardig. Of het was omdat ik zat was of zij had er gewoon weinig problemen mee dat ik er weinig van bakte 😀 Lol hadden we alleszins. Na heel wat gedans en gedrink was het dan toch tijd om terug richting de bus te wandelen. Het was goed geweest, we hadden ons best gedaan 😉 De terug rit was maar stil, iedereen was moe gefeest en sliep al voordat de bus goed en wel vertrokken was. Was ik uiteindelijk blij met mijn bedje …

De dag erop hadden we met Katharina afgesproken. We gingen met haar en de mannen van ‚t Stad naar Barricharra. Dit was een koloniaal stadje iets verder waar we ook een kleine wandeling konden doen richting Guane, een ander klein dorpje. We hadden het allemaal aardig moeilijk. Het was duidelijk dat ik niet de enige was die de dag ervoor te diep in de fles had gekeken. Ideaal!

De wandeling viel ons allemaal zwaar, gelukkig was het bewolkt en was het niet zo warm als andere dagen. Anders hadden we nog harder afgezien! De 2 stadjes en de wandeling waren wel allebei de moeite. Op de kater na was het weer een top dagje 😉 In Guane de bus op richting San Gil met de vraag … wat gaan we vanavond doen? Dirk en Philippe zouden die avond richting Santa Marta vertrekken. Eens benieuwd of we die mannen nog ergens gaan tegenkomen. Ik hoop het alleszins wel! De rest van de bende van de avond ervoor was uiteindelijk ook herrezen. Ook zij hadden ne aardige kater van het festival, ook bleek dat men foto’s gemaakt had van die avond. Dat wordt lachen!

Die avond zijn we nog maar eens naar Gringo Mike’s geweest. Dat was ons al 2 keer meegevallen dus de 3de keer zal dat ook wel zo zijn dachten we. Toen we terug in de hostel kwamen wist ik alweer hoelaat het was. De mannen hadden weer rum gehaald. Man wat had ik daar zin in! Ik heb het maar bij enkele glazen gehouden. Het was goed geweest! Voor ne laatste avond was het maar ne zwakke maar ik vind dat we de 2 dagen ervoor wel kunnen tellen 😉

De dag erop moesten we uit checken. Die avond zouden we ook richting Santa Marta verhuizen. Eerst nog effe langs de markt voor een uitgebreid fruit ontbijt om vervolgens de namiddag aan het water door te brengen. Poro Azul lag een 10-tal minuten uit het centrum en was aan een rivier met hier en daar enkele watervallen/stroomversnellingen. Spectaculair was het niet maar het was fijn om onze laatste namiddag door te brengen, opt gemak aan het water … Soms zijn we ook met weinig content 😉

Na het zwemmen, effe pizzake steken en op weg naar de bushalte. San Gil was ne topper! Zwemmen, raften, feesten, drinken, dansen en de beste burgers in jaren.

Volgende halte is Santa Marta, richting het noorden aan de Caribische kust met nog hogere temperaturen dan in San Gil … Als dat maar goed komt, gelukkig hebben we de oceaan om in af te koelen. Strand liggen, duiken en Cuidad Perdida trekking staan hier op de planning. Ons vervelen is geen optie!

More Information»

Na een lange rit over de kronkelige wegen zijn we dan toch aangekomen in Guatavita. Zo lokale bussen blijven toch hun charme hebben. Bekijks hadden we zat aangezien we de enige blanken op de bus waren. We waren blijkbaar de enige toeristen die richting Guatavita gingen. Op ne keer reden we een klein dorpje binnen. Dit bleek het te zijn, na een paar draaien kwamen we aan op het stadsplein. Ale, wat ge stadsplein kunt noemen. Guatavita was ongeveer even groot als Reppel centrum. Het was gelegen aan een meer en alle gebouwen in het centrum zelf waren allemaal wit en opgetrokken in dezelfde stijl. Veel was er op het eerste zicht niet te doen maar het zag er kei gezellig uit.

Toen we van de bus stapte waren we gelijk de attractie van het dorp. Op het plein stond het vol met bussen met school gaande jeugd en de gringo’s vielen gelijk op. Effe wat informatie over hostels gevraagd aan een vrouwke aan de „informatie balie” en we konden op pad. Veel keuze was er niet echt dus het eerste beste wat we tegenkwamen hebben we dan maar gelijk vastgelegd. Onderweg werden we aangesproken door een groepje studentes. Zij wilden op de foto met de gringo’s, inclusief grote rugzak. Best grappig!

Nadat we ingecheckt waren besloten we richting het meer te wandelen. Hier viel het ons al gelijk op hoe mooi het hier was. Een super groot meer, omringt door groene heuvels zover als we konden zien. Veel beter dan de grote stad! Het weer was ons wel iets minder gezind aangezien het na een dik half uur stevig begon te regenen. Effe onder de bomen schuilen deed niet echt veel af. Het was voor Jochen gelijk de eerste kans om zijne nieuwe regenjas te testen 🙂

Terug in de hostel waren we allebei aardig uitgeregend. Al e geluk dat daar nog nooit iemand aan doodgegaan is … Die avond gingen we opzoek naar eten. We hadden die middag effe snel iets geten dus we hadden we zin in iets fatsoenlijk. Dat bleek in Guatavita aardig moeilijk te zijn. Het dorp was even groot als Reppel en er was blijkbaar door de week ook even veel te doen als in Reppel. Toen we de hoop bijna op hadden gegevens stootte we op een klein restaurantje om de hoek. Yes! Als ne mens maar hard genoeg zoekt. Een cafe zoeken voor een pintje naderhand was al even moeilijk. We hadden dan maar besloten om dat voor ne keer over te slaan en ons ne film op zetten op onze kamer.

De volgende dag stond de lagune op het programma. Het was nog altijd geen topweer. Aardig bewolkt en af en toe een bui. We waren gekomen voor de lagune dus die moeste we ook bezoeken. De taxi rit naar daar was al een avontuur op zich. Het eerste deel ging over de normale weg maar de laatste 5 kilometer gingen over aardig brakke onverhard. Onze chauffeur wist zijne auto goed te sparen en bracht ons veilig aan de ingang van het park. Ook hier leek het erop dat we de enige toeristen waren die dag. Zalig! Het zou een wandeling zijn van een uur tot anderhalf uur en onze chauffeur zou ons aan de andere kant van het park opwachten.

De wandeling op zich was netjes en voor we het wisten kwamen we aan bij de lagune. Het leek op een grote krater gevuld met water. Op zich heel vet alleen was het jammer dat het weer ons niet echt mee zat. Het kan niet altijd meezitten zeker? 🙂 na een klein uur waren we terug aan de taxi die ons weer veilig in het centrum dropte. Tijd voor een hapke eten om vervolgens richting San Gil te vertrekken.

San Gil is de outdoor activity hoofdstad van Colombia. Hier staat het een en ander op het programma maar eerst moesten we daar nog proberen te geraken. We hadden ons zowel bij de hostel als bij het vrouwke van het info ding bevraagd en het zou niet zo makkelijk zijn. Het kwam er op neer dat we bijna helemaal terug naar Bogota moesten om vervolgens een bus te pakken richting Tunja om daar weer een nieuwe bus te pakken richting San Gil … Moeilijk gaat ook zeker?

More Information»

Den deze heeft weer een nieuw stempelke in zijn paspoort. Colombia! Het is wel weer effe aanpassen aan de lokale gewoontes, de tijdzone is hetzelfde dus dat valt al mee. De wisselkoers daarentegen … 2500 Colombiaanse Pesos is 1ne Euro. Da gaat weer wa duren eer ik daar aan gewoon ben. Geld afhalen, geen idee hoeveel dat daadwerkelijk is en op zoek naar de betrouwbare taxi richting mijne hostel. Ik heb al massa’s cowboyverhalen gehoord over de taxis in Colombia en voornamelijk Bogota dus ik was er niet 100% gerust in. Uiteindelijk toch ene gevonden die mij wel vertrouwelijk leek. Het Spaans in Colombia viel mij ook goed mee. De rit naar de hostel was een dik half uur en ik was toch in staat om een „fatsoenlijke” conversatie te voeren met mijne chauffeur. We leren bij …

Het was half 11 eer ik veilig en wel aan mijne hostel gedropt werd. Ik verbleef in La Candelaria wat het oude en historische deel van de stad is. De hostel was klein maar zag er op het eerste zicht super gezellig uit. Inchecken, koffer op de kamer droppen, het thuisfront informeren dat ik veilig was aangekomen en toen was het tijd voor mijn bedje. Dit zou voorlopig mijne laatste avond alleen zijn hier in Colombia. De dag erop s’avonds komt Jochen aan die mij een kleine maand gezelschap gaat houden.

Ontbijt in de hostel was van 8 tot 9 in de hostel. Best een krap tijdsframe en ik had echt geen goesting om zo vroeg op te staan. Eens lekker uitslapen voor ne keer leek mij een beter plan. Tegen een uur of 11 had ik het wel gezien in mijne nest en vond ik het tijd om op te staan. Het was zondag dus echt mega veel doen we dan niet e. Na mij te informeren in de hostel ben ik de stad ingetrokken, opzoek naar eten en vertier. Dat 2de bleek geen probleem te zijn. Op zondag sluiten ze enkele grote straten helemaal af en staan deze vol met kraampjes met allerhande rommel en eten. Doel 1 was bij deze ook gelijk bereikt.

Uren heb ik door de straten gewandeld en mijn ogen de kost gegeven. Wat de mensen hier toch al niet uitvinden om te verkopen of om geld te verdienen. Het gekste was ne kerel met een deel hamsters en plastieken kommen. Als ik het goed begreep kon ge geld inzetten op een kom waar vervolgens een van de cavia’s in zou kruipen … Ge moet er maar opkomen! Uiteindelijk had ik het wel gezien en heb ik nog effe rondgehangen bij ne groep kerels die met hun skateboard van een trap aant springen waren. Snap niet dat ik mij daar ooit aan gewaagd heb 🙂 Raatgek!

Toen ik in de hostel aankwam zag ik op Facebook dat Emily mij een bericht had gestuurd. Emily is een vriendin uit Australië die ik heb leren kennen in Patagonia en vervolgens heb opgezocht in Valparaiso. Ik was haar nog een pint schuldig dus wat doet ge dan … afspreken voor een pintje! Het was fijn om haar nog eens terug te zien. Na haar studies is ze zelf ook wat rond beginnen trekken in Zuid Amerika maar zij was vooral geïnteresseerd in mijn avonturen. Mega veel tijd hadden we niet aangezien Jochen die avond aankomt. Dan de dag erop maar een vervolg inlassen.

Via skytracker had ik gezien dat Mr Creemers geland was. Toen die 2 uur later nog steeds niet in de hostel was begon ik mij toch een beetje zorgen te maken. Zorgen om niks want opeens was em daar. Super om nog eens een bekend gezicht te zien en om eindelijk nog eens Limburgs te praten. Effe helpen met inchecken want in de hostel spraken ze nauwelijks Engels en Jochen kent geen Spaans … Da gaat nog wat geven 😉

Eens ingecheckt en opgefrist voegde we ons bij een deel gasten van Nieuw Zeeland die in de keuken pintjes aan het drinken waren. Het Limburgs praten was dus van korte duur. Het was ne gezellige avond maar besloten toch om op een schappelijk uur te gaan slapen. Kwestie van Jochen zo snel mogelijk van zijne (eventuele) jetlag af te helpen.

Planning van de volgende dag was ontbijten, Sierra Monserat bezoeken en de free walking tour doen in Bogota. Sierra Monserat is het hoogste punt van Bogota en geeft een super mooi uitzicht over de hele grootstad. We hadden weinig zin om omhoog te lopen dus gingen we met de voorziene kabelbaan. Het zicht boven was super! Naar beneden kon wel te voet dachten we maar was uiteindelijk toch zwaarder dan verwacht. Bogota ligt op 2600 meter en de berg ligt nog een kleine 500 meter hoger. Ik was al wat gewoon aan hoogtes maar na een tijdje strand was het ook voor mij wennen. Ik wil niet weten wat Jochen gevoeld moet hebben. Uiteindelijk hebben we de voet van de berg gehaald en was het tijd voor lunch. Dit was Jochen zijn eerste ontmoeting met goedkoop eten. Menu del dia … soep met daarna steak op de gril met patatten en groenten voor nog geen 5 Euro de man. Ik ben daar ondertussen al gewoon maar Jochen kon er niet aan uit 🙂

Na het eten hadden we een free walking tour gepland. Deze begon om 2 uur dus wij op naar het toeristen bureau. Er bleek geen tour in het Engels te zijn die dag … dan maar de volgende dag proberen dachten we. Uiteindelijk hebben we besloten om zelf maar wat door de stad te wandelen. Plots begon het te regenen en zijn we maar op zoek gegaan naar een cafe voor een wel verdiend pintje.

s’Avonds had ik met Emily afgesproken. Met zen 3en iets drinken en vervolgens samen iets zoeken om te eten. Gezellige boel! Na het eten hebben we Emily veilig afgezet aan de hostel en wandelde we naar de onze. Moet zeggen dat we ons toch niet 100% op ons gemak voelde in het donker door de straten van Bogota. Het was niet echt laat, het was redelijk rustig maar het volk wat er liep waren allemaal rare snuiters. We waren blij dat we terug in de hostel waren.

De volgende dag gingen we de free walking tour in de voormiddag doen. Eens daar bleek de tour weer niet in het Engels te zijn. Namiddag was de Engelse tour volgens het vrouwtje achter de bali. Het leek of ze aardig met ons voeten aant spelen waren. Maarja, zullen dan namiddag maar proberen e. We hadden met Emily afgesproken om naar het goud museum te gaan. Aangezien onze planning overhoop gegooid werd door het hele Spaans-Engelse tour gedoe zijn we haar maar gaan opzoeken in de hostel om onze planningswijziging door te geven.

We troffen haar gelukkig in haar hostel en besloten om dan maar voormiddag naar het museum te gaan. Op zich ben ik gene museum mens maar we hadden niet veel andere opties eigenlijk. Echt interessant was het ook niet. In het begin was het vet, al het goud in verschillende vormen en maten maar na 5 zalen vol met gouden voorwerpen hadden we het wel gezien. Tijd voor lunch dan maar!

Na het eten was het tijd voor onze walking tour. Eens benieuwd of em nu WEL in het Engels was. Jawel! Na 3 pogingen was het dan toch zover. Al snel bleek dat het niet echt een tour was zoals ik gewoon was. Normaal wordt alles verteld uit het perspectief van iemand die in de stad woont, gericht op wat interessant is voor toeristen. Dit leek meer op een schoolreis dan op een toer die ik in andere steden gedaan heb. Gelukkig zaten er leuke mensen in onze groep dus dat maakte wel veel goed. Andrea en Andrina waren 2 Zwitserse meiden die we tijdens onze tour hebben leren kennen. Hier zijn we na de tour dan maar iets mee gan drinken, 2 knappe en toffe madammen 🙂 Ge kunt het slechter treffen me dunkt. Het werd al snel avond dus hebben we samen maar besloten om iets te gaan eten. Een fatsoenlijke zaak vinden was niet zo makkelijk dus we hebben nog aardig wat rondgewandeld. Het wachten loonde wel want de zaak waar we eindigde was wel de moeite. Effe gegevens uitwisselen in de hoop dat we mekaar onderweg nog ergens zouden treffen. Onze route ging noordwaarts en zij gingen naar het zuiden. Maarja, ge weet nooit e.

Eens terug in de hostel waren we aardig murf van de lange dag. Emily wilden nog iets gaan drinken maar dat hebben we toch maar voor gepast. Na nog wat gehang in de hostel zijn we dan maar gaan slapen. Toen ik van het toilet kwam stootte ik plots op een oude bekende. Jeremy! Ik kom geregeld mensen tegen onderweg die ik ooit eerder gezien heb maar deze gast verrast mij iedere keer. Het begon in Torres del Paine, vervolgens in de rij van La Bomba del Tiempo in Buenos Aires. Op de trap van de hostel na het WK rally in Carlos Paz, op straat in La Paz en nu opt moment dat ik van de wc kom en hij wil binnen gaan … Het kan niet gekker worden!

De dag erop was ons plan om verder te gaan. We hadden in grote lijnen een planning gemaakt en het eerste op de lijst was Guatavita, een klein dorp 75 kilometer van Bogota aan een meer en toegang tot een of ander park met een lagune die een link had met het goudmuseum. Het is ons door verschillende mensen aangeraden dus dan proberen we dat maar e. We zijn eerst nog samen met Jeremy en Emily ne koffie gaan drinken bij Juan Valdez om vervolgens de lokale bus te pakken richting het noord station. Moet zeggen dat dat niet meevalt met ne grote rugzak. Dat weten we dan ook weer! In het noordstation een andere bus op richting Guatavita. Eens benieuwd of het de moeite is. Bogota … tot ziens!?

More Information»

Lima was een aardig groot verschil met Paracas. Het enige wat ze met mekaar gemeen heben is dat het aan de zee ligt en dat ze er Spaans spreken … Ze hadden mij gewaarschuwd dat het maar wazig weer ging zijn in Lima en ze hadden niet gelogen. Grijzer maken ze de wolken niet volgens mij. Al e geluk dat het niet regent dacht ik. Maar een uurke later was het al prijs. In de bus terminal stootten we op Florean, ne Duitser die blijkbaar achter mij op de bus zat. Hij moest ook ne taxi naar het centrum dus hebben we da manneke maar op sleeptouw genomen. Samen met Charles en Florean de taxi in richting Miraflores, een van de betere buurten van Lima. Ze beschrijven Lima als een „gevaarlijke” stad maar Miraflores is de betere en rijkere buurt. Dan maar op safe spelen me dunkt.

Ik had nog gene hostel geboekt, Florean had een kamer in de Flying Dog hostel. De naam alleen al … da kan niet slecht zijn dacht ik 🙂 Effe inchecken, valies droppen en dan op zoek naar iets eten. Charles had die nacht een vlucht terug naar Canada en wilde die dag gewoon wat door Lima wandelen. Ideaal! Samen met hem en Florean gingen we opzoek naar eten. Daarna zijn we richting de zee gewandeld en hebben we daar wat rondgehangen. Ne rustige dag was het. Zowel Charles en ik hadden het nog aardig moeilijk van de dag ervoor. We passeerde een groot shopping centrum en daar heb ik voor de eerste keer Juan Valdez koffie ontdekt. Dit is de Colombiaanse versie van Starbucks. Goedkoper en in mijn ogen beter! Het was ook gelijk een goede voorbereiding op Colombia dacht ik 🙂

Na ons koffieke hebben we nog wat door Miraflores gewandeld tot we allemaal unaniem besliste dat het tijd was voor een pint. Blijf het toch moeilijk vinden om daar nee tegen te zeggen … Na het eten was het tijd voor Charles om richting het vliegveld te vertrekken. Afscheid genomen en op naar de hostel. Vandaag kruip ik vroeg in mijn bed!

De dag erop stond er een free walking tour op het programma. Dit was via dezelfde organisatie als diegene in Cusco. Daar heb ik nog goeie herinneringen aan dus dat komt hier wel goed. Florean ging mij vergezellen. De tour startte in een ander deel van de stad dus we moesten het openbaar vervoer van Lima trotseren. We moesten lijn C pakken, easy … Geen idee dat er verschil was in de bussen die passeerde dus pakte we gewoon de eerste die stopte. Niet de goeie dus. Dit betekende dat we nog aardig wat blokken moesten lopen voor we op het plein van vetrek waren. Uiteindelijk waren we maar 5 minuten te laat en … we waren nog steeds in Zuid Amerika … Perfecte timing dus!

De tour op zich viel een beetje tegen vond ik. Hebben interessante dingen gezien maar ik heb leuke tours gedaan.

Na de tour was het tijd voor lunch. Ik had via via een super restaurant doorgekregen. Dit was een pokke eind van waar we waren dus poging 2 om het openbaar vervoer efficiënt te gebruiken. Jawel, ditskeer zaten we op de goede bus. Nog een paar blokken wandelen eer we bij het restaurant waren en we konden starten. Specialiteit … ceviche! Mijn laatste fatsoenlijke middagmaal in Peru … da mag wel goed zijn e. We gingen voor een mix, ceviche en nog iets met rijst, inktvis, langoustines en nog dingen die ik niet kende… Lekker! Da was het wel! En veel!

Na het eten zaten we allebei aardig vol. Het was een eindje tot aan de hostel maar een wandeling zou ons goed doen. Toevallig kwamen we langs het shopping centrum van de dag ervoor dus moesten we wel langs Juan Valdez … 🙂

In onze hostel had Florean een nieuwe kamergenote. Een Oostenrijkse schone! Florean was maar heel de tijd bezig over een of andere club in Lima waar em zeker naar toe wilde. Opt eerste zicht leek die jong helemaal geen feest beest. Eigenlijk was het maar een raar manneke maar toch 🙂 Het zou mijne laatste nacht zijn in Peru dus dat kan niet onopgemerkt voorbij gaan.

Florean ging een powernapke doen dus dan ben ik maar met Birgit, onze nieuwe Oostenrijkse vriendin iets gaan drinken. Slaapmuts zou na komen om vervolgens met zen 3’en iets te gaan eten.

Birgit had de morgen erop een vlucht terug naar huis. We hebben nog geprobeerd om haar te overhalen om mee op stap te gaan maar het is ons uiteindelijk niet gelukt. Helaas! Dan wordt een „mannenavond”. We hadden ons op een of andere manier op de gastenlijst kunnen zetten dus we hadden extra drinkgeld voor die avond. We moesten om half 12 binnen zijn anders telde het nimmer. Toen we aankwamen waren we blijkbaar niet de enige. Na een 20-tal minuten aanschuiven waren we dan toch binnen. Florean heeft in Santiago gestudeerd en kan dus een aardig mondje Spaans. Dat kan nog van pas komen vanavond 🙂

Het was nog redelijk rustig maar stilaan liep de club aardig vol. Het voordeel aan grote steden is dat daar ook veel school volk woont. Amai! Was lang geleden dat ik nog zoveel schoon meiskes op zo’n klein oppervlakte gezien heb. Ik ging naar de wc en toen ik terug kwam stond Florean met 2 meiskes te zeveren … de player 🙂 Tis dan misschien ne rare maar als wingman was het blijkbaar ne goeie. Een van de 2 zag ik wel zitten maar dat kind sprak geen letter Engels. Aangezien mijn Spaans niet wauw is en de muziek aardig hard stond was het maar lastig communiceren. Da wordt niks dachten we … Ne tijd later stonden we aan de toog, ging ik nog maar eens pissen en toen ik terug kwam stond meneer weer met een deel meiskes te zeveren … Hoe doet die flap da toch dacht ik … Achteraf bleek dat het niet hij was maar de vrouwen die met hem begonnen te praten 😀 Waarom werkt dat thuis niet? Dat maakt het een stuk gemakkelijker. Mijne danspartner voor die avond was een feit. Ja wadde! Op die manier kan ik wel gewoon geraken aan die Latijnse muziek. Vond het ineens allemaal zo erg nimmer 🙂 De details ga ik u  besparen maar ik moet toegeven dat het ne speciale avond was, ne schone laatste avond/nacht in Peru …

De volgende morgen was het maar rustig. Op het gemak ontbijten en wat rondhangen in de hostel. Ik had een vlucht om 7 uur die avond dus echt veel kon ik niet doen. s’Middags in de buurt wat gaan eten, nog een laatste koffieke en richting de luchthaven.

Lima was mijne laatste stop in Peru. Door mijn avonturen in Bolivia heb ik hier minder lang rondgehangen dan voorzien. Hoewel de kortere periode heb ik een super tijd gehad. De keuze om mij te beperken in de zaken die ik wilde zien en overal mijne tijd te pakken in plaats van mij overal te moeten haasten heeft zijn vruchten af geworpen. Super mooie dingen gezien, mega toffe mensen leren kennen en de tijd genomen om van alles te kunnen genieten. Lima was het meest noordelijke punt van Peru dat ik gezien heb maarja … dan kom ik maar eens terug voor het noorden …

Volgende land op het programma is Colombia. Het landt wat door de meeste reizigers op mijn route beschreven wordt als het mooiste en vetste land en dat door de mensen thuis gezien wordt als een no go zone en het gevaarlijkste land op mijn route … Ik kijk er alvast super hard naar uit. In Colombia zal Jochen mij ook een maandje vergezellen. Een maandje reizen met vertrouwt gezelschap kan het hele avontuur alleen maar beter maken. Colombia, here we come!

More Information»

Hier zijn we dan … Paracas! een klein dorpje aan de Stille Oceaan. Buiten toegang tot het nationaal park is hier eigenlijk niet zoveel. Zon, zee en strand … meer heeft ne mens eigenlijk niet nodig lijkt mij. Ik had via internet Kokopelli hostel zien verschijnen. Deze zag er op het eerst zicht wel de moeite uit en had een zwembad!

Eens aangekomen bleek mijn verwachting te kloppen. Propere kamers, grote gemeenschappelijke ruimte, mooi zwembad en een grote bar buiten die uitgaf op het strand. Ze boden ook gratis kayaks aan dus dat was ne mooie extra. Het was nog net iets te vroeg voor een pint dus heb ik maar besloten om gelijk de kayaks maar eens uit te proberen. Het was wat bewolkt dus echt ver ging ik niet varen had ik al door. Een tourke door de baai, langs wat oude vissersboten en zo weer terug. Onderweg kwam ik aardig wat zeevogels tegen. Grote zeemeeuwen, van die vogels die het water induiken om vis te vangen en mega grote pelikanen. Het was een kort maar interessant tochtje en ze hadden mij niet onder gescheten. Altijd tricky met zoveel vogels in de buurt. Hierna vond ik wel dat ik een pint verdiend had.

Aan de bar geraakte ik aan de praat met Xander de barman. Ik vertelde over mijn plan om de dag erop het nationaal park met de fiets te gaan bezoeken, als hij optijd kon stoppen met werken zou hij mee gaan. Company, CHECK!

Het was redelijk rustig in de bar maar al snel kwam er ne hele groep binnen. Die nodigde mij gelijk uit om mee drinkspellekes te spelen. Ge moet iets doen om nieuwe mensen te leren kennen denk ik dan. Nu bleek dat die mensen niet in mijne hostel verbleven en gelijk een uur of 2 later de bus richting Lima hadden. Weer typisch dat ik altijd mensen leer kennen die ofwel de dag erop of nu zelfs de dag zelf vertrekken. Maarja, ik had mijne namiddag omgekregen. Was een beetje dronken maar dat kan gene kwaad. Ik wilde iets degelijks gaan eten maar naar een fatsoenlijk restaurant gaan als ge wa gedronken hebt is maar dwaas. Via Xander had ik doorgekregen dat op het pleintje iets verder een vrouwke stond dat super goeie hamburgers verkoop. Goedkoop en goed eten is nooit slecht en ik heb goeie ervaringen met hamburgers op de straat. Ik was blijkbaar niet de enige die de hamburgerbakkunsten van het vrouwtje apprecieerde. Het zat aardig vol. Ik zette mij op het eerste beste en uiteindelijk enige vrije krukje en waagde mij aan een burger. Goeie boel! Naast mij zat een groepje toeristen, 3 dames uit Buenos Aires en 2 Amerikaanse kerels. Na wat gezever bleek dat zij in mijne hostel verbleven. Ideaal! Ik moest dus niet terug alleen aan de bar gaan zitten als ik terug kwam. In de hostel speelde we nog een spelleke kikker, dronken we nog een pint en was het uiteindelijk tijd voor mij om naar bed te gaan.

De morgen erop had ik om 8 uur een boot tocht geregeld naar Isla Balestas. Een of ander eiland met ne hoop vogels, pinguïns en zeehonden. Men omschrijft het als Galapagos voor de armen. Heel wat als ge het mij vraagt.

Die morgen deed het wel een beetje pijn om op te staan. Om 7u ontbijt en klaarmaken voor de boot tocht. In de haven kwam ik bekende gezichten tegen. Katrien en Birgit, een Belgisch en Duits meisje dat ik kende van in de hostel in Cusco. Zij zaten op een andere boot maar het was grappig om nog eens een bekend gezicht te zien.

De tocht naar het eiland was wel de moeite. We stopte bij een of andere rare vorm op de helling van een berg. Het moest een of andere 3-tand voorstellen. Het heel verhaal er achter was maar wazig. Men relateerde het aan de Nasca lijnen die een 4-tal uren buiten Paracas te bewonderen zijn. Volgende stop was het eiland zelf. Het weer was niet echt wauw. Het was aardig bewolkt dus dat was niet alles. We maakte een ronde rond het eiland. Onze gids was aardig enthousiast. Er zaten super veel Duitsers op onze boot en de gids kon enkele woorden Duits dus dat gaf wel grappige taferelen. We zagen ne hele hoop vette vogels, zagen van ver een groepje pinguïns paraderen en stootte op een kolonie zeehonden/leeuwen. Klinkt misschien verwend, maar het was niks wat ik nog niet gezien had. Het eiland op zich was wel vet, het was eigenlijk een grote aaneensluiting van rotsen met hier en daar door het water uitgesleten gaten die mooie foto’s opleverde.

Terug aan land stootte ik weer op Katrien en Birgit. Zij waren van plan om het nationaal park met de fiets te doen. Mooi want dat was ook mijn planning. Ik ging effe langs de hostel voor mijn spullen te pakken en te kijken of Xander klaar was om mee te gaan. Xander kon ik niet vinden dus dan maar richting de dames en ons fiets avontuur kon beginnen. Ik had van mijn West Vlaamse vriendinnetjes doorgekregen dat het wel de moeite was dus ik ben eens benieuwd. Het is een tocht van een 30-tal kilometer doorheen het park. Voornamelijk door de woestijn en langs de kustlijn. Dat moet wel lukken.

In het begin was het raar om door de woestijn te karren. Er stond een stevig briesje dus de temperatuur viel gelukkig mee. Nu en dan passeerde we een baai en werden we getrakteerd op uitzichten over hoge kliffen langs de oceaan. Nu en dan moesten we stoppen voor een uitgebreide fotosessie 🙂 Hoewel ik de 2 dames voorheen maar 10 minuten gesproken had klikte het vrij goed. Aardig goed gelachen onderweg. 1/3 op onze route stootte we op Ken. Ne Amerikaan die de route in de tegenovergestelde richting aan het doen was. Onze volgende stop was een dorpje langs het water zo’n 4 kilometer verder. Aangezien Ken ook moest eten hebben we hem maar mee op sleeptouw genomen. Aan de zee eten we vis natuurlijk. In Peru is de specialiteit Ceviche. Dit is vis gegaard in limoen/citroen sap met chili. Ik had het nog niet geprobeerd dus ik was wel benieuwd. Man wat was da lekker! Dit was mijne eerste maar zeker niet mijne laatste keer dat ik dit gerecht zou bestellen. Na het eten hebben we nog even in de baai gewandeld voor we terug de fiets op kropen. De dames zouden normaal om 4 uur terug moeten zijn voor een bus naar Lima. Dit betekende dat we ons aardig moeste haasten. Uiteindelijk hebben ze maar besloten om nog een dag langer in Paracas te blijven. Ideaal want zo hadden we alle tijd van de wereld. Tijd om overal te stoppen waar we wilden en te genieten van het mooie uitzicht. We hadden echt wel onze tijd gepakt want het was aardig laat eer we terug het dorp binnen reden. Nog even de zonsondergang op het strand meepikken en dan toch maar de fietsen terug binnen doen. Moe maar voldaan na een super mooie rit. Later hadden we afgesproken in de bar van mijn hostel voor een welverdiende cocktail/pint. Ik had eerder ook Ken al uitgenodigd om iets te komen drinken dus we hadden weer gezelschap.

Na een frisse douche kon ik er weer tegen. Door de constante wind had ik niet het gevoel dat de zon de hele dag op mijne kop gestaan had. Dit had als gevolg dat ik ne aardig rooie bol had. Maarja, da wordt bruin na een tijdje 🙂

Ken was ondertussen al aangekomen en had zich al aan een eerste pint gewaagd. Het duurde niet lang voordat ik volgde. De dames kwamen nadien ook aan dus de bende was weer compleet. Het was ne mooie afsluiter van een productieve dag.

De dag erop had ik met Xander afgesproken om te gaan kajakken. Hij had voorheen een tocht gedaan naar het schiereiland dat we vanaf de hostel konden zien. Ik had de benen getraind na de 30 kilometer fietsen dus waarom niet mijn bovenlichaam trainen de dag erop 🙂 Kwestie van fit te blijven e. Sta er echt van te kijken hoe veel ik beweeg tijdens mijn reis. Dit zou thuis nooit in mij opkomen …

De morgen was rustig en begon met een ontbijt. Xander moest nog werken dus rond de middag konden we vertrekken. We kozen voor de dubbele kayak om het voor ons beide makkelijker te maken. Broodjes en beleg in de rugzak. Bier in ne zak met ijs, de rest in de drysack inclusief Ipad voor muziek en we gingen van start. Het viel ons al direct op dat de zee niet echt rustig was. De wind had er die dag ook wel zin in, wat maakte dat we aardig moesten werken. Soms leek het wel of we voor gene meter vooruit gingen. De wind blies ons ook heel de tijd naar links dus van een rechte lijn was geen sprake. Afstanden over het water vallen achteraf ook altijd tegen hebben we ondervonden. Na een dik uur waren we er nog altijd niet. Blijven peddelen was de boodschap met aardig kramp in de handen als gevolg. Uiteindelijk was er toch en eind in zicht. Effe een strandje zoeken waar we konden aanleggen, nog een laatste effort en jawel! We waren aan de overkant. Een uur en 20 minuten hebben we er over gedaan. Blij dat ik effe uit da ding kon. De broodjes die we bij hadden hebben aardig gesmaakt en de pint achteraf was hemels! We genoten nog effe van het uitzicht om dan al onze moed bijeen te pakken om ons terug op het water te begeven. Een stel bingen, dat zijn we. Wie haalt het in zijne kop dacht ik achteraf 🙂

De terugweg begon vlot. De golven waren nog gegroeid maar de wind was ons beter gezind, wat de richting betrof toch. Het leek wel of we andere mensen waren dan op de heen weg. We gingen als een speer. Ik denk dat we praktisch non stop gepeddeld hebben. Op een uur en 5 minuten kwamen we aan bij de hostel. Bikkels! Dat zijn we! Bikkels, met lamme armen, blaren op de handen en stijf benen 🙂 Om af te koelen heb ik eerste een frisse duik in het zwembad genomen om mij vervolgens uitgebreid te douche. Zalig! Naderhand aan de bar moesten we toch effe checken op Google maps hoever ons uitstapje uiteindelijk was. In een rechte lijn, wat wij verre van aangehouden hebben, was het enkel 6 kilometer. Maal 2 + een 10-tal % tolerantie kwamen we op een 15-tal kilometer. Niet slecht voor 2 nozems 🙂 Een lekkere frisse pint hadden we wel verdiend en meer dan 1 ook, me dunkt!

Mijn vriendjes van de dag voordien waren vertrokken dus ik moest weer opzoek naar nieuw gezelschap. Aan de bar zat een rosse schone. Jennie, een meid van New Jersey. Ik heb al met minder gezelschap aan de bar gezeten moet ik zeggen 🙂 Samen hebben we met succes happy hour doorstaan tot Xander en de rest van de staff van Kokopelli af kwam met het idee om drink spellekes te spelen. Flip Cup … 2 teams moeten tegen mekaar om de buurt hun pint leeg drinken, pint op de rand van de tafel zetten en met 1ne vinger het bekerke omgekeerd op de tafel proberen te krijgen. Dan mag de volgende en het team dat als eerste rond is wint. De verliezer betaalt het bier. Fair spel lijkt mij zo. Uiteindelijk drinkt ge iedere keer maar kletskes maar al die kletskes opgeteld is toch weer aardig wat bier wat ge in uwe gevel gooit.

Het was mijne laatste avond en ik had een bus om kwart na 7 dus ik zat met een dubbel gevoel. Het was te gezellig om te gaan slapen en ik kon 4 uur slapen op de bus. Tegen een uur of 2, half 3 hebben we uiteindelijk maar besloten om te gaan slapen. Jessie en ik waren de enige in onze kamer dus dat was ideaal. Niemand om wakker te maken 🙂 Niks zo fijn als een lege dorm. Prijs van ne dorm en de luxe van een „prive” kamer…

Om 6 uur ging mijne wekker, pijlijk! Samen met Charles, ne gast in mijne hostel die ook dezelfde bus als mij had, wandelde ik naar de bushalte. Eens aan de bushalte bleven we er al in. Veel leven was daar niet. 10 minuten voordat onze bus moest arriveren daagde er eindelijk iemand op. Ticket omgewisseld en wachten maar. Toen kwam de melding waar we al effe op wachtte. De bus van 7:15 had een beetje vertraging. Ja lap. Ik had gewoon nog in mijn bed kunnen blijven liggen. Uiteindelijk was het kwart voor 10 eer de bus aankwam. Schandalig! Moet wel zeggen dat ik zalig geslapen heb de komende 4 uur.

Murf kwamen we aan in Lima. Mijn laatste stop in mijn Peruviaans avontuur. Van de rustige kust naar de grote stad. Eens kijken hoe we daar mee omgaan.

More Information»

Tegen de middag kwam ik aan in Ica. Hier was opt eerste zicht niet echt veel te beleven. Het enige wat hier op de planning stond was sandboarden in Huacachina, een kleine oase in het midden van de woestijn zo’n 5 kilometer van Ica. De bus dropte mij aan een stadion en het was nog een 15-tal minuten wandelen tot Plaza de Armas. Ik blijf het grappig vinden hoe al de taxi chauffeurs onderweg u willen ompraten om bij hun in te stappen. Ik had net 16 uur in een bus gezeten dus ik vond het wel fijn om effe te wandelen. Ja maar het was gevaarlijk volgens de mannen … Zeker! Op klaarlichte dag langs een grote baan … Pipo’s! Uiteindelijk was ik op de plaats waar ik moest zijn. In mijne verouderde Lonely planet stond ne hostel die niet meer echt bestond volgens mij. Ik kon hem alleszins niet vinden. Dan maar opzoek naar wat anders. Uiteindelijk vond ik een klein hotel met een kamer voor een prikkie! Effe spullen droppen, opfrissen, op zoek naar wat eten en daarna kon ik mijn activiteiten gaan plannen.

Sandboarden en buggy varen in de woestijn, daarvoor was ik hier. Ik had een maatschappij gevonden en om 4 uur zou ik vertrekken. 2 uur in de woestijn razen! Ben eens benieuwd of sandboarden en snowboarden veel met mekaar gemeen hebben. Ik had nog effe tijd dus ik kon gelijk een bus ticket fixen voor de dag erop richting Paracas. Ik had al gauw door dat er in Ica echt niks uit was.

Bam! Uitstap naar de duinen, check! Bus ticket voor Paracas, check! Das weer allemaal mooi geregeld.

Kwart voor 4 moest ik aan het reisbureau zijn, een 10-tal minuten in de taxi richting Huacachina en daar kon het avontuur beginnen. Het zou maar een uurtje duren, wat ik aardig kort vond, dus ik heb maar 2 ritten voor de duinen geboekt. Die keer dat ik de kans krijg moet ik er ook gebruik van maken dacht ik.

In Huacachina werden we gedropt aan de rand van het dorp. Daar stond onze buggy klaar. Wat e machine! Plaats voor 8 man, een grote rolkooi en van voor onder de „kap” een dik V8 blok! Wat moet ne mens meer hebben? Ik had mij een plaats toegeëigend op de eerste rij, gordel vast en wachten op de start. Toen onze chauffeur het contact aanzetten ging mij het haar al rechtop staan. De soundtrack van ne V8 blok blijft iets speciaal. Niet veel later schoten we in gang, de duinen in met de buggy!

Het werd al snel duidelijk dat het geen rustig ritje ging worden. Onze chauffeur wist wat em met zijne rechter voet moest doen. Gas erop! We vlogen letterlijk en figuurlijk door de duinen. De smile op mijn gezicht is nimmer van mijn gezicht verdwenen. Na een 15-tal minuten stopte we voor het eerst. Tijd voor fotokes en toen kwamen de sandboards boven. Ik zat in een groep vol Latijns Amerikaanse koppels. Echt avontuurlijk zagen die er niet uit dus ik kreeg aardig gekke blikken toen ik de enige was die ipv op hun board gaan liggen, de bindingen daadwerkelijk rond mijn poten vast maakte. Gaan hier niet het meisje uithangen e!

Ik had de GoPro klaar en daar gingen we. De eerste afdaling was maar kort en ging zonder al te veel problemen. Het is toch een heel verschil met in de sneeuw. Tijd voor bochten was er niet echt of ge verloor al uw snelheid. Dan maar recht naar onder! De 2de poging werd ik wat overmoedig en ging ik al snel op mijne beitel. Als ge valt met snowboarden kruipt de sneeuw ook waar het niet kruipen kan. Dat geldt ook met de zand in de duinen. Het nadeel is dat zand niet smelt in vergelijking met sneeuw wel. Aangenaam is anders maar ja.

Na 2 afdalingen was het weer buggy tijd. Nog effe razen om vervolgens te stoppen bij een hogere duin. How ja! GoPro weer uit de rugzak en daar gingen we. Hier duurde het niet lang vooraleer we weer met de kop eerst in het zand belanden. Al e geluk heb ik ervaring met vallen dus nadat ik mijne zonnebril terug gevonden had kon ik weer voort. Deel 2 ging veel vlotter!

Het laatste deel met de buggy was het vetste! Het geschreeuw van al het vrouwvolk achterin nam ik er maar bij. Ik had niet echt de indruk dat die gingen zwijgen als ik er iets van zou zeggen.

Terug in het dorpje mocht ik gelijk van buggy wisselen. Deze groep was gelukkige met wat jonger gezelschap en de chauffeur zag er ook bekwamer uit. Eigenlijk was de toer knal hetzelfde dus ik wist wat mij te wachten stond. Deze chauffeur nam een andere route die net iets interessanter was dan de vorige. Dit is beter dan een achtbaan!

Het was grappig dat bij de eerste helling de chauffeur begon te protesteren toen ik mijn board aan mijn voeten bond. Hij probeerde in zijn beste Engels uit te leggen dat het op eigen risico was. Volgens mij is alles op eigen risico in Zuid Amerika maar toch 🙂 Ik kwam veilig beneden en de rest van de groep volgde vlijtig. Goeie bal!

De 2de duin die we aandeden was ook voor mij net iets te fel. Hier koos ik ook voor de „ik ga op mijne buik naar onder” optie. GoPro op de kop en gaas! Comfortabel was anders moet ik zeggen maar wat een snelheid. Blij dat ik dit niet al staand gedaan heb.

Vervolgens ging de route verder door de woestijn. Deze chauffeur was net dat tikkeltje feller dan de vorige. We stopte nog op een hoge duin om te genieten van de zonsondergang om vervolgens weer richting het stadje ter vertrekken.

Het sandboard avontuur heeft mij niet teleurgesteld. Wat een ervaring en al bij al geen sjaai opgelopen. Buiten het feit dat ik overal zand had zitten en een beetje stijf was van mijne smak had ik niet te klagen.

Terug in het hotel was het tijd voor een douche. Hier werd duidelijk hoeveel zand ik mee terug genomen had 🙂 Na de douche was het tijd voor ne rustige avond. Na de wilde nacht in Cusco en de 16 uur in de bus was het tijd voor rust. Uit checken was om 12u en de bus was om 2u dus dat was ideaal. Filmke opgezet en optijd bed in.

Tegen een uur of 11 besloot ik dan toch maar om op te staan. Opzoek naar wat eten en op richting de bus. Het was maar een uurke richting Paracas dus dat was weer ne meevaller.

Paracas wordt mijn eerste ontmoeting met de Stille Oceaan in Peru. In Paracas staat een eiland bezoek en een bezoek aan het nationaal park op de planning. Ben benieuwd!

More Information»

Afscheid genomen van de dames, nog effe rond dwalen in de bus terminal van Cusco en om 10 uur de bus op richting de warmte. De busrit zou 10 uur duren dus ik ben blij dat ik voor de cama optie gekozen heb. Scheelde maar 4 euro dus daar laat ik mij nimmer aan vangen. Het viel mij al op dat ik op het eerste zicht de enige blanke op de bus was. Nu ben ik dat wel al gewoon maar toch. In de late namiddag maakte we een tussenstop in een of ander god verlaten gat. Een half uurtje voor wat te eten en naar de wc te gaan. Eens uit de bus hoorde ik een bekend taaltje, Nederlands. Ik was dan toch niet de enige. Er zat een Nederlands gezien van Den Haag bij mij op de bus. Man, vrouw, zoon en dochter … gezellig! Ik had honger en ging voor de menu in het restaurant. Ik ben ondertussen wel al gewoon aan het lokale eten en ben er gelukkig nog nooit ziek van geworden (houd hout vast). Deze keer zal dan ook wel meevallen. Hier was ik ECHT de enige gringo 🙂 Het heeft gesmaakt en we mochten terug de bus op …

Toen ik aankwam in Puerto Maldonado was het al donker. Een taxi vond ik niet direct maar het stond er wel vol met van die kleine 3-wielers van Piaggio, de Peruviaanse tuk tuk. Hoewel ik in Bangkok vorig jaar een bijna doodservaring heb gehad in dat ding had ik weinig keuze en nog minder goesting om dat heel eind te wandelen richting het centrum. Da ding heeft mij uiteindelijk veilig op het plein afgezet. De zoektocht naar ne hostel kon beginnen. Veel leek er niet echt uit in Puerto Maldonado en een hostel zoeken was dan ook een heel gedoe. Ik had iets gevonden bij een of andere louche typ. De kamer was maar barrak maar het was uiteindelijk maar voor 1ne nacht. Ik heb op vreemdere plekken geslapen 🙂

Die morgen was mijn missie om een excursie naar de jungle te boeken. Ze hadden mij Carlos Expeditions aangeraden dus na wat gegoogle heb ik het dan uiteindelijk kunnen vinden. De excursies starten om 9 uur dus ik was nog op tijd om die dag nog te vertrekken. Daaag meevaller. 3 dagen de jungle in met 2 overnachtingen in een of andere lodge aan de rand van de rivier. Ge kunt het slechter hebben lijkt mij. In het kantoor kwam ik bekende gezichten tegen. Het Nederlands gezin van op de bus had dezelfde excursie geboekt als mij. Het zoontje Raphael was een klein ADHD’erke en hield geen blad voor de mond. Dat wordt nog lachen met dat ventje.

Verder leek het erop dat we met een redelijk jonge groep waren. Een koppel uit Zweden, 2 Noorse meiden, 3 Zwitserse meiden, 1 Duits meisje, 1 Engels meisje, het Nederlands gezin en ik. Het was weer duidelijk dat de heren in de minderheid waren. Maarja, in tegenstelling tot de Colca Canyon trek was ik niet de enige 🙂

Het was een uurtje varen richting onze lodge. Onze gids Mirko leidde ons richting het restaurant waar we een verfrissend drankje kregen. Onderweg naar het restaurant kwamen we de huisaap tegen. Wat een koddig ding en echt mensenschuw was da ding ook niet.

Tijdens het drankje kregen we uitleg over het programma die dag. Een fauna wandeling door het woud, een bezoek aan monkey island (apen eiland) en s’avonds een boottocht op de rivier op zoek naar caymannen. Yeah yeah!

De wandeling door het woud bracht ons langs verschillende wazige planten en bomen. Onze gids gaf nu en dan de nodige uitleg over de zaken die we passeerde. Wandelende bomen, giftige planten, ne hoop mieren, rare vogels, … Het was een mooie start van onze 3 daagse. Na de lunch zouden we naar monkey island gaan maar we moesten eerst nog wachten op een 4-tal andere die ons zouden vergezellen. Gelukkig had onze lodge een zwembad dus de tijd omkrijgen was geen probleem. Ik had met Andreas, de mannelijke helft van het Noorse koppel afgesproken om een half uur voor aanvang een pint te drinken. Ne bier buddy voor de 3 daagse was ook al in orde …

Er arriveerde een bootje met 4 nieuwe gasten. Een koppel uit Amerika samen met nog een vriendin en Ben, ne Brit die uiteindelijk mijn nieuwe kamergenoot bleek te zijn. De verhouding mannen/vrouwen was dus weer wat veranderd. Om 4 uur gingen we de boot op richting Monkey Island. Dit lag tegenover onze logde dus tegen de tijd dat we ons veiligheidsvest aanhadden konden we het weer uit doen.

Eens op het eiland kregen we al snel gezelschap van de apen. Mirko had een zak met appels bij en de apen hadden het gelijk door. Etenstijd! Grappig om die beesten te voeren. Sommige ware aardig lui en kwamen niet eens naar beneden. Gooi het maar omhoog dachten ze. Raphael het aapje in ons gezelschap had het naar zijn zin. Da manneke had daar wel de hele dag kunnen blijven volgens mij. Toen de appels op waren was voor ons de lol er ook af en keerde we terug naar de lodge.

Een uur later was het donker en kon ons volgende avontuur beginnen. Op zoek naar caymannen, dit is een soort krokodillen voor diegene die niet op de hoogte zijn. Het bootje in en gaan. Mirko bediende de zaklamp voor op de boot en scheen vlijtig heen en weer. Af en toe deed hij teken naar de bestuurder van de boot en gingen we richting de rand van het water. Door het licht van de zaklamp gaven de ogen van de cayman licht maar veel viel er niet echt te zien vond ik. Wat wel de moeite was, was de sterrenhemel. Lichtpollutie kennen ze niet in het Amazonewoud dus er was aardig wat te zien. We waren weer terug richting onze lodge aan het varen toen Mirko plots weer teken gaf aan de bestuurder. Geen 50 meter voor het einde hadden we er eentje te strikken! Het leek er bijna op of het opgezet spel was. Da beest leek nep! Na zijne uitleg kregen we een voor een de kans om met onze vangst op de foto te gaan. Het was wel degelijk ne echte 🙂 Nadat we het beest veilig en wel terug te water lieten was het tijd voor het avond eten. Honger zullen we hier niet leiden. Dat had ik tijdens de middag al door. Soep, hoofdgerecht en desert, s’middags en s’avonds. Neet slecht!

Na het eten hebben we nog wat gekaart met een deel van de bende en toen de generator uiteindelijk uitgezet werd was het tijd voor ons bedje. Ons ontbijt de dag nadien zou om 5 uur zijn. We gingen in het nationaal park het Sandoval meer. bezoeken. Om veel vogels en andere dieren te kunnen spotten was het belangrijk om er vroeg bij te zijn. Ge moet er iets voor over hebben zullen we maar denken.

De volgende dag was het vroeg! Ontbijt binnen, de boot op en richting het nationaal park. De opkomende zon alleen al was het al waard om zo vroeg op te staan. Prachtig! Iedereen op de boot had maar kleine oogjes en er waren er al enkele afgehaakt wegens maag/darm problemen. Spijtig voor hen wat het zou een super vette voormiddag worden. De eerste uren legde we te voet af door het woud. Nu en dan kwamen we een bende mieren tegen, kleurrijke vogels en ne hoop apen. Ben had het geluk om in de rapte een jaguar te spotten. Spijtig genoeg heb ik deze niet kunnen bewonderen. Mja, kunt niet alles hebben.

Na een dik uur wandelen kwamen we aan een kleine aanlegsteiger. Hier lagen enkele lange boten klaar. Verdeeld in 2 groepen gingen we op pad. Eerst door smalle stroompjes totdat we plots aan het meer aankwamen. Wauw! Water zover als ge kon zien helemaal omringd door prachtige groene palmbomen, bananenplanten en allerlei ander schoon! Mirko moest roeien dus het irritante geluid van de bootmotor bleef achterwegen. Met een zalige stilte gleden we over het water aan de rand van het meer op zoek naar wildlife. Nu en dan spotte we een cayman in het water, rare vogels in de bomen, schildpadden en nu en dan kregen we gezelschap van vissen rond de boot. Het klinkt misschien saai zo een uur op een klein bootje maar dat was het verre van 🙂 We hielden een kleine pauze aan een of andere lodge langs het meer om vervolgens weer terug richting ons vertrek punt te varen. Op de terugweg werden we dan weer getrakteerd op hetzelfde schoon als die morgen. Weeral rare vogels en enkele apen. Geweldig!

Terug in onze lodge was het tijd voor het middageten. Het enige wat die dag nog op de planning stond was een nacht wandeling. We hadden dus een namiddagske vrij. Geen overbodige luxe als ge die morgen om half 5 moest opstaan. Niks doen aan het zwembad was het enige wat in mij opkwam. Wat kan niks doen toch fijn zijn!

Vooraleer we aan onze nachtwandeling konden starten moesten we wachten tot de zon onderging. Aan de rand van de rivier hadden we ons geïnstalleerd op een bankske met een frisse pint wachtend op het spektakel. Volgens mij gaat dat nooit vervelen. Toen het spektakel over was konden we starten aan onze laatste activiteit van de dag. Gewapend met zaklampen gingen we op pad. Het eerste wat we tegen kwamen was een bende bullit ants. Aardig grote mieren die u aardig doen afzien als ze u bijten. Met jeuk alleen hield het bij deze jongens niet op. Uitslag, koorts, hartkloppingen, … de hele mik mak. Toch maar een beetje oppassen bij het maken van foto’s. Op weg kwamen we nog enkele gekke insecten tegen maar waar het voor mij allemaal te doen was waren de tarantula’s. Moet zeggen dat de wandeling mij niet teleurstelde 🙂 Ik denk dat we er minstens 7 a 8 gezien hebben. In verschillende maten en kleuren. De macro functie op mijne kodak heeft overuren gedraaid. Wat een vette beesten! Mama zou er ingebleven zijn 🙂

Na de wandeling was het tijd voor het avond eten, voor diegene die nog honger hadden tenminste … Spelleke kaarten en het was tijd voor ons bed.

Normaal gezien zouden we enkel nog wat loopbruggen en een kabelbaan doen de dag erop maar aangezien Ben 4 dagen bleef en nog extra activiteiten had werd onze excursie verplaatst naar de namiddag ipv de geplande voormiddag. Ideaal want zo konden we een paar uur langer slapen. We hadden met Mirko kunnen regelen dat we Ben konden vergezellen in zijn voormiddag activiteit. Vissen! Nu ben ik daar gene held in maar was altijd beter dan nog ne voormiddag in de lodge te hangen. Het was een klein uur wandelen tot aan de rivier waar het ging gebeuren. Gewapend met een machete leidde Mirko ons door het woud. Dat was op zich al de moeite. Aan de rivier aangekomen konden we beginnen. Het was redelijk zompig en Mathilde was het eerste slachtoffer. Heel hare schoen verdween in de modder. Mirko was ons aan het tonen hoe moest en ving na een 10-tal minuten de eerste vis. Deze belanden langs het water in een hoop slijk. Gans blij en opgewonden van het moment dacht ik niet na en deed ik een poging om de vis te pakken. Na de uitstap van Mathilde had ik beter moeten weten … Mijn ganse been verdween in de modder … De rest heeft er aardig hard mee gelachen maar de vis was wel op het droge 🙂 Ne mens moet er iets voor over hebben …

Ben, Andreas en ik gingen verder met vissen. Beide hadden ze 2 keer bijna een grote vis aan de haak maar hij wist iedere keer te ontsnappen. Ik probeerde iets verder en jawel! Op ne keer had ook ik prijs. Ne aardige knoepert was het! Volgens mij was dit dezelfde vis waar Ben en Andreas op aan het azen waren. Om de vis uit zijn lijden te verlossen ging ik opzoek naar een stok om hem de genade slag te geven. Alle stokken in de buurt waren knotsrot dus dat hielp niet echt. Op ne keer had ik er een gevonden, op het eerste zicht veel te lang dus ik had er niks beters op gevonden om die in 2 te breken. Toen ik de knak hoorde kreeg ik maar een rare blik van Andreas en wist ik hoe laat het was. De stok die ik gevonden had was mijn vislijn 😀 Mirko kon er gelukkig mee lachen. Waar was mijn verstand?

Zowel Mirko, Andreas als ik hadden een vis gevangen. Ben de enige die de activiteit gepland had en ook betaald, was de enige met lege handen … Had wel met hem te doen maar hij vond het niet zo erg. Op de terug weg naar het kamp hoorde we ineens ne hoop geschreeuw. De dames vooraan in de groep hadden geluiden opgevangen die ze op het eerste zicht niet konden plaatsen. Wat bleek, we zaten tussen 2 grote groepen wilde varkens. Niet echt ideaal volgens de gids want die beesten kunnen aardig uithalen. Een hels lawaai en ne reppige geur overheerste de plaats waar we stonden. Het geschreeuw had ze waarschijnlijk weg gejaagd. Misschien maar goed maar ik had ze toch graag van dichterbij gezien. Och ja!

Eens terug in het kamp hebben we de vissen afgegeven in het restaurant in de hoop dat we die s’middags op ons bord zouden krijgen. Volgende op de planning waren de loopbruggen en de kabelbanen!

Zo een 40-tal meter boven in de bomen had men enkele platformen gemaakt die een mooi uitzicht boden over de rivier en de toppen van bomen. De verschillende platformen waren verbonden met enkele loop bruggen. Aardig onstabiel als ge het mij vraagt. We hadden wel een harnas aan maar we waren vrij om de beveiliging te gebruiken … right!? Vanaf 1 van de 2 platformen vertrok een kabelbaan. Deze bracht ons naar een ander platform waar een andere kabel starte die ons terug naar de toren leidde. Omdat onze groep klein was konden we allemaal een 2de keer. Yeah Yeah!

Tijd voor de middag en we hadden nog enkele uren tijd om te chillen om tegen 4 uur weer terug richting Puerto Maldonado te varen.

In Puerto Maldonado zijn we nog met enkele van de bende lekker gaan eten. Het eten in de lodge was niet slecht maar dit was niet te vergelijken. Een of andere vis op de gril … Zalig!

Na het eten was het tijd om naar de bus terminal te vertrekken. Van een deel moest ik afscheid nemen maar een ander deel van de bende zou ik terug zien in Cusco. We hadden afgesproken om Cuy te gaan eten, dit is een lokaal gerecht in Peru. Wij houden het als huis dier en hier smijten ze dit in de oven, cavia! Ik ben eens benieuwd! Het was nog een heel gedoe voor de bus aangezien ze mij verteld hadden dat deze om half 9 was maar die bleek om 8 te zijn. 5 minuten voor vertrek kwam ik aan. U zo haasten in dit klimaat is niet goed! Ik had mij opgefrist in het reisbureau maar dat was tevergeefs … Dan maar zweterig de bus op voor 10 uur. Mijn excuses aan de andere passagiers!

Echt goed heb ik niet geslapen tijdens de rit. De kerel langs mij had het begrip stil liggen niet echt begrepen. Hoewel het maar een klein manneke was had em aardig veel plaats nodig. Gelukkige heb ik ook ellebogen dus hij heeft af en toen een ferme por terug gehad 🙂 In Cusco ben ik maar terug gegaan naar de hostel waar ik voorheen verbleef. Goedkoop en kort bij het centrale plein.

Ik had van Laura, het Britse meisje van de bende, een plek doorgekregen waar het ontbijt super was. Als ze mij eten aanraden moet ik dat toch proberen zeker. Moet zeggen, ze had niet gelogen. Hoewel het Engels ontbijt niet echt mijn ding is vond ik het geweldig. Toast, eikes, worstjes, bonen in tomaten saus en het lekkerste spek in maanden. Ik kon er weer effe tegen! Ik had tegen de middag met Andreas afgesproken. Met hem ben ik richting de markt gewandeld voor mijn dagelijkse sapje. Overal waar een markt is kweek ik de gewoonte om na het eten een milkshake of fruitsap te gaan drinken. Kwestie van naast al dat bier ook nog wat vitaminen binnen te krijgen. Na de markt was het tijd voor souvenir jacht. Ik had nog geen van Peru dus daar moest ik werk van maken. Magda, de vriendin van Andreas lag ziek in bed dus ging Andreas tussendoor effe op ziekenbezoek. Wat later hadden we afgesproken voor een pint in de hoogste Irish pub van de wereld, voor zover dat ge de reclame van die zaak kon geloven 🙂

In de zaak waren we aan de praat geraakt met een koppel uit New Jersey. Fijn om te zien dat niet alle Amerikanen zo dom zijn als we denken. Aardig goed gelachen. Om 7 uur was het tijd voor onze rendez-vous met de rest van de jungle benden. Eens kijken of die cuy te eten is. Ik had met Andreas een gril schotel gedeeld waar ook een gedeelte cavia was. Achteraf maar goed dat ik niet zo een gans beest besteld heb want er was maar weinig aan. Kwa smaak niet wauw en aan zo een beest zit niet bepaald veel vlees.

Het was onze laatste avond samen in Cusco. Om dat in steil af te sluiten konden we niet anders dan een pint te gaan drinken. We eindigde in een bar waar ze ook Belgische bieren hadden, Duvel, La Chouffe, Delerium, … Het enige wat tegenviel was dat ze niet de bijhorende glazen hadden. Duvel uit een wijnglas was het enige wat ze mij aanboden. Voor 10 euro pas ik dan en ga ik voor het lokale bier 🙂

We geraakte verwikkeld in een of ander wazig dart spel. Buiten het feit dat ik daar gene zak van kan heb ik mij kostelijk geamuseerd. Ondertussen kwamen ze in de bar rond met gratis inkom kaarten voor een of andere discotheek. We hadden wat Canadese dames leren kennen in de bar en die zagen het ook wel zitten om mee te gaan kijken. Het was weer van dat! Effe nog 1ne drinken zeggen ze dan … Ik vraag mij af of ik het ooit zal leren…

Effe 1ne drinken eindigde in ne wazige avond in de bar en een nog waziger vervolg in de discotheek. Voor ieders belang is het beter dat ik de details niet vermeld in mijn verhaaltje 🙂

De volgende morgen was ne zware, ik moest om 10 uur uit mijn kamer. Ik had graag de hele dag nog in mijn bed gelegen. Ik had een bus om 6u die avond dus ik had tijd genoeg. Gelukkig kon ik mijn spullen in de hostel laten en dan ben ik maar de stad in gegaan. Kwestie van de tijd om te krijgen.

Mijn bus ging richting Ica, 16 uur bussen met ne zware kop … er zijn leuker dingen maar ik heb het mezelf aangedaan. Slapen zal nu wel geen probleem zijn denk ik. In Ica, meer bepaald in Huacachina stond sandboarden op de planning. Ik ben eens benieuwd hoe dit mij af gaat gaan.

Het afscheid van Cusco viel zwaar. Ik heb hier redelijk wat tijd gesleten en heb er mij kostelijk geamuseerd. Een van de top steden in Peru!

More Information»

Op een schappelijk uur aankomen is ook eens plezant. 7 uur daar kan ne mens wat mee. Op naar de hostel. Ik had van mijn nieuwe Belgische vriendinnetjes de naam van hun hostel doorgekregen dus ik wist weer waar opaan. Eens kijken wat zij al allemaal uitgericht hebben hier in Cusco.

De taxi chauffeur was te leeg om helemaal tot boven te rijden dus ik moest de laatste paar honderd meter te voet doen. Klimmen … de hostel lag op ne heuvel, da hadden ze mijn niet verteld … Samen met ne rugzak van 25 kilo en op 3200 meter hoogte werd het een zwaar tripje. Maar ik heb het gehaald.

Ingecheckt, koffer gedropt, opgefrist en ik kon er weer tegen. In de hal kwam ik Marjan tegen. We hadden mekaar maar 1ne dag moeten missen maar het was toch tof om de gekke West Vlamingen weer terug te zien. Marieke en Liesbeth hadden wat last van de hoogte dus zij bleven nog even in bed liggen. Dan maar met ons 2tjes op zoek naar ontbijt …

Aangekomen op het plein viel ons op dat er het een en ander te doen was. Het aankomende weekend is het nationale feestdag in Peru en vandaag waren alle scholen vertegenwoordigd. Allemaal mooi opgetut in hun uniform. Was een schoon zicht. We hadden een plekje gevonden met uitzicht op het plein. Ontbijt binnen en we konden er weer effe tegen.

Onderweg terug naar de hostel kwamen we de rest van de bende tegen, Marieke en Liesbeth. Team België was weer compleet! Ze waren uitgeslapen en klaar voor de dag. Om 12 uur was er een free walking tour door Cusco. Ideaal! Altijd plezant en in tegenstelling tot in Arequipa kon ik aan de tour beginnen op de eerste ipv de laatste dag 🙂

De tour bracht ons langs verschillende pleinen en kerken. We moesten aardig wat stukjes klimmen tot we boven aan de San Cristobal kerk waren. Van hier hadden we een super mooi uitzicht over de stad. Van daaruit stapten we met zen alle de bus op richting nog hoger gelegen oorden. Een groot Jezus standbeeld en een of andere oude Inca ruïne waar ik de naam maar niet van kan onthouden. Ik was mijne kodak vergeten dus dat viel aardig tegen. Dan moet ik maar eens terug komen dacht ik. We stopten nog bij een winkel waar we uitleg kregen over de verschillende soorten wol, alpaca, baby alpaca en maybe alpaca(de fake versie). Best interessant. De tour eindigde in de Limbo bar, hier werden we getrakteerd op een pisco sour, het lokale drankje van Peru. In de Limbo bar geraakte we aan de praat met Louis, onze gids. Die had het wel voor de West Vlaamse dames, hoewel ik denk dat die het wel voor alle dames heeft ma kom. We kregen een uitnodiging voor de dag erop. Er was een feestje om het 4-jarig bestaan van free walking tours te vieren met … jawel … gratis drank! Dat kunnen we niet laten schieten natuurlijk.

Uiteindelijk waren we eruit hoe we naar Machu Picchu zouden gaan. Het eerste plan was om de Salkantay trek te doen. 5 dagen en 4 nachten wandelen. Best tijd rovend en best prijzig. Hoewel ik het wel graag gedaan had hebben we toch voor het goedkopere en kortere alternatief gekozen.

Ipv de trein moesten we een lokale bus pakken naar Santa Maria, vervolgens een andere bus naar Santa Teresa en een of andere elektriciteitscentrale en van daaruit konden we langs het treinspoor wandelen richting Aguas Calientes, het stadje vanwaar we richting Machu Picchu konden gaan.

We besloten om zaterdag te vertrekken. Zo konden we het feestje meepikken en hadden we tijd voor de bus en de tickets voor MP te regelen.
Die avond zijn we met zen 4 gaan eten. Alpaca steak … goeie boel moet ik zeggen. Daarna nog een paar Pisco sours en we waren klaar voor ons bedje.

De dag erop begon opt gemak. Effe ontbijten in de hostel om vervolgens op zoek te gaan naar tickets voor Machu Picchu. Eens aangekomen aan het gedoe waar ze de tickets verkochten bleek dat alles uitverkocht was tot woensdag … Ja lap! De kerel achter de bali wist ons te vertellen dat het mogelijk was om in Aguas Calientes nog kaarten te kopen maar dat kon enkel de dag zelf … Ik vond het maar ne wazige uitleg maar echt veel keus hadden we niet. Volgende op de lijst was een busticket. Ne taxi in en op naar de plaats die Louis ons had gegeven vanwaar de bussen richting Santa Maria vertrekken. Naar het schijnt moet ge voorzichtig zijn met taxis in Peru en diegene die wij hadden was maar ne louche vonden we allemaal. Toen die wat wazige straatjes begon in te slaan kregen we het toch een beetje warm. Uiteindelijk zijn we dan toch op de plaats aangekomen. Ticket gefixed voor de dag erop s’morgens. Om 8 uur zouden we vetrekken. Fijn zo vroeg op wetende dat er een feestje gepland is. Ik zag het al aankomen. Onderweg zeiden we tegen mekaar dat we maar effe gingen kijken, dat lijkt verdacht veel op „effe eene drinken” en we weten allemaal waar dat op uitdraait … Dat wordt een leuke busrit 😉

Die avond hebben we het bij een hamburger gehouden, ne goeie bodem. Effe omkleden en op naar het feestje. We waren veeeel te vroeg dus we hebben maar effe meegeholpen met de opbouw. Lekker last minute allemaal. Is weer eigen aan Zuid Amerika denk ik. Boven de toog hadden ze 2 grote reservoirs hangen met daaraan een tuinslang een een spuit. 1ne was gevuld met bruine rum en de andere met vodka. Da is om problemen vragen e.

Marieke had gepast voor de avond. Marjan wilde maar effe blijven en Liesbeth had er wel zin in. We zouden ten laatste tot 12 uur blijven … Tuurlijk! De avond begon vrij rustig. We waren met bier begonnen wat op zich geen slecht idee was. Op ne keer kregen we gezelschap van Louis ons gids. Samen met nog andere gidsen van free walking tours zijn we begonnen aan het rum reservoir. De rustige avond kreeg plots een andere wending! Van het plan om tegen 12 uur thuis te zien bleef maar weinig meer over. Ik ga u al de details van de avond besparen maar het was de moeite 😉

Uiteindelijk hebben we dan toch maar besloten om terug richting de hostel te wandelen. De heenweg was aardig avonturen omdat we de weg niet echt kende. De terugweg ging vlotter. Toch raar dat als ge scheef zijt, ge uwe weg zo goed terug kent. Ofwel zijn we massa’s omgelopen zonder er erg in te hebben maar we zijn er toch geraakt. Marieke sliep al en had haar kamerdeur gesloten. In mijn kamer waren nog wel wat bedden dus de dames hebben dan maar besloten om in mijn kamer een bed uit te zoeken. Lang hadden we niet nodig om in slaap te vallen. Ook duurde het niet lang vooraleer we er weer uit moesten. Marieke was aardig ongerust aangezien ze s’morgens wakker werd in een lege kamer. Achteraf hebben we er nog hard mee gelachen.

We hadden ne taxi om half 7 aan de hostel. De helft van de bende was nog half zat en echt goed voelde we ons niet. Om 7u hadden we een minibus richting Santa Maria, onze eerste stop in ons Machu Picchu avontuur. Het was een rit van een 5 uur over slingerende en hobbelige wegen. Dat met ne kater is niet echt alles. Voor Marjan werd het allemaal teveel en moeste we de kotszakskes boven halen 🙂 Lekker!

Aangekomen in Santa Maria begonnen we aan deel 2. Een rit van een dik uur over onverharde wegen richting Hydro Electrico. Van hieruit begint onze wandeltocht richting Aguas Calientes. Een tochtje van 12 kilometer langs het treinspoor door de jungle. Een 2-tal uur later kwamen we aan en gingen we opzoek naar een ticket voor Machu Picchu. De gast in Cusco had niet gelogen. Er waren nog kaartjes voor zondag. Gelukkig! Volgende missie … een hostel. We waren blijkbaar niet de enige in het stadje want de eerste 5 hostels waar we aanklopte waren allemaal volzet. Uiteindelijk hebben we dan toch een hotel gevonden. Effe opfrissen, iets eten en bed in. Na de zware vrijdag avond en de lange dag waren we allemaal redelijk op. De wekker ging om 5 uur afgaan dus op tijd in bed was een goed idee.

s’Morgens werden we gewekt door de regen op het dak. Omdat we geen zin hadden om door de regen te wandelen hebben we maar besloten om een uurtje later op te staan. Daar ben ik nooit rauwig om. Na het ontbijt was het dan tijd om te vertrekken. Eerst effe checken hoe we die avond terug in Cusco zouden geraken. Op naar het treinstation om te kijken of we een kaartje konden scoren. Enkel de trein van 10u die morgen had nog plaats, de volgende was voor de dag erop om 7u s’avonds. Ja daar gingen we niet op wachten. Dan maar dezelfde weg terug als we gekomen waren. Maar eerst … de klim naar Machu Picchu!

Het was een 400-tal meter stijgen over een aangelegd pad met massa’s trappen. Het duurde ons een klein uur vooraleer we boven waren, redelijk uitgeput maar toch voldaan konden we beginnen aan ons bezoekje.

Hoe langer ik met de dames op trok hoe platter onze humor werd. Volgens mij waren wij die dag de grootste debielen van het hele park. Alles was vet, alles was indrukwekkend en we hielden ons niet in om ons gevoel duidelijk te maken. Waaauuuuw! How joh dit is vet! Amaaaaai! Ma how! We kregen regelmatig rare blikken maar dat hield ons niet tegen, integendeel. Het sloeg eigenlijk nergens op maar we hebben super hard gelachen. Ge moest er bij zijn om het te begrijpen denk ik 🙂 De meeste thuis kunnen zich er wel iets bij voorstellen volgens mij …

Soms klopte de zever die we verkochten ook echt. Machu Picchu is prachtig! Het was niet echt mooi weer maar het is gedurende ons hele bezoek droog gebleven en tegen het einde begon het zelfs op te klaren. De mist en de wolken in het begin hadden wel iets magisch vond ik. Was ook leuk voor de foto’s. Is eens wat anders dan al de mooi weer foto’s die ik constant op Facebook zie passeren van mede reizigers …

Na enkele uren hadden we het wel gezien en besloten we om terug richting Aguas Calientes te wandelen. Van hieruit begon onze route terug, Hydro Electrico, Santa Teresa, Santa Maria en vervolgens Cusco. Ruw geschat zouden we tegen 10 uur s’avonds weer in Cusco zijn. Het was de planning van de dames om rond 10 uur de bus naar Puno te nemen maar dat ging wat krap worden. Dan nog maar ne avond in Cusco en s’morgens de bus op. Weer ne avond met die Limburger moeten ze gedacht hebben …

De terug weg ging super vlot. De wandeling ging snel, de taxi voor het eerste deel reed niet gelijk ne zot en toen we in Santa Maria aankwamen hadden we gelijk een busje die binnen de 5 minuten richting Cusco ging vertrekken. Toeval of geluk? Ik vond het prima!

Terug in de hostel hadden de dames een probleempje. Ik had een kamer gereserveerd voor als ik terug zou komen, zij niet aangezien ze niet zeker wisten of ze al dan niet de bus zouden halen. De hostel zat „vol”. Uiteindelijk heb ik mijn verhaal zo verdraaid dat mijn reservatie ook voor de dames was en plots waren er wel nog 3 extra bedden vrij. Eind goed al goed!

We zijn nog een hapje gaan eten en vervolgens maar weer vroeg gaan slapen na een lange en vermoeiende dag. De morgen erna zouden we met zen alle naar de bus terminal gaan om een ticket te regelen voor het vervolg van onze trip. Mijn volgende stop is Puerto Maldonado. Een stad aan de rand van het Amazone woud. De jungle in met den deze! Ik kijk er alvast naar uit.
De dames gaan richting Puno en vervolgens door naar Bolivia. Dit betekende dus het afscheid! Het zou geen vaarwel zijn maar eerder een tot ziens. We hebben na onze klimavonturen besloten om de hoogste berg in België te gaan beklimmen. De Signal de Botrange, met zijn 694 een echte uitdaging! In de zomer van 2015 zullen we mekaar dus weer terug zien. Klaar voor een nieuw dol en vooral dwaas avontuur alleen ditskeer dichter bij huis. Mah how zeH!!! Merci voor de toffe dagen dames en tot op de Signal!

More Information»

Het is gebeurd! We zijn de grens over, Peru is land nummer 4 op de lijst. Met een nieuwe stempel in mijn boekje ga ik vrolijk verder. De bus naar Arequipa gaat via Puno. Hier had ik een klein uurtje om van bus te wisselen. Het was even aanpassen aan de lokale gewoontes maar uiteindelijk ben ik dan toch op de juiste bus geraakt om vervolgens om half 5 s’morgens in Arequipa aan te komen. Dat begint al goed! Wat is dat nu voor een uur om aan te komen. Dan had ik lievere wat langer in Puno gewacht maarja. Ik zit niet echt in en positie om veel te mogen klagen dus ja, ik was op de plaats waar ik wilde zijn … 

Voor de verandering had ik al een hostel in gedachten voor aankomst. Tambo Viejo is de hostel van de ouders van Patricia. Zij is een ex-collega van mij bij de DSHD bij DAF en is destijds terug naar Peru vertrokken. Ik had gehoopt haar hier te treffen maar via eerdere email bleek dat zij weer terug naar Nederland verhuist is. Helaas!

Ze had haar moeder op de hoogte gebracht van mijn bezoek dus het was een warm onthaal. Het was fijn om te zien dat ook de mensen in Peru warm van hart zijn. Ik voelde mij al gelijk thuis. Van op het dak terras van de hostel had ik een mooi uitzicht over de verschillende vulkanen die een belangrijk deel uitmaken van Arequipa. Ik was van plan om een van deze jongens te beklimmen maar na Huyna Potosi heb ik het wel even gehad met bergen om en bij de 6000 meter. Dat gaat tot in Nepal moeten wachten denk ik.

In de omgeving van Arequipa ligt de Colca Canyon, een van de diepste ravijnen ter wereld. Via de hostel kon ik makkelijk een trekking regelen. Een trekking van 2 dagen leek mij wel voldoende om mee te beginnen … We zouden starten om 3u s’nachts dus ik heb maar eerste gekozen om een nachtje bij te slapen, Arequipa te verkennen om vervolgens aan de trip te starten.

De komende dagen had ik dus tijd om de stad te verkennen. Over het algemeen is Arequipa een zeer mooie stad. Verzorgd, mooie pleinen, een imposante kathedraal en veel eetgelegenheden. Na het eten ben ik opzoek gegaan naar de lokale markt. Kwestie van mijn traditie die ik in Sucre gekweekt heb in ere te houden. Yugos! En jawel, ook hier waren ze de moeite. Die dag heb ik wat door Arequipa verkent, mijne weg een beetje gezocht en ben ik redelijk vroeg terug naar de hostel gegaan. Een rustig avondje kon ik wel gebruiken.

Uitslapen was al een tijdje geleden dus dat deed wel eens deugd. Nog eens met het thuis front gebeld en we konden er weer tegen. Op zoek naar goedkoop en lokaal eten. Ik kende de keuken in Bolivia wel een beetje maar hier in Peru moet ik opnieuw beginnen. Ik weet dat Cuy hier een traditioneel gerecht is, da is cavia voor de mensen die het nog niet weten, maar hier ga ik toch nog even mee wachten. Ik had een grill restaurantje gevonden waar veel lokale mensen zaten. Dat is mij nog nooit tegengevallen en ook hier was dat niet het geval. Ik kreeg gezelschap van een ouder koppel uit Arequipa dus kon ik mijn Spaans nog een beetje oefenen. De lessen in Sucre zijn niet voor niks geweest. Het zijn maar oppervlakkige gesprekken maar ik sta er van te kijken hoe ik mijn verhaal duidelijk kan maken. De man van het gezelschap verstond ik niet bepaald goed maar dat lag niet helemaal aan mij denk ik 🙂

Na het eten ben ik dan maar inkopen gaan doen voor tijdens de trekking en op een schappelijk uur mijn bed in gekropen. Geen overbodige luxe wetende dat ze u om 3 uur komen ophalen.

Om half 4 ging de bel van de hostel. Maar een half uur te laat … Het gaat er op vooruit 🙂 Na enkele uren kwamen we aan op de plaats waar we ontbijt kregen. Hierna was de eerste interessante stop van de tour, Cruz del Condors! Ja wadde, ik had al condors gezien in Chili en Argentinië maar da was meestal van ne redelijke afstand. Hier passeerde ze soms slechts enkele meters boven mijn hoofd. Het aantal condors was ook de moeite. Ondanks de kleine lens op mijne camera heb ik toch aardig schoon foto’s kunnen maken van de voorbij vliegende heren.

De volgende stop was de start van de trekking. Hier werden we in groepen van 8 verdeeld, kregen we een gids toegewezen en konden we vertrekken. Het viel mij op dat ik het enige mannelijke lid van de groep was. Samen met een moeder en dochter van Oostenrijk, 2 zusjes van Canada en met 3 Belgische dames was de bende compleet. Ik ben er eindelijk achter waarom ik in Bolivia en nu ook in Peru zoveel Belgen tegen kom. Ale, ik heb zo een vermoeden dat de grote vakantie bij ons daar iets mee te maken heeft 🙂 Dat ik daar nooit eerder aan gedacht heb.

De 3 Belgische dames, Liesbeth, Marieke en Marjan, zijn van West Vlaanderen, een geluk dat ik in Kortrijk gestudeerd heb wat het communiceren een stuk gemakkelijk maakt. Blijft toch een apart taaltje! Het was een toffe bende, de 2 zusjes waren een beetje aan de stille kant maar met de rest van de groep klikte het al vlug. Het begin is gemaakt!

Het eerste deel van de tocht bestond uit een lange afdaling in de vallei. Afdalen in de volle zon was niet altijd even makkelijk. Naarmate we dieper afdaalde werden ook de plekjes met schaduw schaarser. Het wandelschema voor die dag was een 4-tal uur afdalen, lunch, vervolgens een trip door de vallei met hier en daar een klimmetje om uiteindelijk te eindigen van een oase waar we de nacht zouden doorbrengen. Alles bij mekaar zo’n 7 uur stappen. De omgeving onderweg was prachtig. Doorheen de vallei passeerde we kleine dorpjes en moesten we over wazige brugjes over de rivier die de vallei in 2 deelde. Een van de Canadese zusjes had hare enkel omgezwikt war voor de nodige vertraging zorgde. Dit maakte dat we pas laat aan de oase aankwamen. Het was al bijna donker maar we zouden kost wat kost een duik nemen in het zwembad van de plaats waar we sliepen.

We hadden nog een Nederlands koppel leren kennen vlak voor het eten waar we de hele avond goed mee gelachen hebben. Gaandeweg was ik er ook achter gekomen dat het niveau van humor van mijn West Vlaamse vriendinnen nauw aansloot bij dat van mij. Hoog kunnen we dat niet noemen maar amusant was het zeker. Die avond hebben we voornamelijk gelachen met het verschil tussen Nederland en België. De gids had ons verteld dat we de dag nadien om 5 uur gingen beginnen aan onze klim naar boven. We dachten eerst dat ze er mee aant lachen was maar het bleek dan toch waar te zijn. Dat hadden ze bij het begin van de tour niet vermeld … Maarja, het was nog vroeg dus dan maar bed in e. Al e geluk dat ik mijn hoofdlampje mee had voor de volgende dag. Het eerste uur zou in het donker zijn.

De wekker ging om kwart voor 5, kleren aan, tanden poetsen en ju! Tijd voor ontbijt was er niet. Lamp oppe kop en gas erop! Een tocht van ongeveer 3 uur klimmen en een hoogte verschil van 1100 meter. Fijn zo op lege maag. Naarmate de zon op kwam merkte we dat het warmer en warmer werd. Toen begrepen we waarom we zo vroeg moesten beginnen. Ik wil niet weten hoe die klim moet zijn als de zon vollebak op uwe bol staat … Na ongeveer 2,5 uur arriveerde we boven. Moe maar voldaan konden we richting het stadje waar we ons ontbijt kregen. We stopte onderweg nog bij enkele dorpjes, een viewpoint waar we de vulkanen in de regio konden bekijken om vervolgens weer terug richting Arequipa te rijden. In de vroege avond kwamen we weer aan. Voor mij was het nog een kilometer naar de hostel. Na de 2daagse kon er dat ook nog wel bij. Ik nam afscheid van de bende en keek al uit naar de douche in de hostel 🙂

Mijn nieuwe West Vlaamse vriendinnen gingen die avond al naar Cusco. Ik zou nog een dagje in Arequipa blijven om dan ook die richting uit te gaan. De kans dat we elkaar zouden treffen is redelijk groot denk ik.

De volgende dag heb ik na het ontbijt maar eerst een busticket gefixed. Om half 9 die avond zou ik richting Cusco vertrekken om dan om 7uur daar aan te komen. Da lijkt er al meer op dan aankomen om half 5. Nadien ben ik het eten op de markt eens gaan proberen met als afsluiter een yugos natuurlijk. Tijdens het nuttige van mijn sapje geraakte ik aan de praat met Joyce, een dame uit Taiwan. Zij had het wat moeilijk met het bestellen van het sapje dat ze wilde dus ik heb haar maar proberen te helpen. Met succes! Mijn planning was om die dag het klooster in Arequipa te bezoeken en zij zag dat ook wel zitten. Ik had dus company voor mijn laatste dagje. Zij wilde de free walking tour doen die dag en dat sloot mooi aan op ons bezoek aan het klooster. Ik had lucht gekregen van de free walking tours in Peru via de Oostenrijkers in ons groepje op de trekking. Ik had hier al ervaring mee in Chili, Argentinië en Bolivia en dit was mij nog nooit tegengevallen. Jammer dat ik hier niet eerder achter ben gekomen.

Na het afscheid van Joyce was het tijd voor mijn spullen te pakken en richting de bus terminal te gaan. Ik had een busrit van 10 uur voor de boeg. Via Facebook had ik de hostel van team West Vlaanderen doorgekregen dus we zouden ons weer terug zin in Cusco. Laat de droge mopjes maar komen 🙂

Cusco is dus de volgende stop in mijn Peruviaanse avontuur met als hoogtepunt een bezoek aan Machu Picchu, de toeristische trekpleister van Peru. Ik kijk er alvast naar uit!

More Information»

In tegenstelling tot mijn vorige verblijf in La Paz heb ik het deze keer kunnen beperken tot 1 nacht. Toen ik aankwam heb ik voor de zekerheid gelijk een ticket geboekt voor de dag nadien om mijn vertrek zeker te stellen. Ik heb geleerd uit mijn „fouten” 🙂

Het was een rustig dagske. Na een korte vlucht ingecheckt in de hostel en samen met Kenny en Harry geluncht en wat door La Paz gewandeld.

Die avond ben ik samen met Icla, een vriendin die ik eerder heb leren kennen wat gaan drinken. We kwamen aan in een gezellige bar waar op die moment een Trivial quiz startte. Konden net zo goed mee doen. Zo leert ne mens nog wat bij… De thema’s van de quiz waren muziek, politiek, kunst en alcohol. De tweede prijs was een chocolade taart en de hoofdprijs was een fles Boliviaanse wijn. Het proberen waard dachten we…

In de tweede ronde kregen we gezelschap van ne Nederlander die zich bij ons team aansloot. Achteraf bleek het een goede combinatie te zijn want jawel … wij hebben gewonnen. Omdat het niet duidelijk was wie de fles mee naar huis zou nemen hebben we deze maar met ons 3tjes soldaat gemaakt. Daarna was het tijd voor mijn bedje. De dag nadien had ik s’morgens vroeg de bus richting Copacabana. Ik had speciaal niet voor Loki gekozen aangezien dat een party hostel is. Toen ik aankwam in mijne hostel, Adventure Brew hostel bleek dat daar die avond voor de verandering ook een feestje was. Over timing gesproken. Dan de oorstoppen maar in!

De hostel lag vlakbij de bus terminal dus dat was ne meevaller. Ik was voor ne keer eens goed op tijd. Ik had de bus al eens gemist in La Paz dus dat lappen ze mij geen 2 keer. Effe wat snacks kopen en daar ik was er klaar voor. In de hal van de bus terminal stootte ik op Claire, Jef en Leo. 3 Belgen die bij mij op de bus zaten van Sucre naar de markt in Tarabuco en zij gaan ook richitng Copacabana. Hoe toevallig weer!

De busreis werd op een gegeven moment onderbroken. We moesten de bus verlaten, de bus ging op een schamele ferry en wij moesten met zen allen in een bootje om het meer over te steken. Na een half uurtje terug de bus op en richting Copacabana.

Aangekomen kon de zoektocht naar een hostel weer beginnen. Ik was blijkbaar niet de enige in Copacabana, ofwel zat de hostel vol of waren de kamers belachelijk duur. Uiteindelijk heb ik voor een schappelijke prijs toch een kamer kunnen boeken.

Die dag heb ik wat door het stadje gewandeld. Copacabana is een redelijk kleine stad omringd door bergen, gelegen aan het Titicacameer. Dit is het hoogst bevaarbare meer van de wereld en bevindt zich op zo’n 3600 meter. Ik blijf de hoogtes hier toch wazig vinden. Op skivakantie is dit een van de hoogste punten waar een lift mij dropt en hier zit ik effe aan het meer … Blijft toch wennen.

Stadje verkent, een klim gemaakt naar het hoogste punt van Copacabana voor een mooi uitzicht. Daarna ben ik maar eens alles gaan regelen voor de dag nadien. Een tripje naar Isla del Sol en een bus ticket richting Arequipa. Jawel! Het gaat eindelijk gebeuren. Maarten gaat Bolivia ruilen voor Peru!

Op straat was ik de Belgen weer tegengekomen. Zij gingen de dag erop ook naar Isla del Sol en ik heb mij maar bij hun groepje aangesloten. Zowel Claire, Leo als Jef zijn reeds met pensioen en slijten hun „oude” dagen door te reizen. Dit hebben ze vroeger veel gedaan en nu ze weer tijd hebben, hebben ze die draad weer opgepikt. Ik hoop dat van men leven ook te kunnen doen 🙂

Om half 9 zou de boot vertrekken richting Isla del Sol. Vanwege de hoogte was het nog redelijk fris s’morgens. Ik was dus niet zo rauwig dat ik niet bij de heren boven op de boot kon zitten. In de plaats heb ik mij binnen in de boot bij Claire gezet. De tocht duurde een 2-tal uren dus we hebben gezellig kunnen zeveren over vanalles en nog wat. Moet zeggen dat ik aardig jaloers ben op de reizen die zij al samen met haar man Leo gedaan heeft.

Eens op het eiland aangekomen bleek dat we ook hier niet de enige waren. Een aardige overrompeling van toeristen. We zaten nu in het noorden van het eiland en ons plan was om via de aangegeven route richting het zuiden te wandelen om vervolgens de boot terug te nemen. Nadat we enkele oude Inca ruïnes bezocht hebben konden we starten aan onze tocht. Deze bleek iets lastiger dan verwacht. Er zaten aardig wat klimmetjes in en op grote hoogte is dat niet altijd evident. Onze boot had wat vertraging gehad dus tijd om te treuzelen was er niet echt.

Over het algemeen was ik niet echt onder de indruk van Isla del Sol. De wandelroute was voornamelijk hetzelfde. We liepen over de kam van het eiland, de vergezichten waren met momenten wel zeer mooi maar de flora op het eiland was gene vette. Veel dor gras en hier en daar wat bomen was het enige wat in het oog sprong. Misschien dat het in het regenseizoen hier mooier is.

Op het einde van de tocht waren we blij dat we even konden rusten op een terrasje. Een pintje erbij en we konden er weer even tegen. We waren uiteindelijk nog redelijk op tijd voor de boot. Ideaal!

De trip terug zou anderhalf uur duren. Nadat ik afscheid had genomen van mijn Belgische vrienden had ik nog een uurtje om mij klaar te maken en richting de busstop te vertrekken. Ideale timing dus.

Mijn indruk van Copacabana en Isla del Sol was niet wat ik er van verwacht had. Mijn laatste stop in Bolivia was zeker niet de beste. Uiteindelijk heb ik mij wel goed vermaakt aan het meer en op het eiland maar dit had meer met het gezelschap te maken dan met de omgeving zelf. Misschien ben ik een beetje verwend na al die tijd …

Ik kan Bolivia met een heel goed gevoel achter laten. Ik had nooit gedacht dat dit land zoveel te bieden zou hebben. Het stond in het begin op de lijst als een beetje een transit land om van Chili of Argentinië naar Peru te gaan. Maar tot nu toe is het een land want zonder moeite kan tippen aan de schoonheid van de eerste 2.
Tot nu toe staat met stip Patagonia op 1 als meest indrukwekkende omgeving maar de dingen die ik in Bolivia allemaal gezien heb kunnen met gemak aansluiten. Na 3 landen en bijna 4 maanden reizen heb ik er nog steeds super veel zin in. Het is niet normaal hoeveel natuurpracht en mooie steden ik al gezien heb, hoeveel vette dingen ik gedaan heb, grenzen die ik verlegd heb en het aantal toffe mensen en vrienden die mijn weg zijn gekruist en mijn reis mee gemaakt hebben.

Op naar land nummer 4. Peru here I come!

More Information»

De taxi naar de bushalte liet maar weer eens op zich wachten. Is het van de dunne lucht in Potosi waardoor alles zo traag gaat of is het gewoon de mentaliteit hier? Ik kan er maar moeilijk aan wennen. Samen met de Zwitserse broer en zus, Joel en Jeannine, zou ik richting Uyuni vertrekken. Zij hadden al een ticket wat de andere Zwitsers voor hun geregeld hadden. Echt op de hoogte waren ze niet. Bestemming was Uyuni en ze zouden om 10 uur vertrekken… Gelukkige was er maar 1 bus die op dat uur richting Uyuni vertrok dus op goed geluk heb ik mij daar maar een ticket voor geregeld.

Na een tijdje kwam de rest van de Zwitsers bende aan, we waren compleet, 7 Zwitsers en 1ne Belg. Dat wordt nog lachen. Op het eerst zicht was het wel een toffe benden. Na het rondje namen vragen bleef ik er al in. Ik ben daar sowieso al gene held in en dan met namen zoals Simon, Ramona en Corine wist ik al helemaal gene blijf. We waren van plan om en 3 daagse tour te doen in Uyuni dus ik had gelukkig wel wat tijd om te oefenen.

Eens aangekomen in Uyuni was het op zoek gaan naar een hostel. Omdat het best lastig is om een hostel voor 8 te vinden hebben we mekaar opgesplitst in 2 groepjes. Samen met Jeannine en Joel ging ik op pad. De eerste 2 hostels hadden niet echt veel zin om geld te verdienen. Gesloten ofwel niemand achter de bali … dan niet e! Uiteindelijk hebben we dan toch iets gevonden. Snel iets eten en ons bevragen over de verschillende mogelijkheden om de Salar de Uyuni te bezoeken. Volgens mij een van de enige dingen die hier in de buurt te zien zijn. Het stadje Uyuni zelf is echt helemaal niks. Een stad in de woestijn met als hoogtepunt het station. That’s it!

Red Planet werd door iedereen aangeraden. Die waren we op onze zoektocht naar een hostel tegen gekomen dus dat wisten we al zijn. Uitleg en prijs gevraagd en op naar het volgende. We moesten met de andere Zwitsers afspreken om te kijken of we allemaal samen konden gaan. We kwamen ze gelukkig toevallig tegen op straat dus dat was ne meevaller. Bereik en internet in Uyuni is niet altijd aanwezig. Nadat we bij wat andere bureautjes gepasseerd waren hadden we toch maar besloten om voor de goedkoopste te gaan. De uiteindelijke keuze en de prijs van Red Planet scheelde 500 Bolivianos. Dan is de keuze snel gemaakt me dunkt! De route op zich is voor alle bureaus toch zo goed als hetzelfde dus ja. De volgende morgen zouden we rond 10 uur vertrekken. Niet te vroeg dus dat was ideaal, het zouden 3 vermoeiende dagen worden.

Terug in de hostel stootte ik op 3 Belgische meiden, 2 van Oostende en 1 van de Kempen. Fijn om nog een Nederlands te horen na al dat Spaans, Engels en nu ook nog Zwitsers-Duits.

Achteraf bleek dat onze Belgische van de Kempen een dochter was van de collega van mijn tante Jeannine. Als ge het zo leest klinkt dat misschien niet zo speciaal maar wij hebben er goed mee gelachen. Daar moet ge dan voor naar de andere kant van de wereld trekken. Ook zij gingen de Uyuni tour doen maar zouden ipv terug te keren doorgaan naar Chili. De kans dat we mekaar op de route zouden tegen komen was dus wel reëel.

Die avond zijn we nog wat gaan drinken met de bende. Dat Zwitsers – Duits is aardig lastig om te verstaan. Duits op zich lukt mij wel maar dit … Niet te doen! Da gaat nog wa geven op die 3 dagen 🙂

De dag erop waren we er allemaal klaar voor. Valies gepakt, voorzien van warme kleren want volgens de geruchten kan het vies koud worden op de tour. Een gewaarschuwd man is er 2 waard heb ik ooit geleerd dus de thermische kledij kon weer uit het onderste vakje van mijn valies.

We waren met 8 en de jeep had maar plaats voor 6 dus de groep viel weer uit mekaar. Ik sloot aan bij de „nieuwe” Zwitsers en broer en zus gingen mee met de andere mensen die ook gereserveerd hadden bij ons bureautje. Nu moest ik al die namen wel van buiten leren, Adriana, Nathalie, Simon, Corine en Ramona … Wat is er mis met Sofie, An, Jef of Tom? 😀

De eerste stop was het treinen kerkhof, in de middel of nowhere hadden ze enkele oude treinstellen opgesteld waar de domme tourist dan wat fotokes kon nemen. Maarten was niet echt onder de indruk 🙂 Ik had wel al eerder oude treinen gezien en het aantal toeristen maakte het er niet echt beter op …

Volgende stop, de Salar de Uyuni! Vrij indrukwekkend moet ik zeggen. Dit is een van de grootste zoekvlaktes van de wereld met een oppervlakte bijna zo groot als Vlaanderen. We stopten eerst bij een zouthotel waar we lunchte. Hier stond ook een immens beeld van zout dat men voor de Dakar gemaakt had. Een van de etapes van de Dakar rally passeert via Uyuni. Zelf reden we met een zware Toyota Land Cruzer dus het Dakar gevoel was altijd wel een beetje aanwezig.

Na het eten ging de reis verder. We kwamen langs plekken waar men het zout aan het ontginnen was en reden verder over de eindeloze vlakte. Natuurlijk moesten we stoppen voor de typische Salar foto’s. Fans van grappige optisch bedriegende foto’s kunnen zich hier uitleven. We hebben aardig dubbel gelegen bij sommige creaties 🙂 Ben ik blij dat we digitale kodakken hebben want moest dit nog analoog gebeuren … het zou een dure trip worden.

Op weg naar de hostel voor de nacht passeerde we nog Isla de Pescado. Een eiland dat van ver op een vis leek dus vandaar de naam. Een klein eiland vol rotsen in het midden van de zoutvlakte. Wat het meest in het oog sprong waren de cactussen. Duizenden waren er verspreid over het hele eiland en het ware geen kleintjes. Na een wandeling van een klein half uurtje was het weer tijd voor terug in de jeep te kruipen. Het aantal uren in de jeep had ik toch een beetje onderschat en na 5 uren zoutvlakte had ik het ook wel gezien. Ik was blij toen we aan onze hostel aankwamen. Een hotel opgetrokken uit … jawel … zout! Brikken van zout, tafels van zout en zelfs de bedden en de „vloerbekleding” waren van zout.

Shithead is een spelletje wat ik op mijn reis heb leren kennen. Blijkbaar wordt dit door vele mensen gespeeld. Het is een of ander kaart spelletje dat het nodige gevloek en gelach met zich mee brengt. De Zwitsers kenden dit ook dus we hebben onze avond goed omgekregen.

De volgende morgen stond de zonsopgang op het programma, nog een klein stukje zoutvlakte en vervolgens gingen we de bergen in. Dat stond mij wel aan. We passeerde super vette rotsformaties, vulkanen en hoge bergformaties. Doorkruiste woestijnen wat het Dakar gevoel weer opflakkerde.

Praktisch bij iedere stop stootte ik op de 3 dames van België. De eerste dag leek het erop dat ik hen stalkte maar vandaag was het andersom. Best wel lachen!

Op dag 2 stonde er ook een aantal lagunes op het schema, in verschillende maten en kleuren. Het enige wat ze gemeen hadden waren de flamingo’s en de geur. De flamingo’s waren super maar de geur was dat niet. Een combinatie van rot water en rotte eieren. Toch een paar keer moeten kokhalzen als ik voor ne foto te kort bij het water kwam … Bah bah!

Halverwege de dag dag kregen we van onze chauffeur/gids de vraag of we onze route wat wilde aanpassen. Normaal slaapt iedereen in het zelfde dorpje. Doen ze op dag 3 geisers aan en bezoeken ze s’morgens hot springs. Enkel Red Planet heeft een iets of wat andere planning en doet de geisers op dag 2 en verblijft net naast de hot springs. Omdat er uitzonderlijk nog plaats was in die hostel en wij voor lagen op schema kregen we de keuze om ook daar te gaan slapen. Dit scheelde ons 2 uur slaap en we konden s’avonds in de hot springs en met veel minder volk. De keuze was dus snel gemaakt!

In plaats van bij onze eerdere hostel te stoppen reden we verder richting de geisers. Grote poelen met blubberende modder volgde mekaar op in combinatie met grote pluimen stoom. De geur was ook hier niet echt aangenaam maar in combinatie met de ervaring nam ik dit er graag bij. Volgende stop, de hostel. Deze was gelegen aan een groot meer met aan de voet van het meer een warm water bron. Hier hadden ze met stenen een klein zwembad gemaakt dat zich had gevuld met water van om en bij de 40 graden. Wetende dat het begint de vriezen van het moment de zon onder is, is dat wel leuk om in de buurt te hebben. Na het avond eten duurde het dan ook niet lang voor we met de bende in het water zaten. Niet iedereen was even grote fan maar mij hielden ze niet tegen met hunne uitleg dat het mega koud zou zijn eens ge uit het water komt. Hot springs it is!

Samen met een pintje was het super. Lekker warm, soms iets te, met in de verte de volle maan en een indrukwekkende sterren hemel. Die avond hebben we met zen allen wel zo’n 6 vallende sterren gezien. Onze avond kon niet meer stuk! Uiteindelijk viel de koude goed mee eens we uit het water kwamen. Het gevoel viel kei goed mee maar na enkele minuten merkte ik dat mijn zwembroek stijf bevroren was. Het was dus wel degelijk koud en naarmate de nacht zou het alleen maar kouder worden. Goed ingeduffeld kropen we in ons bedje.

Die morgen werden we wakker en merkte we dat de ramen in de hostel van de binnenkant bevroren waren! Na het ontbijt was het tijd voor onze laatste dag. We bezochten nog een lagune en enkele rotsformaties om vervolgens de rest van de dag in de jeep te zitten richting Uyuni. Ik was aardig murf en heb het grootste deel van de rit geslapen. Eens terug in Uyuni zat ik met de keuze … die avond de bus richting La Paz of de dag erop. De bus was enkel s’avonds dus ik had er weinig in gezien om nog ne dag in Uyuni te blijven. Daar tegenover had ik ook nog geen zin om afscheid te nemen van mijn nieuwe Zwitsers vriendjes. Ik ben gene held in keuzes maken dus toen we in het reisbureau kwamen voor onze rugzakken op te halen kreeg ik hulp van de vrouw achter de bali. Uyuni was weer geblokkeerd. Men staakt graag in Bolivia en een van de plaatste waar men het meeste staakt en hierdoor het meeste aantal touristen raakt is Uyuni. Het was „onmogelijk” om die avond een bus te pakken naar La Paz. Op de vraag tot wanneer de staking zou duren bleef onbeantwoord. Doordat Bolivia mij zo aanstaat heb ik wat meer tijd besteed dan voorzien dus ik had weinig zin om nog meer tijd te „verspillen” en te wachten tot de staking over is.

Bij wonder is in Uyuni om een of andere reden een vlieghaven. Dan maar kijken voor tickets. Winner winner! De volgende morgen zou ik kunnen vliegen. Het was wel vele malen duurder dan een bus ticket maar toch. De prijs viel op zich wel mee en ik zou op hetzelfde tijdstip in La Paz aankomen. Het zou mij alleen maar 40 minuten kosten t.o.v 15 uur op een bus. Het was zijn geld dus wel waart.

Hierdoor kon ik ook nog een avondje doorbrengen met mijn Zwitsers vrienden. Zij gingen vanuit Uyuni richting Argentinië. Voor hun was vliegen stront duur dus zij moesten de dag nadien nog een alternatief zoeken. Succes maatjes!

De volgende morgen moest ik om kwart na 5 in het kantoor zijn van de vluchtmaatschappij. Omdat ook de taxis mee staakte zouden we met zen alle via een busje, samen met het luchthaven personeel, naar de luchthaven gebracht worden. De stakers kunnen soms agressief uit de hoek komen dus onze route was wat aangepast. Via afgesloten terreinen van de luchthaven om de blokkades te ontwijken kwamen we dan toch aan waar we moesten zijn. Best spannend moet ik zeggen 🙂

Na het inchecken was het wachten op het boarding berichtje. Vervolgens de vlieger op en 40 minuten later was ik weer in La Paz. De plaats waar mijn heel Bolivia avontuur begonnen is. Hier heb ik afgesproken met Kenny en Harry, die na 6 weken eindelijk Cochabamba verlaten hebben. Nog een avondje met de boys en dan richting Lake Titicaca. Mijne laatste stop voor Peru!

More Information»

Mijn laatste ontbijt in mijn gast gezin in Sucre heb ik verplaatst van 8 naar 9 uur. Het was een beetje laat geworden dus een uurtje extra slaap kon gene kwaad. Ik was de dag op voorhand erachter gekomen dat ik al 31 dagen in Bolivia ben. Tijdens het eten kwam het ter spraken dat ge uw visa moest vernieuwen elke 30 dagen. Ge moogt 90 dagen blijven maar het vernieuwen moet elke 30 dagen. Ik vond het maar vreemd maar voor de zekerheid ben ik dan toch maar langs het immigratiebureau gegaan voor mijn 30 dagen extra stempelke. Op 10 minuten was da gepiept dus kon ik zonder zorgen verder 🙂

Op naar de bus terminal dan maar. Hier waren op regelmatige tijdstippen bussen naar Potosi. Voor de verandering maar 3 uur. Nog even wat eten aan een standje aan de bus terminal en de bus op. Het was voor de verandering ook eens eens asfalt weg van het begin tot eind. Ze boeken vooruitgang…

Aangekomen in Potosi overviel het gevoel mij dat we boven 4000 meter zaten. Sucre lag op 2600 dus dat was wel effe wennen. Had een deja vu van in La Paz …

Ik had mij laten afzetten op het hoofdplein en van daaruit zou ik op zoek gaan naar een hostel. Ik arriveerde in een mooi gebouw maar hier hadden ze enkel nog dubbele kamers. Aangezien ik weinig zin had om voor 2 bedden te betalen hield ik het voor bekeken. Buiten de receptie stond nog iemand te wachten dus ik dacht … misschien wil die kerel wel een kamer delen. De vrouwen van de receptie snapte het niet echt. Een prive kamer delen met ne wild vreemde was voor hen niet alledaags blijkbaar. Voor mij was het hetzelfde als ne hostel delen met ne hoop andere die ik niet ken dus ja. De hostel op zich was wel de moeite. Proper, warm water voor de verandering, een dak terras dat een mooi uitzicht gaf over de stad en inclusief ontbijt. Mochten dus niet klagen.

De kerel waar ik mijn kamer mee deelde was Antoine, ne Fransoos van 36. Een raar figuur bleek achteraf maarja. Alleen is ook maar alleen e. We hadden via de hostel een tour in de mijn geregeld voor de volgende morgen. Ben eens benieuwd wat dat gaat geven. Na het zien van de film in Sucre was ik toch benieuwd naar hoe het er daar aan toe ging.

Nadat we onze spullen gedropt hadden zijn we iets gaan eten en hebben we een pilsje genuttigd op het dak terras van onze hostel, genietend van het uitzicht over Potosi.

Het gene wat het meeste opvalt in Potosi is de berg Cerro Rico (vrij vertaald: rijke heuvel). Deze berg zit vol met grondstoffen. Van zilver tot zink, brons, arceen, tin, … de hele mik mak. Geen wonder waarom de kolonisten hier vroeger gestopt zijn. 400 a 500 jaar geleden was Potosi een van de rijkste steden van de wereld. Rijker en groter dan Londen of Parijs en dat allemaal door de grondstoffen die men uit Cerro Rico haalden. Nu was er van al die rijkdom maar weinig te merken. Buiten enkele mooie kloosters en kerken was het maar een arme stad in mijn ogen.

De dag erop moesten we om 9 uur klaar staan voor onze gids. Het was nog steeds Zuid Amerika dus dat werd al snel half 10. Moet zeggen dat ge wel went aan het feit dat men altijd te laat is. Het enige wat redelijk op tijd is dat zijn de bussen tussen de verschillende grote steden …

Eens de gids arriveerde reden we naar een klein huisje waar we ons konden omkleden. We kregen rubberen botten, ne helm en aangepaste kleren voor in de mijn. De volgende stop was de mijnwerkers markt, hier kochten we geschenken voor de mijnwerkers. Coca bladeren, sigaretten, sterke drank en fris drank en dynamiet … Rare combinatie als ik er zo over terug denk. We stopte even aan het kleine dorpje voor de ingang voor de mijn voor wat foto’s van de stad alvorens we dan daadwerkelijk binnen gingen.

De mijn die we gingen bezoeken was er een van uit de tijd van de kolonisten. Straf om te zien hoe men na 400 jaar nog steeds grondstoffen uit dezelfde mijn kan halen. Wat nog straffer is, is het feit dat men tours organiseert in mijnen die nog steeds actief zijn. We waren nog geen honderd meter ver of we moesten al aan de kant voor een wagentje vol materiaal wat ze opgegraven hadden. Ik had een deja vu van in de grotten in Toro Toro. Smalle gangen, vochtig en kwa veiligheid … NUL!

De tour bracht ons bij verschillende delen van de mijn. Een hiervan was bij de Tio. Dit is een beeld van de duivel, deze vind ge overal in de mijnen op de verschillende verdiepingen. Men brengt offers aan de Tio om ongevallen te voorkomen. Buiten is het God die ze aanbidden en onder de grond is het de Tio (de duivel). Ook weer iets wat de kolonisten geïntroduceerd hebben en dat nog steeds gerespecteerd wordt. Men offert coca bladeren, sigaretten en pure alcohol aan de Tio voor geluk in de mijn, tegen ongevallen en voor een goede opbrengst …

Naarmate de tour vorderde kwamen we dieper en dieper in de mijn. Hoe de ganger er soms uitzagen … het leek soms wel of ge in een of andere attractie in een pretpark waart maar dan besefte ge weer dat er daadwerkelijk mensen in deze gangen werken … Best een raar gevoel moet ik zeggen. Op het diepste punt van onze tour troffen we enkele mijn werkers. Die waren druk bezig om met kruiwagens de karretjes die we in het begin tegen kwamen te vullen met de zooi die ze uit de mijn haalden. Onvoorstelbaar in wat voor omstandigheden deze heren moeten werken. Het was misschien 35 graden waar we waren. Wij hadden het al moeilijk om daar gewoon te staan, laat staan om te schuppen en met kruiwagens te slepen … Voor mensen die thuis klagen over hun werk … ik stel voor om die heren voor ne dag te gaan helpen en u geklaag zal snel over zijn denk ik.

Na al die miserie had ik het wel een beetje gezien. Gelukkig was dit het diepste punt dat we gingen zien en keerde we via dezelfde weg terug richting de uitgang. Ik was opgelucht toen ik uiteindelijk het licht aan het einde van de tunnel weer zag. Uiteindelijk hebben we bijna 3 uur in de mijn rondgewandeld (lees gekropen). Ik zou het niet echt beschrijven als een leuke ervaring, het was warm, het stonk, er was weinig zuurstof en het grootste deel moeste we gebukt of al kruipend door de gangen. Ik had, en heb nog steeds een heel dubbel gevoel bij het gene wat ik daar gezien heb. Ik vond het interessant maar aan de andere kant heel triest hoe deze mensen anno 2014 nog steeds moeten werken onder deze omstandigheden. Wetende dat die al zo’n 400 jaar aan de gang is en er al om en bij de 9 miljoen mensen het leven hebben gelaten in die berg maakt het allemaal nog triester. Nooit gedacht dat het zo een effect op mij zou hebben.

Na de tour waren we aardig moe en waren we toe aan wat eten. Na het eten waren we er weer een beetje boven op maar ik voelde mij toch niet 100%. Ik denk dat de hoogte hier voor iets tussen zit. Na het eten hebben we wat door de stad gewandeld. Hebben we de verschillende kerken bezocht en hebben we maar besloten om onze tijd verder te slijten op het terras van de hostel. Na de zonsondergang zijn we uit misery maar naar binnen gegaan. Op 4000 meter koelt het aardig snel af zodra de zon onder is. Ik weet niet wat ik had die dag maar het leek erop of ik ziek aan het worden was. Was het de hoogte of was het iets wat ik geten had … Ik vond er maar niks aan. De hoogte ziekte heb ik voorheen altijd goed kunnen omzeilen door veel water te drinken maar dat bleek nu niet echt te helpen. De vorige keer dat ik mij wat minder voelde op mijn reis ben ik vroeg gaan slapen en was ik beter de dag erop. Laten we dat dan maar proberen. Om half 9 is den deze samen met zijn nieuwe fles water richting zijn bedje vertrokken. Antoine kijkt maar wat em doet die avond maar ik hou het voor gezien …

Geslapen als een roos en jawel! Het heeft geholpen! Ik voelde mij al stukken beter dan de dag voordien. Nog niet helemaal 100% maar het was een aanzienlijk verschil.

Na het ontbijt was het tijd om uit te checken. Samen met Joel en Jeannine, een broer en zus uit Zwitserland die ook in onze hostel verbleven, zou ik die dag richting Uyuni vertrekken. Zij hadden de dag ervoor nog een deel Zwitsers leren kennen die ook naar Uyuni gaan. Het wordt dus een grote benden. Maarten samen met een bende Zwitsers … Als dat maar goed komt 😉

In Uyuni staan de bekende zoutvlaktes op de planning. Eens benieuwd of ze zo indrukwekkend zijn als iedereen zegt. Ik kijk er in ieder geval naar uit!

Uyuni … here we come!!!

More Information»

Aangekomen in Sucre! Ik vind het niet erg als een busrit minder lang duurt dan dat ze aangeven. Wat ik dan wel minder vind is als ge om 5 uur s’morgens ergens aankomt. Ten opzichte van Cochabamba was het maar aardig koud in Sucre. Ik had er maar weinig in gezien om in den donker en in de kou op zoek te gaan naar een hostel. Dan maar effe hangen in de bus terminal.

Na anderhalf uur kwam de zon eindelijk piepen en had ik het daar wel gezien. Eerste beste taxi in en op naar Traveler’s Guesthouse. Ik had die hostel gekozen omdat deze dicht bij mijn Spaanse school was. Toen ik aankwam bleek de school naast de hostel te liggen. Lekker hennig! 🙂

Inchecken in de hostel was nog geen optie. De mensen in mijn kamer sliepen nog … Dan maar wat internetten in de receptie. Naarmate het later werd kwamen er meer en meer mensen aan in de hostel. Dat was dan het voordeel van zo vroeg daar te zijn. Ik had de beste kamer …

In de receptie was ik aan de praat geraakt met een Amerikaans meisje dat samen met 2 Noorse dames al een tijdje onderweg was. Met deze 3 dames heb ik de rest van de dag doorgebracht. Eerst gaan ontbijten in Joyride. Een van de populairste cafe’s in Sucre bleek achteraf.

In de buurt van Sucre was er een park waar ge sporen van dinosaurussen kon spotten. Dat hadden ze ons in Toro Toro ook wijsgemaakt dus ik was wel benieuwd of we hier meer dan 1 voetstap te zien zouden krijgen. De taxi in en 10 minuten later kwamen we aan in Jurrasic park. Hier stonden enkele replica’s van een aantal dinosaurus soorten die vroeger in de buurt van Sucre leefden. Best wel imposant! Het leek of de modellen recht uit de film kwamen. Vanaf het uitkijkpunt keken we tegen een muur op die vol stond met sporen. We vonden het al gek dat de muur een helling had van om en bij de 50%. Vraag mij af hoe die beesten hier omhoog hebben kunnen wandelen. Na de uitleg van gids werd ons alles duidelijk. De wand was ooit vlak en de ondergrond van een of ander opgedroogd meer. Door het ontstaan van de Andes en het hele tectonische gebeuren (voor details raadpleegt ge Google maar … ) is de wand gekanteld in de positie waarin ze nu is. We kregen allemaal een helmpje op en daalde af naar de voet van de wand. Het was best wel vet om al de sporen te zien. Van allerlei verschillende soorten dino’s waren de voetsporen makkelijk te herkennen. Na een tijdje hadden we het wel gezien en was het tijd om terug naar de hostel te gaan om ons in te checken.

Ik moest nog langs de Spaanse school en om 4 uur zouden we naar Duitsland – ….. gaan kijken in Joyride. Om een of andere reden was onze Amerikaanse dame fan Der Manshaft. Terug in de hostel effe opfrissen, mij installeren en effe langs de school om te kijken of alles in orde was na al mijn mail verkeer. Met het internet in Bolivia valt dat niet echt mee zo communiceren via het web. Eens in de school stootte ik op Sharon, de dame waarmee ik wat emails gewisseld had. De dag erop zou ik beginnen. Ok, ideaal! Van half 9 tot half 1 waren de lessen. Ik had ervoor gekozen om nog 1 nacht in de hostel te blijven al vorens ik zou verhuizen naar mijn Boliviaans gast gezin.

Nadat dit allemaal geregeld was konden we richting Joyride voor de match. s’Avonds ben ik nog samen met de dames wat gaan eten en heb ik er een rustig avondje van gemaakt. Iedereen moest er vroeg uit dus dat was snel beslist.

Die morgen was mijn eerste les. Ik was best wel een beetje zenuwachtig aangezien het al aardig lang geleden was dat ik nog in de schoolbanken gezeten heb 🙂 De eerste ontmoeting met mijn leerkracht, Lineth, was best aangenaam. Ik heb lelijkere leerkrachten gehad moet ik zeggen 😉

De eerste les vloog voorbij, de hoeveelheid leerstof viel mij wel een beetje tegen. Het aantal woorden dat ik moest leren was moeilijk bij te houden en het zou er niet beter op worden vrees ik … Maarja, we zijn hier voor te leren dus we zullen maar niet klagen.

Ik had geluncht op de centrale markt, goedkoop en veel, en afgesloten met een lekkere milkshake. Ik wist van in La Paz dat de shakes op de markt goed waren dus ik moest dat hier ook proberen. Milkshake met banaan en aardbei voor nog geen 50 cent viel mij niet echt tegen, zeker niet als ze em na het eerste glas nog eens bijvullen. Daar kunnen ze bij ons nog iets van leren. Die namiddag heb ik wat rond gewandeld in Sucre. Sucre is echt een super mooie stad, veel Europese invloeden vanuit de koloniale tijd. Veel pleinen, kerken en mooie grote gebouwen.

Het WK was nog steeds bezig en die dag was het België – USA. Mijn truitje kon dus weer uit de rugzak en op naar cafe Amsterdam. Hier stootte ik op nog een deel Belgen waar ik samen de match mee heb gevolgd. Wat was me dat … Hoeveel kansen kunt ge hebben? Achteraf was het dus een aardig feest toen we uiteindelijk de bal tegen de goede kant van de netten kregen. Waar is dat feestje … hier was dat feestje 😀

Ik had van Lineth enkele goede restaurantjes doorgekregen dus die avond ben ik begonnen met die af te gaan. Goede keuze bleek achteraf. Die nacht was mijn laatste avond in de hostel, de dag nadien zou ik verhuizen naar mijn gast gezin. Ook best spannend aangezien ik geen flauw idee had wat mij te wachten stond.

De 2de les viel al beter mee dan de 1ste. We gaan er op vooruit dacht ik. Na de les stond Carmen mij op te wachten. Zij zou mijn mama zijn voor de komende week. Haar huis lag slechts 4 blokken van de school en was kort bij het hoofdplein in Sucre dus dat was al ne meevaller. Het verblijven in het gezin was inclusief ontbijt en lunch dus ik mocht al gelijk aan tafel toen ik aankwam. Soep, middag en nagerecht … ik ging hier gene honger leiden, dat was al snel duidelijk. Carmen sprak een beetje Engels maar we hadden afgesproken dat ze enkel Spaans zou praten tegen mij. Dat was de grootste reden waarom ik heb gekozen voor een home stay. In de hostel zou ik toch weer gelijk Engels beginnen praten dus alle beetjes helpen.

Over het algemeen zijn het maar wazige conversaties maar het feit dat we mekaar verstaan vind ik al heel wat.

Na het eten ging ik voor mijn dagelijkse sapje op de markt. Hier heb ik mijn dagelijks ritueel van gemaakt. Hierna een kleine wandeling en dan de bar in voor een pintje en waar ik mijn emails kon checken. Ik heb namelijk geen internet in mijn nieuw verblijf. Het viel mij op dat de lessen in de morgen aardig doorwegen. Het was nog geen 7 uur en ik was al moe. Na het eten ben ik dan maar naar huis gegaan want ik moest mijn huiswerk nog maken, ja wij krijgen ook huiswerk op school 🙂 Ik moest alle zaken beschrijven die in mijn nieuwe kamer stonden. Moet zeggen dat ik aardig snel klaar was …

De rest van de dagen waren over het algemeen hetzelfde. Ontbijten met Carmen, naar de les tot s’middags, middag eten, get zeveren met Carmen, naar de markt, wat wandelen, op cafe, s’avonds ergens eten en bed in.

In de school had ik wat mensen leren kennen waarmee ik nu en dan een pint mee ging drinken. Hier en daar tonen ze films s’avonds zo dat was ook best gezellig. Zo ben ik met Susie, Matt en Annemarie naar „Y tu mama tambien” gaan kijken wat uiteindelijk best ne plezante film bleek te zijn. Samen nog wat eten en de avond was ook weer om.

Op vrijdagavond organiseerde de school een kookavond. Met de rest van de studenten hebben we een typisch Boliviaans gerecht gemaakt, samen met de nodige wijn was het een heel fijne vrijdag avond. In het weekend hadden we geen les. Ideaal want zo kon ik op mijn gemak naar Belgie – Argentinie gaan kijken. De match Nederland – Costa Rica heb ik samen met Susi en Matt gekeken en daarna zijn we samen uit gaan eten. Zondag stond er een uitstapje naar Tarabuco op de planning en ik moest er vroeg uit dus opstap gaan zat er niet echt in …

Om kwart na 8 moest ik aan de kathedraal zijn. Hier vertrok de bus richting Tarabuco. Dit is een klein dorpje op een kleine 2 uur van Sucre waar iedere zondag een grote markt is. Was eens wat anders dan door Sucre dwalen dacht ik zo. Op de bus stootte ik op 3 Belgische dames dus het was nog eens plezant om Nederlands te kunnen praten na al die tijd.

Die avond had ik afgesproken met enkele schoolgenoten om naar Devils Miners te gaan kijken. Dit is een film over een gezin in Potosi die daar in de mijnen werkt. Aangezien mijn volgende stop Potosi was vond ik het wel interessant om hier al wat meer over te weten.

De volgende dag was het weer maandag dus was het weer tijd voor school … Normaal zou dit mijn laatste dag zijn maar aangezien Matt woensdag jarig was heb ik besloten om tot donderdag te blijven. Ik ben altijd wel in voor een feestje en een paar dage extra les kon gene kwaad vond ik.

Die dag moest ik ook afscheid nemen van Carmen. Zij ging haar zus bijstaan die geopereerd moest worden in La Paz. Gek genoeg had ik ook hier problemen met afscheid nemen … Een vriend van haar zou mij de volgende 2 dagen voorzien van eten en drinken dus dat was gelukkig goed geregeld 🙂

Moet zeggen dat die laatste dagen les niet echt meevielen. Ik was blij dat ik het meerendeel van de woorden die ik te slikken kreeg kon onthouden. Vrijdag waren we begonnen met werkwoorden. Het aantal regeltjes om deze te vervoegen bleven maar komen. Om over de verschillenden tijden nog maar te zwijgen …

Die avond ben ik met Susi, Matt en Annemarie naar een ander deel van de stad gegaan voor eens wat anders te eten dan wat we gewoon waren. Hier stootte we op een grill restaurant. Ja wadde, ne steak van 400 gram met frieten en rijst voor nog geen 5 Euro … Ik blijf het verassend vinden hoe goedkoop sommige zaken zijn hier in Bolivia. Het was gene steak gelijk in Argentinië maar het was echt wel goed en zeker voor 5 Euro 🙂

Dinsdag stond na de les de match Duitsland – Brazilië op de planning. Samen met Alina en Kirsten, een Duitse en Belgische die ik eerder heb leren kennen, hadden we afgesproken in Berlin, een Duitse bar in Sucre. Waar beter een Duitse match kijken dan in een Duitse bar … En wat een feest was het achteraf! Na afloop nog wat gaan eten en toen kwam ik er achter dat ik mijn huiswerk nog moest maken 🙂 Het leven van een student is niet altijd even makkelijk 😉

Woensdag was mijn laatste dag les en namiddag zouden we Matt’s verjaardag gaan vieren. Samen met enkele van de school en samen met mijn juf zijn we gaan paintballen. We waren maar met een kleine groep maar gelukkig was de locatie in iemands achtertuin en was het ook niet echt groot dus dat was ideaal. Na enkele spelletjes hielden we het voor bekeken want we gingen samen naar Nederland – Argentinië kijken. Benieuwd of deze match even spectaculair zou zijn als de vorige. Niet dus! Fucking penalties… Ik had graag Nederland zien verliezen tegen Duitsland in de finale maar ja … Het feit dat ook zij niet voorbij Argentinië geraakt zijn vind ik toch iets 😉

Die avond stond er pizza op het menu en om de avond in steil af te sluiten zijn we nog wat gaan drinken in Berlin Cafe. Daar was het Salsa en Mochito night. Yeah yeah! Het was ook mede mijn afscheid aangezien ik de dag erop naar Potosi zou vertrekken.

Mijn week (en paar dagen) in Sucre waren meer dan de moeite. Mooie stad, leuke mensen leren kennen en vooral veel bijgeleerd. Ik hoop dat mijn Spaanse lessen niet voor niks zijn geweest …

Nu de volgende stop, Potosi, de hoogste stad ter wereld en een stad met veel geschiedenis. Ik kijk er naar uit om de mijnen in Cerro Rico te gaan bezoeken. Maar eerst 3 uur de bus op!

More Information»

De eerste bus die ge moet nemen in Bolivia al gelijk missen… Da kan er ook maar 1ne overkomen. Ik had het verkeer in La Paz een beetje onderschat hoewel ik mij ook wel afvroeg of die gast wel de juiste richting uit ging. Maar niet getreurd, anderhalf uur later had ik een nieuwe bus richting Cochabamba. De mensen achter het loket deden niet moeilijk en boekte mij zonder extra kosten een ticket voor de volgende bus. Wie durft nu nog zeggen dat de mensen in Bolivia niet vriendelijk kunnen zijn 🙂 

Het was al donker toen ik in Cochabamba aankwam. Het viel mij gelijk op dat de temperatuur hier s’avonds vele male beter is dan in La Paz. Dat zit al mee! Uiteindelijk de eerste beste taxi gepakt en richting mijn „hostel”. Toen ik daar aankwam bleken die alleen maar aparte kamers te hebben. Mja, voor 6 euro ga ik daar niet zo moeilijk over doen 🙂

Ik had al mee gekregen via Facebook dat Kenny ook in Cochabamba zat. Kenny is ne West Vlaming die ik tijdens de Torres del Paine trekking heb leren kennen samen met zijn maat Glen. Die mannen probeerde mij eerst wijs te maken dat ze russen waren. In het begin was ik er mee weg tot dat em zei dat ze van Menen waren … Dat ligt niet in Rusland me dunkt 😀

Kenny is een beetje blijven plakken in Cochabamba dus hij kende zijne weg daar al wel een beetje. s’Avonds zijn we wat gaan eten en de dag nadien speelden de Belgen dus moesten we uitgerust zijn voor de match. Een rustig avondje daar is nog niemand van gestorven.

Vandaag staat België – Rusland op de planning. Ik had de eerste match gemist aangezien ik toen in de bergen zat dus deze kon ik niet missen. De pub Na Cunna is voor Kenny een tweede thuis geworden, hij heeft hier al bijna alle matchen gekeken. Er is niet echt heel veel te zien in Cochabamba dus ik begrijp waarom hij hier zit 🙂 Kenny reist al een tijdje samen met Harrie. Harrie is van Jersey, ja ik vroeg mij ook al af waar dat was. Dit is een klein eiland langs de Normandische kust en maakt deel uit van het Verenigd Koninkrijk. Het is officieel geen land dus dat zorgt vaak voor moeilijke maar vooral grappige conversaties. Onze Harrie is een apart ventje moet ik toegeven, niks mis mee, en samen met Kenny waren we een gezellige bende.

De volgende dagen stonden eigenlijk allemaal in het teken van het WK. Slapen tot een uur of 10 a 11. Opt gemak richting Na Cunna wandelen, pizzake eten, pintje bestellen en voetbal kijken. Moet zeggen dat ik mij hier best in kon vinden. Kenny en Harrie moesten beide hun visa verlengen aangezien ze bijna over hun 30 dagen limiet zaten. Tussen 2 matchen door zijn zij dat gaan regelen en ben ik de stad wat gaan verkennen. Op een berg aan de rand van de stad staat een groot beeld van Jesus. Gelijkaardig als die van in Rio maar dan groter. Tijd om die eens te gaan bezichtigen. En jawel … op tijd terug voor de 2de match 🙂

Omdat we al 2 dagen in dezelfde zaak waren gaan eten wilden we eens iets anders. Raad gevraagd aan onze vrienden in Na Cunna en op naar een restaurant met traditioneel Boliviaans eten. Da kan niet slecht zijn. We hadden wat voorstellen gekregen van de heren over welke gerechten we zeker moesten proberen. Pique Macho … Kenny en ik hadden beide geopteerd voor deze keuze. Veel vlees in een pikant bier sausje … probeer daar maar eens nee tegen zeggen. Wat ze ons vergeten waren te vermelden is dat ge zo een gerecht deelt met 2 of 3 man. Honger hebben we dus niet geleden 😀 Het doet mij deugd om na Chili en Argentinië eindelijk nog eens pikant eten voorgeschoteld te krijgen. De groentjes in mijn gerecht hadden veel weg van paprika’s maar dat viel na de eerst hap vies tegen. Zelden heb ik zo’n pikante pepers geten. Shit seg! Krijg er nog de tranen van in mijn ogen. De dag nadien moesten de heren van Na Cunna er hartelijk om lachen. Die zullen ook gedacht hebben … stomme Belgen 🙂

Iedere dag leerden we meer mensen kennen in de pub dus het werd als maar gezelliger. Kenny kwam met het voorstel om Toro Toro te bezoeken. Een of ander nationaal park op enkele uren van Cochabamba. Na 3 dagen in de stad zag ik het wel zitten om er effe tussenuit te zijn. Tijd om wat research te doen. Op naar de toeristische dienst voor info en wat reisbureaus die totaal pakketen aanboden. Al gauw merkten we dat die heren ons reaal wilden afzetten. Dit kunnen we hennig zelf regelen. Overmorgen zouden we vertrekken. Eerst nog een dagske voetbal kijken 🙂

Die avond zijn we met Matias op pad geweest. Hij is een van de heren achter de bar in Na Cunna tijdens het WK. Hij zou ons wat typische Boliviaanse gerechten voorschotelen. Na een toertje door de stad kwamen bij een resem eet standjes. Op het menu stond Tranca Pecho en Anticouchos. Tranca Pecho is een broodje met vlees, rijst, aardappel, een paar groenten en een pittig sausje. Het ideale kater voer volgens Matias. Goeie boel! Mijn favoriet waren de anticouchos, dit waren kleine sates met stukjes gemarineerd rundvlees geserveerd met aardappelen en een of andere soort wortel. Super lekker alleen moet ik toegeven dat ik in het begin een dubbel gevoel had over dit gerecht. Het rundvlees was gene biefstuk ofzo maar het hart van de koe. Ja ik weet het dat klinkt goor maar man wat was da lekker! Na nog een lokaal drankje waren we allemaal stijf vol gefreten en heeft Matias ons fijn bij de hostel afgezet.

Tijd voor nog een dagje voetbal! Tussen de matchen door had Matias ons beloofd om naar de markt te gaan. Hij moest voetbal truitjes hebben voor zijn FIFA toernooi die vrijdag. De markt in Cochabamba is niet normaal. Hier hebt ge nu eens echt alles! Die avond hebben we het niet al te laat gemaakt. De dag nadien hadden we onze bus om 6 uur en we moesten een tijdje op voorhand daar zijn voor onze tickets te kopen. We hadden Alfonso leren kennen en hij had ons beloofd om vrijdagavond, de avond dat wij terug zouden komen, ons te tonen hoe men in Bolivia op stap gaat. I’m gonna get you Bolivian drunk! was zijn boodschap. We kunnen het maar proberen lijkt mij. Maar eerst 2 dagen de natuur in!

De wekker die morgen deed aardig pijn. Om kwart na 5 zouden we de taxi naar onze opstap plaats nemen. Klaar voor 2 dagen natuur! Maar eerst 4 uur op de bus richting Toro Toro … Ik moet toegeven dat het een van de meest hobbelige ritten was uit mijn hele leven. 4 uur over schamele onverhard met aardig diepe afgronden afwisselend aan beide kanten. Harrie zat aan het raampje en trok maar aardig wit weg bij momenten. Death road was er niks tegen. De rest van de omgeving was dan wel weer de moeite. Hoge bergen die door de verschillende mineralen in de grond een mooi kleurenpalet weergaven. Het deed mij denken aan de ketens die we in de buurt van Salta (Argentinië) passeerde. Geluk dat ik in het midden van de bus zat en nog de moed had om uitgebreid rond te kijken 🙂

Eens aangekomen in Toro Toro beseften we in wat voor een gat we terecht gekomen waren. Echt veel was hier niet te doen, toch niet in het dorp maar daar kwamen we gelukkig ook niet voor. Opzoek naar ne hostel voor de nacht, iets te eten en dan kijken wat we moesten regelen om de buurt te kunnen bezichtigen.

Hostel was snel geregeld, voor een prikje, 2,5 euro voor een overnachting is de kop niet af. Eten, 4 euro voor ne menu met drinken … Dat gaat hier een goedkope 2 daagse worden 🙂

Op de bus hadden we een Boliviaans koppel getroffen. Die wilden dezelfde zaken zien in Toro Toro als ons en hadden voorgesteld om een gids te delen. Het is „verplicht” in Toro Toro om alles met een gids te doen. Dit was even duur voor 2 als voor 4 of 5 dus iedereen had er baat bij om samen te gaan.

Vergel was de eerste attractie. De wandeling starte vanuit het centrum en zou een 4-tal uur duren. Het bracht ons over droge rivierbeddingen en onderweg kwamen we sporen tegen van dinosaurussen die hier ooit geleefd hebben. Het hoogtepunt van de wandeling was het ravijn, we kwamen eerst aan bij een viewpoint bovenaan het ravijn wat ons een super uitzicht bood over de vallei. Volgens de gids was het ravijn om en bij de 250 meter diep. Best imposant moet ik zeggen. We zetten onze tocht verder en even later bleek dat we ook het andere perspectief van het ravijn zouden zien. Na een lange afdaling waren we eindelijk beneden. Aardig afzien met de zon op uwe bol en uit de wind. Na een dik half uurke kwamen we op het punt waar we moesten zijn … Watervallen! How ja! Nu weet ik waarom we onze zwembroek mee moesten nemen. De verfrissende duik kwam geen moment te laat. Het water was aardig koud maar dat ben ik al gewoon van de douches in Bolivia 🙂

Geluk voor de terugweg want de zon was gedraaid en de klim omhoog was in de schaduw. Eens boven stopte we nog bij een andere viewpoint en zetten we onze weg verder richting het dorp. Een pint na al dit gedoe hadden we wel verdiend! Na een stevig avondmaal was het tijd voor ons bed na een lange maar productieve dag.

Op dag 2 in Toro Toro stonden er 2 dingen op het programma. Cuidiad de Itas, een of andere oude stad in de bergen en de grotten van Umajalanta. We waren met dezelfde groep als de dag voordien, samen met het koppel en onze gids stapte we in een barrak busje om ons richting onze eerste bestemming te brengen. Na 40 minuten hobbelen kwamen we dan eindelijk aan bij Cuidad de Itas. Op het eerste zicht was het moeilijk om hier een stad in te herkenen. Onze tocht ging niet echt over uitgestippelde wandelroutes maar door struiken, over rotsen en door grote spleten in de rotsen. We moesten door super smalle doorgangen, kruipende op handen en knieën en we moesten soms aardig ons best doen om over bepaalde rotsen te klauteren. Zo hebben we het graag! De uitzichten die we onderweg te zien kregen maakte het hele plaatje compleet. Ook de manier waarop het landschap veranderde naarmate waar we waren sprak tot de verbeelding. Het was een zalige voormiddag! Benieuwd wat de grotten ons te bieden hebben.

Halverwege op de weg terug stopte we in een klein dorpje. Onze gids wilde ons de lokale drank Chicha leren kennen. Dit is gemaakt op basis van mais en ik wil eigenlijk niet weten hoe ze het maken als ik denk hoe sommige andere primitieve sapjes geproduceerd worden … Gewoon proeven dan maar, moet zeggen dat het niet slecht was hoewel ik het nooit op cafe zal bestellen 🙂 Iets verder kwamen we aan op onze volgende bestemming. Na nog een dikke kilometer wandelen kwamen we bij het kamp. Hier moesten we al onze spullen achterlaten, zorgen dat we iets warms aanhadden en dat onze camera in een fatsoenlijk tasje zat. Ook kregen we hier een bouwvakkershelm met een lampje. Waar gaan ze ons heen sturen vroegen wij ons af. Wie thuis denkt dat het a la grotten van Han gaat zijn … Dat was nu niet echt mijn eerste gedacht maar wat ons te wachten stond had niemand op voorhand kunnen voorspellen. De grot op zich bleek een van de grootste van Bolivia te zijn. Aan de ingang werd ons de omvang al snel duidelijk hoewel dat een groot contrast was met het geen nog moest komen. De 1ne smalle doorgang werd opgevolgd door de andere. Hier en daar afdalen via een schamel touw en weer verder. Soms was het op handen en knieën maar soms moest ge echt plat op uwe buik door sommige doorgangen. We passeerde stalactieten en stalagmieten, kwamen langs rare rotsformaties en stopte bij een ondergrondse „lagune”. Hier konden we blinde vissen spotten … Geen idee dat die bestonden maar kom …  Na een uur of 2-3 zagen we weer het licht aan het oppervlak. Het was een super ervaring! Kwa veiligheid nul maar wel geweldig! Zo iets zou ge bij ons in België nooit van ze leven verkocht krijgen. Mja, we zijn dan ook in Bolivia 🙂

Terug in het kamp hadden we wel een pint verdiend. Nog effe gelachen met het dochtertje van de lokale bevolking en terug richting Toro Toro. Daar hadden we om 6 uur een bus richting Cochabamba. Effe rap een pizzake steken, snel nog een pintje en op naar het bus station of beter gezegd de stoep waar onze bus ons zou oppikken. Samen met nog een hele hoop andere, vooral Bolivianen wachtten we tot onze bus zou arriveren. 6 uur werd al snel 7 uur en 7 uur werd al snel 8. Uiteindelijk was het half 9 vooraleer de bus arriveerde. Vertrekken binnen dit en 5 minuten zat er dus ook niet in. Men had mij gewaarschuwd over de bus tijden in Bolivia maar dit sloeg alles. Met het idee dat we nog minstens 4 uur op de bus zouden moeten zitten was een streep door onze scheve vrijdag avond in Cochabamba … De rit terug was ook niet echt comfortabel te noemen. Meer volk dan zitjes, praktisch geen been ruimte, dezelfde hobbelweg als de dag voordien en een raamke dat niet graag dichtbleef maakte het er niet beter op. Het is een wonder dat ik überhaupt nog iets heb kunnen slapen op da ding. Tegen half 2 kwamen we aan in Cochabamba, 4 uur men hol! Op stap gaan zou voor de dag erop zijn hadden we collectief besloten 🙂

De dag nadien heb ik lekker geprofiteerd van mijn privé kamer en lekker lang in mijne nest gelegen. De dame van de receptie had mij blijkbaar gemist. Andere dagen kwam ik daar iedere morgen aan met de melding dat ik toch nog 1 nacht zou blijven … (note: mijn bedoeling was om 1 a 2 dagen in Cochabamba te blijven) Toen ik vertelde dat ik naar Toro Toro geweest was kon ze het begrijpen. Met de melding dat zaterdag op zondag ECHT mijne laatste nacht zou zijn moest ze eens heugelijk lachen.

Ok, dat was geregeld, op naar Na Cunna! Hier was het weer voetbal tijd. We kregen al gelijk de vraag waar wij waren de dag ervoor. Het excuus dat we pas om half 2 terug waren vonden ze goed genoeg en na onze belofte om het die avond goed te maken werd er niet echt moeilijk meer gedaan. Die avond zou er een reggae bend optreden, eens benieuwd wat dat gaat geven.

Naargelang het avond werd voegde Alfonso zich bij ons gezelschap. Hij was diegene die ons Boliviaans zat ging voeren die dag … Let the game begin! De shotjes volgenden mekaar aan een redelijk tempo op en na een tijdje waren we allemaal aardig tipsy. Het feit dat we al de hele dag WK aan het kijken waren met de nodige pinten zat hier ook wel voor iets tussen denk ik. De band begon maar Alfonso had andere plannen. Harrie wilde blijven maar Kenny en ik waren wel in voor een uitdaging. Die gast gaat ons wel een leuke club laten zien dachten wij … Effe langs de hostel voor wat andere kleren en daar gingen we. Al snel werd duidelijk dat die gast geen nachtclub aant zoeken was maar iets geheel anders. Hij stopte op verschillende plaatsten en de een was al loucher dan de andere. Toen we uiteindelijk vroegen wat zijn bedoeling was werd het allemaal duidelijk … Alfonso … Where are you taking us? … A Tittybar!!! Aaaaaaaah! Dat verklaart ne hoop. Uiteindelijk had em er toch een gevonden die em aanstond. De details ga ik jullie besparen maar ik moet toegeven dat het een wazige bedoeling was 😀

Na een tijdje vonden we het wel goed geweest en zijn we eens gaan zien of de lamp in Na Cunna nog brandde. Hier hebben we afgesloten met nog wat drankjes en toen was het hoog tijd om naar bed te gaan. Alfonso was in zijn missie geslaagd!

Met een aardig zwaar hoofd werd ik die middag wakker. Al een geluk dat de check out in mijn hostel zo laat is. Opgefrist (voor zover mogelijk), spullen gepakt en een manier zoeken om die dag richting Sucre te vertrekken. Bus ticket in de pocket, om half 9 die avond zou ik dan toch eindelijk Cochabamba verlaten. Om de tijd die dag te doden ben ik maar naar onze lokale bar gegaan. Daar konden ze allemaal goed lachen met de fratsen die we de dag ervoor uitgestoken hadden. Les … ga nooit met Alfonso op rooftocht 😀 Die avond vertrok ik met een dubbel gevoel richting Sucre. Ik heb hier veel vriendjes leren kennen en een super tijd beleefd. Reizen is meer dan bier drinken en WK kijken dus ik moest wel vertrekken.

Mijn volgende bestemming is Sucre, de hoofdstad van Bolivia. Hier heb ik een week Spaanse les op het programma staan. Ben eens benieuwd hoe mij dat af gaat.

More Information»

Ziezo, na 24 uur vliegen en rond dwalen in luchthavens zijn we dan eindelijk aangekomen in La Paz, Bolivia. Een nieuw land op het lijstje van velen. Na ne hoop gesukkel met mijn bagage in Lima was ik verwonderd dat deze heelhuids in La Paz was geraakt. Ze doen hier blijkbaar niet zo moeilijk. Papieren goed invullen, paspoort afgeven, stempel en ge mocht binnen.
Via de hostel had ik vervoer geregeld dus net buiten stond er iemand met een bordje met mijne naam op. Lekker belangrijk 🙂

De luchthaven van La Paz is een van de hoogste van de wereld en dat merkte ik gelijk. Toen ik nog binnen was viel het mij al zwaar om te ademen. Ik heb al wat ervaring met hoogtes in de bergen maar de luchthaven ligt op 4200 en La Paz op 3600 als ik mij niet vergis. Een stuk hoger dan dat we gewoon zijn dus. We gaan het dus op ons gemak moeten doen.

Eens in de hostel kreeg ik mijn kamer en ging ik op zoek naar Brenda, mijn wandelmaatje tijdens de Torres Del Paine trekking. Die had ik al een tijdje niet meer gezien dus het was fijn om mijn favoriete krullenbol weer terug te zien. We wilde de dag erop de death road gaan rijden. Dit is of was een van de gevaarlijkste wegen ter wereld waar er regelmatig mensen naar beneden totteren. Gelukkig hebben ze nu een veiligere weg aangelegd waardoor de huidige death road alleen maar gebruikt wordt door toeristen met ne mountainbike.

Het is bijna verkiezingen en net als in België kunnen ze aardig goed betogen in Bolivia. Dit doen ze meestal door de wegen naar toeristische plaatsen te blokkeren. Dit was momenteel het geval dus Death road zat er dus voorlopig nog niet in. Mja, we hebben tijd.

We verblijven in Loki, dit is een van de bekende party hostels. Ik had nog geen ervaring met party hostels maar hier zou snel verandering in komen. Op de 7de verdieping bevond zich de bar. Hier vloeide de drank rijkelijk. We konden er ook eten dus we moesten die dag de hostel niet meer uit. Handig maar ook redelijk tricky. Wat ne rustige avond moest worden na een lange dag reizen eindigde met een pintje teveel.
Het ontbijt in Loki is van 9 tot 4, dat zegt genoeg over wat voor een hostel het is. In de meeste „normale” hostels is het ontbijt tot 11 🙂
Die dag ben ik op een gratis wandel toer gegaan. Dit concept kende ik van in Santiago en Valparaiso en is altijd wel een leuke manier om een nieuwe stad te leren kennen. Hier stootte ik op Diether, een Belg die in mijne hostel in Mendoza werkte. Wat is de wereld toch klein. Na de toer ben ik met Anna gaan lunchen, dit is een Oostenrijkse meid waarmee ik aan de praat was geraakt tijdens de toer. Zij had het over Hyana Potosi, een berg van 6088 meter in de buurt van La Paz, die ze wou beklimmen. Felle madam dacht ik. Leek mij ook wel een uitdaging maar op dat moment zou het maar bij dat gedacht blijven 🙂

Terug in de hostel kon ik Brenda maar nergens vinden. Ze had mij een bericht gestuurd dat ze de death road geboekt had voor de volgende dag. De stakingen waren gedaan, ideaal! In de bar kwam ik Christina tegen, een Noorse schone die ik herkende van op de luchthaven. Ik vertelde haar over onze plannen van de death road en over Hyana Potosi. Beide uitdagingen zag zij ook wel zitten. Brenda had al voor mij geboekt maar had niet vermeld bij welke maatschappij. Het was dus wachten op antwoord vooraleer we ook voor Christina konden boeken. Gelukkige kwamen we ze tegen in de hal en konden we op pad. Death road boeken voor mijn nieuwe Noorse vriendin en ons bevragen over de klim van onze 6088 meter hoge vriend. Onze death road groep zat vol dus dat zat er niet meer in maar we hadden prijs en uitleg gevraagd voor onze Hyana Potosi uitdaging. Ik was blij dat ik iemand gevonden had om dit te doen zodat het niet bij het gedacht alleen zou blijven 🙂

Die avond heb ik pas echt de duistere kant van party hostels leren kennen. Met het WK in het verschiet hadden ze een competitie opgezet. Drink zoveel mogelijk blood bombs voor u land. Een Blood bomb is een ander woord voor vodka Redbull met wat grenadine. Aangezien zowel België en Kenia nog niet op de kaart stonden moesten we er toch minstens 1ne drinken. Christina sloot zich aan bij de bende en zo moest ook Noorwegen toegevoegd worden op de kaart. Dit was het begin van het einde! De dag erop zou ik om half 8 in een of andere tent moeten zijn voor het begin van de death road. Wekker was gezet dus dat kon niet mislukken.

De volgende morgen werd ik wakker om 10 na 7. Mijne wekker stond nog op de tijd van Paaseiland (2 uur later). Ik had dus nog wel geteld 20 minuten om mij aan te kleden, spullen te pakken en richting de afgesproken plek te wandelen. Vraag mij niet hoe ik het gedaan heb maar ik had met mijne zatte kop al mooi alles klaar gelegd, broek, t-shirt, fleece, jas en zelfs de voyer en mijn portefeuille lagen netjes op een hoopje langs mijn bed 🙂 Uiteindelijk was ik iets te laat maar toch nog zat op tijd op de afgesproken plek. Snel een anti kater ontbijt, de bus op en Ju!

De eerste paar kilometers waren effe wennen. Ik had gene kater maar was nog lichtjes zat van de avond er voor. Gelukkige had ik genoeg ervaring met scheef op de fiets zitten dus dat kwam hier wel van pas. Het eerste stuk ging over het asfalt om vervolgens te beginnen aan de daadwerkelijke death road. Alles in totaal 70km downhill! Het tempo zat er goed in en met de frisse lucht door mijne helm was ik er al weer snel terug bovenop. Hier en daar een paar warme momentjes maar over het algemeen was het een geslaagde missie.

Eindigen met een biertje en uitrusten bij een restaurantje langs een riviertje waar we enkele uren de tijd kregen om te chillen en een verfrissende duik te nemen. De weg terug naar La Paz zou 3 uur duren. Dit ging gepaard met de nodige drankjes. Onze gids Eddy bleek uiteindelijk de scheefste van de hele bende te zijn. Goed gelachen! We hadden afgesproken om met de mensen die we hadden leren kennen op de toer iets te gaan eten en af te sluiten met een drankje. Dat eten was gelukt maar dat drankje moest voor mij niet meer na de uit de hand gelopen avond in Loki’s. Toen ik later verhaal ging halen bij Christina wist zij ook niet echt veel meer toe te voegen aan mijn verhaal. Het aantal blood bombs stond voor ons beide op 8. Geen wonder dat wij van nix meer wisten 🙂

Op een redelijk uur mijn bed in en klaar voor de volgende dag. Ik had gezien dat ik 3 nieuwe kamer genote hadden. 3 dames, 1 Nederlandse en 2 Israëlische. Normaal zou ik daar niet zo rauwig om zijn maar ik moet zeggen dat het vies tegenviel. Om half 3, 4u en 6 kwamen die teuten binnen met ne hoop kabaal waardoor mijne nachtrust aardig naar de botten was. Vanaf toen heb ik besloten dat dit de eerste en laatste keer was in ne party hostel …

De volgende dag ben ik gaan shoppen met de dames, Brenda en Christina en heb ik mij ne lama trui gekocht. Iedereen loopt hier rond met zo ne pongel en voor 9 euro kon ik niet achter blijven. Ziet er best grappig uit en is lekker warm 😉 In het centrum aan het San Fransisco plein stond een groot scherm ter gelegenheid van het WK. We hadden besloten om hier de openingsceremonie en de openingswedstrijd te kijken. Best lache tussen al de locals. We zijn nog altijd in Zuid Amerika dus het hele gedoe ging gepaard met de nodige technische problemen, geluid dat weg viel, delen van het scherm die weg vielen, noem maar op. Het droeg allemaal bij tot een leuke namiddag 🙂

s’Avonds had ik met Ryan afgesproken. Dit is een van de heren die ik op de trekking door de Torres heb leren kennen. Ook een bekende voor Brenda dus. We hadden in de bar van Loki afgesproken, hier was het karaoke dus al snel besloten we om dit oord te ontvluchten. Op naar de hostel van de heren die we op de death road hebben leren kennen. In deze hostel stootte ik op Aleks en Joe, 2 heren die ik in Valparaiso heb leren kennen. Het kan niet gekker worden. Hier hebben we rustig wat pintjes gedronken en om de schade van de dag ervoor in te halen hebben we de expertise van Ryan ingeroepen om ons wat leuke bars te laten zien. Ryan is al langer in La Paz en kent zijne weg hier ondertussen wel.

Wat in het begin een rustige avond bleek te worden draaide heel anders uit. Effe eene drinken werkt in Zuid Amerika ook niet zo blijkt. Mja, zolang we ons maar amuseren e …

De volgende dag stond er niet zoveel op de planning. Om 3u moest Nederland en Spanje spelen, ik vond de vorige Nederland – Spanje redelijk amusant dus dit mochten we niet missen. We hadden op het plein afgesproken om samen met de heren de match te kijken. Na een dik half uur viel hier het signaal weg en verplaatste we ons naar de Nederlandse pub. Ik had ondertussen afscheid moeten nemen van Brenda, die had een bus richting Peru voor haar volgende avontuur.

Eens in de Nederlandse pub zat de sfeer er goed in. In tegenstelling tot de 0-1 van toen werd het 5-1 voor de Nederlanders. Van ne goedmaker gesproken.

Tussen de matchen door wilde enkele de gondel eens gaan uit testen. Deze is vrij nieuw in La Paz en maakt een verbinding met El Alto, het hoger gelegen deel van La Paz. Het ging tegen de zonsondergang aan dus dit kon wel mooie beelden opleveren dus ik ben maar gevolgd. Het uitzicht van boven over La Paz was adembenemend. Eens donker gingen alle lichtjes aan in de stad en werd het allen maar mooier.

Hierna zijn we nog even de 2de helft van de laatste match die dag gaan meepikken om vervolgens „rustig” af te zakken naar de hostel. In de bar trof ik Christina, zij had de death road gedaan vandaag en was ook wel toe aan een drankje. Ik wilde het bij 1tje houden en mij sparen voor de dag erop maar ik was zo stom geweest om tegen een deel mensen te vertellen dat het mijne verjaardag was de dag erop. Ik was dus een beetje verplicht om minstens te blijven tot 12 uur. Al was het om de nodige kusjes te ontvangen 😉 Zhong, ne gast die ik heb leren kennen die achter de bar werkt, had zijn doel gesteld om mijn stijf zat te voeren met de nodige shotjes tot gevolg. Ik drink niet alleen dus zijn doel om mij zat te voeren eindigde in ne nog zattere Zhong 🙂 Voor dat we het wisten ging het licht aan in de bar en was het tijd voor mijn bedje. Verjaardag goed ingezet me dunkt!

De volgende morgen moesten we in het kantoor zijn van Climbing South America. We hebben besloten om maandag aan de klim te beginnen. Samen met Zhong en Christina zou het dus toch gaan gebeuren. We moesten al het nodige materiaal passen en controleren vooraleer we maandag konden starten. Om 2 uur had ik met iedereen afgesproken om mijne verjaardag te gaan vieren. Toeval of niet maar die dag was er een mega festival in het centrum van La Paz. Een grote optocht iedereen van de verschillende districten van de stad aan mee deed. Het leek wel een grote carnaval stoet. Samen met Ryan ben ik naar de optocht gaan kijken om uiteindelijk om 6u in de Engelse pub te eindigen waar ik ook de rest aantrof. De heren hadden een cadeautje voor mij gekocht. Hans … een of andere actie figuur die ze langs de weg gekocht hadden. Die zou mij moeten helpen met de klim maandag. We hebben er allemaal goed om gelachen. Die avond ben ik samen met Ryan en 2 lokale dames verder opstap gegaan. Voor de verandering eens niet tussen al de scheve toeristen in Loki maar tussen de scheve locals in de lokale clubs. Het was een leuke afsluiter van mijne verjaardag en mede van mijn week feesten in La Paz.

Ik heb in deze week meer gedronken en gefeest dan in de voorafgaande 2,5 maand van mijn reis. Het is dus effe goed geweest! De dag nadien zou ik verhuizen van hostel. Mijne laatste nacht voor de klim moest ik echt wel rustig kunnen slapen en in Loki is dat geen garantie. Het verhuizen bleek een goede zaak te zijn.

Die avond ben ik met Marieke, een vriendin van Dennis, ook weer iemand van de Torres trekking, naar het Chollitas worstelen gaan kijken. Chollitas zijn de lokale vrouwen in Bolivia en om een of andere reden hebben die besloten om een worstel evenement te organiseren. Lekker toeristisch maar we hebben aardig goed gelachen. Het was zo slecht dat het uiteindelijk goed werd 🙂 Snappen wie het snappen kan …

s’Morgens om 9 uur moesten we in het kantoor van Climbing South America zijn. Nog even het materiaal controleren de jeep in en op naar het basis camp waar ons avontuur kon starten.

Basis camp ligt op 4700 meter wat het ademenen niet echt vergemakkelijkt. De 1ste dag was eigenlijk een training van hoe we ons materiaal moesten gebruiken en mede een manier om te acclimatiseren aan de hoogte. Verschillende technieken hoe we met de crampons (ijzers die ge onder uw schoenen bevestigd om in het ijs te blijven steken) moesten navigeren en een potje ijs klimmen. Aardig gewerkt maar een leuke manier om de dag om te krijgen.

De volgende dag stond de klim naar High camp op de planning. Met al ons materiaal in de rugzak stond een toch van een 2-tal uren op de planning. Met ne rugzak van om en bij de 25 kilo was het geen lachtertje op die hoogte. Eens in High camp waren we redelijk uitgeput. De hoogte, 5130 meter hielp hier ook niet echt bij. Na de lunch kregen we de boodschap van onze gidsen dat we nog niet mochten gaan slapen. Het enige wat we die namiddag gedaan hebben is coca thee gedronken tegen de hoogte ziekte en gekaart. Veel andere actieve dingen waren er niet echt. Na het avond eten zijn we tegen 6 uur ons bed ingekropen om vervolgens om middernacht aan onze toch naar de top te beginnen.

Ik had redelijk goed geslapen op deze hoogte en met de nodige zenuwen. Na het ontbijt, het nodige materiaal aangetrokken en daar gingen we. Tegen half 2 waren we klaar om te vertrekken. Zhong en ik samen met ne gids en Christina met de andere. Lamp op de kop en daar gingen we. Het tempo lag heel laag wat niet ongunstig is op zo’n hoogte. Het lopen met de crampons viel goed mee. Zhong had het moeilijk met het tempo van de gids te volgen. Het ging hem allemaal veel te traag. Dit zou em later nog zuur op breken.

De weg omhoog was aardig afzien maar ik stond er van te kijken hoe we hoogte meters een voor een afwerkte. Eens op 5900 meter was Zhong helemaal op en besloot hij om terug te gaan. Gelukkig was er een andere gids die met nog enkele andere terug ging zodat ik mijn poging om te top te halen kon voortzetten.

Geen 10 meter verder kwam hij Christina tegen. Dit gaf hem weer energie en daardoor besloot hij om toch door te gaan. De laatste 200 meter stijgen waren de zwaarste momenten uit mijn hele leven. 25 meter tegen een steile muur omhoog met mijn ijsbijl om de laatste paar honderd meter over een smalle richel richting te top waggelen. Het zuurstof percentage was nu nog maar een 40-tal procent van de normale hoeveelheid. Ademen was moeilijk, bewegen was lastig en met links en rechts een afgrond van 500 meter was het nog aardig angstaanjagend ook.

Maar op ne keer was het zo ver. De top was in zicht. Nog een kleine 10 minuten afzien en dan waren we er. Ik kan met zekerheid zeggen dat dit fysiek de zwaarste minuten van mijn hele leven waren. Het gevoel dat ik had toen ik eens boven was kan ik met geen woorden beschrijven. Kapot, afgepeigerd, leeg en toch voldaan … Het zicht bovenaan was ongewoon, letterlijk op de top van de wereld. De zon was al opgekomen en we konden meer dan 100 kilometer ver kijken. Zo konden we het amazone woud zien liggen, zagen we in de verte het Titicacameer aan de grens van Peru en keken we uit over nog enkele knoeperts van om en bij de 6000 meter. We zagen op momenten vliegtuigen doorkomen die lager vlogen dan waar wij zaten. Best een gek gevoel. Als ik er aan terug denk krijg ik weer de tranen in mijn ogen. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik het helemaal tot boven gehaald heb. Het mooiste is nog dat we het alle 3 gehaald hebben. Met een voldaan gevoel en de nodige foto’s op de top konden we dus beginnen aan de afdaling. Nog een paar uur extra afzien … waarom ook niet?!

Na een dikke 10 uur ploetere in de sneeuw kwamen we moe maar voldaan terug aan in High camp. Hier kregen we een uur om te bekomen, iets te eten, onze valies te maken om vervolgens nog anderhalf uur terug te taffelen richting basis kamp.

Meer den 12 uur wandelen, van 5130 naar 6088 naar 4700 meter gaat de boeken in als de felste en zwaarste dag in het leven van Maarten Jonckers. Denk dat het ook voor lange tijd het felste gaat zijn wat ik ga ondernemen … Tis effe goed geweest!

We hebben de zwaarste dag van ons leven afgesloten met een lekkere steak in het centrum van La Paz om vervolgens vroeg ons bed in te kruipen.

Donderdag heb ik lekker lang uitgeslapen, dit had ik wel verdiend na ons Hyana Potosi avontuur. In de namiddag had ik afgesproken met mijne nieuwe persoonlijke gids. Een van de 2 dames die ik op mijne verjaardag heb leren kennen. Na de lunch heeft zij mij rondgeleid door La Paz naar de delen waar ik nog niet geweest was. Altijd fijn om door een lokaal iemand rondgeleid te worden 🙂

s’Avonds op het gemak een filmke gekeken om de lijn van rustige avonden door te trekken.

Zo goed als al mijn kleren waren in de was, ik kon La Paz dus niet verlaten tegen dat ik deze terug had. Mijn plan was om vrijdag te vertrekken maar dat was buiten de planning van de wasserij gerekend. Och ja, 11 dagen of 12 dagen maakte op dat moment ook niet zoveel uit. Dan zaterdag maar vertrekken. Vrijdag heb ik een bus ticket naar Cochabamba geregeld, mijne was opgehaald en heb ik de tijd genomen om afscheid te nemen van mijn nieuwe vriendjes. Zo ben ik met Christina en Zhong s’middags gaan eten en heb ik met Christina nog het Coca museum bezocht wat nog op mijn todo lijstje stond.

s’Avonds ben ik nog iets gaan drinken in de bar van Loki om vervolgens in mijn eigen rustige hostel in slaap te vallen 🙂

Ik had nooit gedacht dat ik zo een lange tijd op 1 en de zelfde plek kon blijven. Zeker niet in een grote en drukke stad als La Paz. Buenos Aires was tot nu toe mijn favoriete stad maar vreemd genoeg heeft La Paz deze van de 1ste plaats verstoten. Nu is het tijd om de rest van Bolivia te verkennen. In Cochabamba tref ik hoogstwaarschijnlijk Kenny, ne West Vlaming die ik ook op de Torres trekking heb leren kennen. Nog eens „Nederlands” spreken zal goed doen.

Benieuwd of de rest van Bolivia even goed mee valt als de hoofdstad zelf …

La Paz

Death Road

Huyana Potosi

More Information»

Na 5 uurtjes in de lucht is het zo ver. Maarten zet voet aan land op Paaseiland of Rapa Nui zoals ze het hier noemen. Het eiland is ocharm 3 keer groter dan Bogget alleen iets meer afgelegen. Aan de luchthaven stond de chauffeur van de hostel mij op te wachten. Mocht ook wel voor de belachelijke prijzen die ze hier durven vragen voor een verblijf. Paaseiland wordt waarschijnlijk de duurste week van heel mijn reis. Maarja, ge moet er iets voor over hebben 😉

Op mijn vlucht zat nog een meisje dat in mijn hostel zou verblijven. Anna, een meid van Duitsland die in haar laatste week van haar 6 maandelijkse trip zat. In de hostel aangekomen, koffer gedropt in de kamer en dan maar eens kijken wat hier allemaal te doen is. Op het terras van de hostel zat Manuel. Hij zou de dag nadien vertrekken en had alles al zo een beetje gezien op het eiland. Aangezien hij geen plannen had die dag was hij onze gids voor de dag … Hij heeft ons het centrum laten zien, ons de goede restaurantjes aangeduid en daarna hebben we enkele Moai’s dicht bij het centrum bezocht. Het weer viel een beetje tegen en in de verte zagen we de grijze wolken al komen. Om te voorkomen dat we door en door nat zouden worden hebben we maar wat pils gehaald in de supermarkt en de avond onder het afdak op het terras van de hostel doorgebracht. Hier stootte we op Lisa, ook een Duits meisje die de dag ervoor aangekomen was. Samen met Anna en Lisa ga ik die week het eiland verder verkennen.

Onze eerste volledige dag op Paaseiland was aangebroken. De planning was om in het noorden van het eiland een tocht te doen rond de berg Terrevaka. De tocht rond de berg zou 6 uur duren volgens de dame van de hostel. Dat moet in minder kunnen …
We namen vanuit het dorp een taxi richting Anakena, het enige toegankelijke strand van het eiland. Na wat foto’s met de beelden daar begonnen we aan onze tocht. De vrouw aan het strand had het ons afgeraden aangezien het lang duurde en er regelmatig mensen verdwalen op de tocht. Rond een berg lopen aan de kust lijn lijkt mij nu niet echt moeilijk. Vraag mij af hoe ne mens hier kan verdwalen. Wij de raad maar gelaten voor wat het was en daar gingen we. Een wandelroute was ver zoek. Hier en daar vonden we iets wat op een spoor leek maar over het algemeen ging alles door de wei en langs rotsen. De zee was ons oriëntatie punt dus dat kon niet mis gaan. Onderweg passeerde we super vette kliffen waar het water vrij agressief tegenaan beukte. Ook waren we niet alleen op de tocht. Andere mensen zijn we niet tegengekomen maar aan paarden en koeien was er geen gebrek.

Op onze kaart stonden op onze route hier en daar beelden aangeduid. Na een dik uur waren we nog steeds niks tegengekomen en maakte we ons toch een klein beetje zorgen of we wel de juiste route aan het wandelen waren. Uiteindelijk bleek dat we al 1 van de beelden voorbij gelopen waren. De zaken die we passeerde waren best goed verstopt en redelijk toegetakeld. Ik had mooie rechtopstaande beelden verwacht maar dat viel tijdens deze tocht wel tegen.

Na een dikke 4u wandelen kwamen we aan het einde van de tocht. Hier lag een andere grote archeologische site waar de beelden ook weer tegen de grond waren gegaan. Buiten de beelden in en rond het centrum had ik nog gene ene Moai gezien die fatsoenlijk recht stond. In de buurt van de site konden we ook grotten vinden. Na lang gezoek hebben we deze dan toch gevonden. Die dingen waren niet echt gemaakt op westerse mensen dus het was aardig kruipen om hier in te geraken. Eens binnen was het wel de moeite. 1 van de 2 grotten gaf met 2 uitgangen uit op de oceaan. Onze timing was prima want net op dat moment stond de zon zeer laag wat een super effect gaf.

Vanaf het einde van de tocht was het nog wel een eindje tot in het centrum. Onderweg kregen we een lift van een voorbij ganger. Gelukkig want geen 2 minuten later begon het stevig te regenen op het eiland. Onze lift kwam dus niks te vroeg … Het was best ne gare ketel want het regende reaal binnen aan mijne kant van de auto. Eens in het centrum viel onze vriend stil en hij kreeg de pongel nimmer aan de gang. Lege batterij, gelukkige stonden we op een kruispunt met rechts een helling naar onder. Na een klein duwke, berg af en ju. De ketel bolde weer.

s”Avonds zijn we onder ons 3tjes gaan eten in het centrum. Op zoek naar een goedkoop restaurant bleek lastiger te zijn dan we dachten. Het was nog steeds niet echt droog dus uiteindelijk hebben we er maar gewoon een uitgepikt. Tonijn was de vangst van de dag, da kan niet slecht zijn … Na het eten kwamen we terug in onze hostel. Hier bleek een groep met schoolkinderen gearriveerd te zijn. Die zouden tot zaterdag blijven dus het zou een levendige week worden met de jeugd 🙂

De ochtend begon met stevige buien maar naar mate het tijd werd om op te staan klaarde het gelukkig op. Vandaag ging Lisa op een georganiseerde toer rond een deel van het eiland. Anna en ik zouden die dag Rano Kau, een uitgedroogde vulkaan, en Orongo bezoeken. Dit was op wandelafstand van onze hostel. Na een paar uur wandelen via het vliegveld en over een mooi wandelpaatje kwamen we aan bij de top van Rano Kau. Van waar we stonden konden we recht in de krater kijken. Vrij groot en gevuld met water en allerlei planten. Het leek wel een lagune in het midden van de vulkaan. Over de rand van de vulkaan hadden we rechts de oceaan en links een super uitzicht over het dorp. De klim was dus niet voor niks geweest.

Op het kleine stukje berg tussen de krater en de oceaan was een oud dorp gevestigd, Orongo. Dit dorp is helemaal opnieuw opgebouwd en is een van de belangrijkste bezienswaardigheden op het eiland. Vanuit het dorp hadden we een overzicht over de enkele kleine eilanden, Moto Iti en Moto Nui. Hier werd vroeger de Birdman wedstrijd gehouden. Dit vond ieder jaar plaats om de nieuwe koning te kiezen. Op een van de eilanden onderaan broedde een of andere speciale vogel. De man die als eerste via de steile klif kon afdalen, naar het eiland kon zwemmen, aan land gaan, het ei zoeken en veilig terug brengen naar de koningin mocht zich zelf voor een jaar konijn van Rapa Nui noemen. Dat is get anders dan onze Filip… Da manneke moest alleen geboren worden om op 1 of andere dag koning te worden 🙂

Op de terugweg werden we weer getrakteerd op een leuke plens bui. Moet zeggen dat het hier aardig vies kan doen. Ik zou hier gene weerman willen zijn, de kans dat die gast het goed heeft is maar klein.

Eens terug vonden we dat we wel ne crème verdient hadden. Langs de ijskraam lag een duik center en heb ik maar gelijk mijne duik voor de dag erop vastgelegd. Na ander half jaar was ik benieuwd of ik het nog wel ging kunnen. Ik keek er in ieder geval naar uit! Om 9 uur moest ik er zijn dus ik heb het die avond maar rustig aan gedaan.

Om 8 uur ging de wekker. Effe snel ontbijten, spullen pakken en richting het duikcenter. De duikspot van de dag was de Moai. Voor een of andere film hebben ze destijds een replica van een van de beelden laten zinken en dit is nu een van de duikspots rond het eiland. Ik ben eens benieuwd. Wetsuit aan, materiaal checken, bootje in daar gingen we. We zaten nog niet in het water of we werden vergezeld door een grote zeeschildpad. Van een goed begin gesproken … Vinnen aan, flessen op de rug, bril op en we konden het water in.

In het begin was het redelijk lastig omdat ik veel te blij was en daardoor vergat om regelmatig mijn oren te klaren. Dit met de nodige oorpijn tot gevolg. Na een tijdje was ik wat gekalmeerd en ging het allemaal prima. De Moai onderwater was wel vet. Onderweg kwamen we nog enkele oude ankers van oude schepen tegen en na een 40-tal minuten zat het avontuur erop. Mijn eerste duik in Paaseiland was een feit! Tijdens het invullen van mijn logboekje kwam ik erachter dat het 6 juni was, de verjaardag van papa. Het blijft na al die jaren toch ne moeilijke datum en ik denk dat dat altijd zo zal blijven.

Anna en Lisa gingen naar het museum in de voormiddag en we zouden rond de middag afspreken in de hostel. De planning was om die dag een auto te huren en zo de rest van het eiland te verkennen. Het weer besliste daar even anders over. Niet veel later toen ik terug in de hostel kwam is het beginnen regenen en het is niet meer gestopt tot een uur of 6 die avond. De dames hadden in het centrum moeten schuilen dus het auto verhuur verhaal moesten we noodgedwongen uitstellen. In plaats van rond karren was het een rustige namiddag chillen in de hostel. Om toch nog iets productief te doen die dag hebben we besloten om die avond naar een traditionele dansvoorstelling te gaan. Het was een vrij toeristische bedoening maar het vrouwvolk in het gezelschap was de moeite 🙂

Uitgaan op Paaseiland is niet alles dus hebben we maar weer voor de hostel gekozen. Flesje wijn onder het terras is een leuke manier om de tijd te doden. Ondertussen had Enrique ons vergezeld. Dit was ne Spaanse kerel die Lisa tijdens haar toer had leren kennen. Het was vrij gezellig in de hostel, het regende nog steeds maar de wijn ging goed af. Op een gegeven moment werd het vrij donker in de hostel. De stroom had het begeven. Toen we naar de straat keken waren we blijkbaar niet de enige. Het gehele dorp, waarschijnlijk het hele eiland, zat zonder stroom… Dan maar op de tast richting ons bed die avond 🙂

De volgende ochtend was het een romantische bedoening tijdens het ontbijt. We zaten nog steeds zonder stroom en ze hadden kaarsen voorzien. Best grappig. Na het ontbijt gingen we richting het centrum naar het verhuurbedrijf. Na het nodige papierwerk kregen we ons vervoer voor de volgende 24 uur. Ne Suzuki Jimny! Ward zou jaloers zijn 🙂

Onze route begon langs de zuidkunst van het eiland. De eerste paar stops op onze weg vielen een beetje tegen. Ook hier waren het sites waar al de beelden tegen de grond lagen. Ik had het wel een beetje gehad met omgevallen beelden en of dat nog niet genoeg was begon het voor de verandering nog eens super hard te regenen ook. Zeiknat kwamen we terug in de auto. We hadden weinig goesting om ons de hele dag te laten doorregenen. Redelijk teleurgesteld zijn we richting Tongariki gereden. Dit is aan een baai waar 13 Moa’s uitgestald staan. Deze stonden voor de verandering eens recht … De regen was gelukkige geminderd dus hier hadden we de tijd voor enkele foto’s tot dat het opnieuw begon te regenen. Iets terug op onze route konden we naar Rano Raraku. Dit was een andere vulkaan waar men destijds al de beelden uit de rots gekapt hebben. De Moai fabriek eigenlijk. Lisa wist dat hier een koffieshopje was dus het plan was om daar wat te gaan drinken in de hoop dat het weer zou beteren. Het had die week al meer geregend dan in mijn hele reis samen. Anna en ik waren redelijk teleurgesteld. Het klagen en wachten loonde uiteindelijk. Het klaarde op en we besloten om de „fabriek” te bezoeken. Op de wand van de berg stonden 10-tallen super vette beelden. De sfeer zat er terug in en we hadden er weer zin in. De plensbui onderweg namen we er graag bij. Het was maar een klein buike en aangezien we toch al nat waren hebben we ook maar gelijk de krater van de vulkaan bezocht. Het weer bleef mooi dus we konden er weer tegenaan. Na nog enkele stops langs een reeks beelden en de „hoeden fabriek” zijn we naar het strand getrokken. Hier hebben we effe geplonsd om vervolgens de zonsondergang te gaan bekijken bij een reeks beelden net buiten het centrum.
Ne wisselvallige dag bleek dan uiteindelijk toch een topper te zijn die we in steil hebben kunnen afsluiten.

We moeste de auto de volgende dag om 10 uur binnen brengen. We wisten dat we de zonsopgang konden gaan bewonderen bij de beelden aan Tongariki. Omdat het weer zo onvoorspelbaar is waren we aan het twijfelen of we het erop zouden wagen. Men had ons gezegd dat de zon tegen kwart voor 7 zou opkomen. Het was een half uurtje rijden dus de wekker zou rond een kwart voor 6 afgaan. Het was de avond ervoor redelijk laat geworden dus het deed aardig pijn die morgen. Rond half 7 kwamen we aan op de parking bij Tongariki. We waren blijkbaar niet de enige zotten die zo vroeg daar waren. Veel te vroeg bleek achteraf. Ons plan was om effe de zonsopgang te zien, terug te rijden, nog een uurke te slapen en dan zien wat we de rest van de dag zouden doen. Na een dik uur was de zon nog altijd nergens te bespeuren. Die madam van de hostel had ons goed liggen. Ondertussen waren er meer en meer auto’s aangekomen. Die hadden volgens mij betrouwbaardere informatie gekregen 🙂 We hadden geluk met het weer, er waren enkele wolken maar dat pakt goed op foto. Eens de zon kwam piepen vond ik het niet zo erg dat we zo vroeg daar waren. Het was prachtig! Hoewel de zon normaal gezien (in de zomer) recht achter de beelden op komt, kwam de zon nu op achter de berg langs de kust. Minstens even mooi me dunkt! Ons plan om terug ons bed in te kruipen was wel in het water gevallen. Eens terug in de hostel was het 9u en tijd voor ontbijt.

De auto moest om 10 uur binnen dus dat hebben we maar gelijk geregeld. Anna zou die dag om 2u haar vlucht terug hebben. Mijn plan was om die dag Terrevaka te beklimmen samen met Lisa. Dit is de berg die we de eerste dag rondgewandeld zijn. Het is met zijn 500m niet bepaald ne hoge berg maar wel de hoogste van het eiland.

Na afscheid te hebben genomen van Anna hebben we onze spullen gepakt, een taxi geregeld die ons aan de voet van de berg zou afzetten en daar gingen we. Net als bij de vorige wandeling was er van een pad weinig spraken. We moesten door weien, bossen, over draad, de hele mik mak. Het Bear Grills gehalte was weer aanwezig. We zagen de top van de heuvel dus navigeren was niet zo moeilijk, dachten we … Iedere keer dat we aan de top kwamen zagen we iets verder een top die net iets hoger was. Zo hebben we ons 2 keer laten vangen. Met de nodige plensbui tussen door was het avontuur compleet. Maar uiteindelijk hebben we de top gehaald. Eens aan de top bleek er een groot wandel pad te zijn. Geen idee hoe we dat hebben kunnen missen. De bedoeling was om een andere route terug te wandelen die uitkwam aan de andere kant van het eiland. Hier zou de taxi ons ook komen op pikken. Dus wij dachten … die route zal ons daar wel brengen. De terug weg was een stuk minder avontuurlijk dan de heen weg. De uitzichten daarentegen waren even indrukwekkend. We hadden een super mooi uitzicht over het eiland. Na een klein uur waren we weer beneden en wat bleek, het was het punt waar we gestart waren. Ipv deze route te volgen met de heenweg zijn we er los langs doorgelopen met het nodige zoek werk tot gevolg. Maarja, we hadden een andere route om terug te keren dus het gevoel was hetzelfde 🙂

Volgende probleem was de taxi … Die stond aan de andere kant van het eiland. Het bereik was super slecht maar met de nodige moeite heeft Lisa toch een sms kunnen sturen naar onze chauffeur. Zonder resultaat bleek achter 45 minuten. Op ne keer kwam er een grote bus aan. Wat bleek … de leerlingen van in onze hostel … Dat was onze rit terug naar de hostel. In ons beste Spaans proberen uit te leggen wat de situatie was en we mochten met hun mee de bus op. Ze zouden nog langs 1 punt gaan en dan terug naar de hostel. Met zen alle op de schoolbus … waar is de tijd 🙂 Een leukere terugrit hadden we ons niet kunnen bedenken. Eens in mijn kamer bleek dat ik een nieuwe kamergenoot had. Morten, ne Nederlander. Ik had een tijd geleden nog een discussie met Deborah dat ik best weinig Nederlanders tegen ben gekomen op mijn trip. Ik had beter mijne mond gehouden 😉 Het was wel fijn om nog eens Nederlands te praten. Morten is oorspronkelijk van Nijmegen maar woont al enige tijd in Medellin in Colombia. Meneer is ne professionele poker speler. Wist niet dat ge daar u geld mee kon verdienen maar als ik hem moet geloven heeft ie niet te klagen 🙂

Volgens mij heb ik zo goed als alles gezien op het eiland. De vraag was dus hoe ik de rest van mijne tijd op het eiland nog nuttig kon besteden. Ik was er ondertussen ook al achter gekomen dat ik niet zaterdag zou vliegen maar op zondag. Nog een extra dag op het mooie Paaseiland! Het eiland had ik wel gezien maar de zee er rond had nog wel enkele geheimen. Dan maar een volgende duik plannen. Namiddag kon ik starten. Het was Lisa haar laatste dag dus we gingen op zoek naar souvenirs. Eerst gingen we opzoek naar Enrique, die zat in een hostel gelegen in een klein zijstraatje van de hoofdstraat. We wisten niet zeker waar dus hebben we maar het eerste beste zandwegske gepakt wat we tegenkwamen. Achteraf niet echt het beste idee van de vakantie. Het eiland loopt vol met honden, niet iedereen is daar even hard mee gediend. De dames in mijn gezelschap werden altijd redelijk hysterisch als de honden onder mekaar ambras kregen. Mensen aanvallen zat er niet in zolang ze mekaar hadden om lastig te vallen. Vandaag lag net iets anders. Op zoek naar de hostel kwamen we in de buurt van een groot gebouw wat in mijn ogen een hostel leek. Enkele stappen verder kregen we gezelschap van een reeks honden die het maar niks vonden dat wij in de buurt van hun terrein kwamen. Na ne hoop geroep en geduw hebben we ze toch kunnen afschudden. Ik was gespaard gebleven maar Lisa had minder geluk. Een van de honden had in haar bil gebeten. Nog een geluk dat ze haar handtas om had of het had nog wat erger kunnen zijn. Redelijk in paniek wilde ze terug naar de hostel om te kijken hoe de beet eruit zag. Het bleek maar een klein schrammetje te zijn maar voor de zekerheid is ze toch naar het ziekenhuis gegaan. Enrique kon ons effe niet veel meer schelen. Die gast gingen we niet meer zoeken 🙂

Lisa naar het ziekenhuis en ik verder op souvenirs jacht. Aan souvenirwinkels in het dorp geen gebrek. Er is ook een kleine markt waar ze allerlei zaken verkopen. Over het algemeen hebben ze overal hetzelfde. Ik wilde graag een houten Moai voor thuis op de kast te zetten. Met zoveel keuze was het geen makkelijke bevalling. Na ne hoop wandelen en vergelijken heb ik dan toch maar toegegeven. Ik ga mij binnenkort nog ne extra rugzak moeten kopen voor al mijn souvenirs 🙂

Om half 3 stond mijne 2de duik op de planning. Eens daar, wet suit aan en materiaal checken bleek dat de kaptein van de boot ziek was. Mano, de eigenaar van de duikshop moest op zoek naar iemand anders. Mits wat vertraging konden we dan toch vertrekken. Boei 3 was de duik voor vandaag. Ik vond deze duik mooier dan diegene met de Moai onder water. Het aantal vissen was hier veel groter en het koraal had veel meer reliëf. Kwa kleuren en variëteit aan vissen is het hier maar mager ivm Thailand. Als ge grote vissen wilt zien moet ge hier niet zijn. Ik had geluk die dag en had de kans om 3 schildpadden te spotten. Eve later moest ik door een kleine doorgang onderwater. Dit had ik nog nooit gedaan dus dat was wel effe schrikken. Om het allemaal nog spannender te maken bleef ik onderweg ook nog eens hangen met de kabel van mijn mondstuk. Net of door zo e gat zwemmen nog niet spannend genoeg is. Gelukkig bleef ik rustig en kon ik mezelf los maken en heelhuids door de doorgang zwemmen. Zo maakt ne mens nog eens iets mee onderwater 😉

Terug in de duikshop bleek dat wanneer ge een 3de duik deed, ge dan korting kreeg. De 3de duik zou daardoor maar de helft kosten van de andere 2. Aangezien ik nog ne dag had kon ik die kans niet laten schieten. Ik wist dat Morten de volgende dag 2 duiken op zijn planning had, 1 van de 2 was naar de Moai dus ik heb mij opgegeven voor de 2de. Dit zou een redelijk diepe duik worden, langs een grote koraal muur en met 2 groten tegen het einde. Ik had nu toch ervaringen met smalle doorgangen dus ik zag het helemaal zitten 🙂
Die avond had de jeugd in de hostel hunne laatste avond dus er werd aardig wat afgedronken. Wij hebben het voor de verandering rustig gehouden. Lisa moest haar vlucht halen die nacht en Morten moest er vroeg uit voor zijn eerste duik. Om niet alleen achter te blijven met de klein mannen ben ik ook maar op tijd gaan slapen.

De volgende dag was het redelijk hectisch in de hostel. De schoolkinderen gingen vertrekken. Het hele terras stond vol koffers en iedereen liep over en weer. Ik besloot om maar effe door het centrum te wandelen. Onderweg kwam ik Morten tegen die terug was van zijn eerste duik. Effe zijn foto’s bekeken die hij met zijn GoPro gemaakt had, samen een hapje eten en vervolgens op naar de duikshop voor mijn laatste duik op Paaseiland. Ik was voor de verandering eens niet alleen. De 2 vorige duiken was ik alleen met de instructeur, nu waren we met een groep van 6. Opgedeeld in koppels konden we starten. De duik begon rond de 15 meter om vervolgens via een super grote muur van koraal af te dalen naar 34 meter. Zo diep was ik nog nooit geweest. Ik had verwacht dat ik wat last ging hebben van de druk maar dat viel reuze mee. De muur van onderaan bekeken was mega imposant. Op een keer kwamen bij de eerste doorgang. Deze was redelijk lang en vrij smal. Ik kreeg het al warm maar kwam er zonder problemen doorheen. Doorgang 1 … check! De volgende doorgang volgde kort na de 1ste. Er was verwarring aangezien mijn duikbuddy bij Morten was aangesloten aangezien die zonder lucht zat. Snel door de 2de doorgang, deze was veel breder en ging ook zonder moeite. Ik wordt nog ne echte 🙂 Na onze safety stop mochten we terug naar het oppervlakte. Duik nr 9 is feit! Ik ben benieuwd of ik mijn logboekske ooit vol krijg 🙂

We vonden na de duik wel dat we een pintje verdiend hadden. Omgekleed in de hostel en mijn laatste avond afsluiten met een fatsoenlijke maaltijd. Pici, de lokale vis was de favoriet van Anna dus die moest ik ook geprobeerd hebben. De planning was om uit te gaan die avond maar omdat we nog vroeg waren zijn we eerst gaan indrinken in de hostel. Hier bleken we niet alleen te zijn … De vlucht van de scholieren was afgelast door het slechte weer. Ik kan mijn slechtere locaties inbeelden waar ik een dag extra moet blijven. Die avond hebben we dus samen met de jeugd doorgebracht. Was best wel grappig. Sommige konden redelijk goed Engels dus die konden meestal wel voor tolk spelen voor de rest. Goed gelache met de klein mannen en de leerkrachten. Zij hadden hun vlucht om 7u s’morgens dus een groot deel ging een nachtje door houden 🙂 Ik ben uiteindelijk om 3u toch maar gaan slapen.
Mijne laatste morgen heb ik gebruikt om wat uit te slapen. Ik had mijn vlucht om 2u in de namiddag en had een trip van ongeveer 24 uur voor de boeg. Een beetje slaap op voorhand is dan geen overbodige luxe.

Ik kan terugblikken op een super week. Alles wat ik wilde zien op het eiland kan ik afvinken. Het weer was minder maar uiteindelijk hebben we er toch het beste van kunnen maken. Leuke wandelingen, strandbezoekje, fijn rond gereden met de jeep en 3 duiken extra op mijn palmares. Een dikke 20 jaar nadat ik Paaseiland als klein manneke heb leren kennen kan ik het nu van mijn bucket list schrappen! Dit was nu officieel het einde van mijn Chili – Argentinië deel in Zuid Amerika.

Volgende stop La Paz in Bolivia. Hier heb ik afgesproken met Brenda, de Londense meid waarmee ik de Torres del Paine trekking mee gedaan heb. De dag na aankomst staat er al gelijk een tocht van 60 kilometer met de mountainbike op het programma. Death road, here we come!

More Information»

De trip van Valparaiso naar Santiago was maar een kleine 2 uurtjes volgens het schema. Maar dat was buiten de spits gerekend. Eer dat ik goed en wel in de bus terminal was, was het al rap een dik half uur later. Het was al donker en aangezien ik geen benul had hoe de metro werkt in Santiago heb ik maar besloten om een taxi te pakken. Dit viel ook vies tegen aangezien het verkeer aardig toe zat. Bijna een uur later en 7000 Pesos armer kwam ik aan in mijn hostel. 

Eens in de hostel stond Matty mij op te wachten. Die was samen Sam en Bruno al opstap geweest die dag en was redelijk in den olie. Best grappig! Sam is ne ex collega van Matty die net aan zijn trip begint en Bruno is onze Braziliaanse vriend van in Pucon. Zo te zien hadden ze het goed gehad want zowel Sam als Matty waren aardig peppie.

Nadien bleek dat ook Deborah in de hostel verbleef, dat is het Nederlandse meisje dat ik in Valparaiso heb leren kennen. Genoeg bekende dus.

Die avond stond er niet zoveel op de planning. Ik had zin in McDonalds en daarna zijn we nog iets gaan drinken in een cafe om de hoek. Voor Matty werd het tijd om naar bed te gaan naargelang zijne toestand. Eens op tijd in bed kan gene kwaad dus ben ik maar gevolgd.

Omdat ik maar 1 dag heb in Santiago heb ik besloten om weer een Tours for Tips te doen. Dit was hetzelfde concept als in Valparaiso en dat was goed meegevallen. Samen met Deborah en Matty sloten we aan bij de groep. Hier liepen we Peter tegen het lijf. De Australiër van in Valparaiso dus dat was wel lachen. De toer bracht ons langs de verschillende markten in de stad en eindigde op het kerkhof. Zo had ik toch iets gezien van Santiago 🙂

We hadden goede ervaringen met eten op de lokale markten in Chili dus dat hebben we dan ook maar gedaan. Lekker en goedkoop, ik lijk wel ne hollander als ik dit nalees 😀

Tijdens de toer hadden we ook wat informatie gekregen over de geschiedenis van Chili. Meer bepaald over de coup die destijds gepleegd is en waardoor Pinochet aan de macht is gekomen. Samen met Deborah ben ik na de toer naar het Musea de la Memoria gegaan. Dit is een museum gericht rond het hele coup verhaal van in de jaren 70-80. Best felle boel. Ik wist dat die Pinochet gene brave was maar dat die man en zijn regime het zo begaaid hadden … Moet zeggen dat het museum toch wel een grote indruk heeft nagelaten.

s’Avonds hadden we besloten om toch nog even uit te gaan. Het was vrijdag avond en ik wilde echt wel eens naar een Café con Biernas, dit was 1 van de goede dingen die Pinochet geïntroduceerd heeft in Chili. Een goeie koffie bar waar de serveersters niet veel om het lijf hebben 🙂

Het was die avond een oefenmatch tussen Chili en Egypte dus het was lastig om ergens nog een plaats te bemachtigen om iets te kunnen eten. Uiteindelijk hebben we een tafel gevonden. Uitgerekend die plaats waar Matty, Sam en Bruno het de dag ervoor zo begaaid hebben. Terramotto is een typische Chileense cocktail met een aardig hoog alcohol percentage gemaakt met ne hoop drank, grenadine en ananas ijs. Terramotto betekent aardbeving, dit verwijst naar het feit dat er veel aardbevingen zijn in Chili en ook naar het effect wat het met u doet na een of 2 bekers… Moet zeggen dat ik na de 1ste al redelijk wazig was.

Na de lunch was het tijd voor Café con Biernas. Matty had de dag ervoor een goeie gevonden met schoon madammen maar wist niet meer waar deze was, de zatlap. Uiteindelijk zijn we maar opzoek gegaan naar een andere. Eens binnen bleek dit gewoon een striptent te zijn … Ook goed dacht ik dus we bestelde ons een pintje. We hadden Deborah bij dus volgens mij zorgde dit ervoor dat we niet overrompeld werden door de lokale madammen. Na een tijdje hadden we het wel gezien en vroegen we de rekening … Ja wadde … Duurste bier ooit volgens mij. Weten we dat ook alweer maar we hebben ons kostelijk geamuseerd dus ja … Leergeld zullen we maar zeggen.

We hebben het niet te laat gemaak aangezien ik de volgende morgen om 7u op de luchthaven moest zijn voor mijn vlucht richting mijn laatste stop in Chili … Paaseiland!

Ik kan mij nog herinneren dat ik in de lagere school een boek van de bib had met daarin de 7 wereldwonderen. Een hiervan waren de beelden op Paaseiland, meer dan 20 jaar later krijg ik eindelijk de kans om deze jongens in het echt te gaan bekijken … Ik ben eens benieuwd! 😀

More Information»

We hadden een nachtbus van Pucon richting Valparaiso. Om 5 uur stopte deze in Santiago, hier moest ik afscheid nemen van Matt en Jenny. Raar hoe moeilijk dat toch iedere keer is. Volgens mij is dat iets wat ik nooit zal leren. Hoewel ik tijdens mijn reis al genoeg heb kunnen oefenen 🙂
De bus ging verder richting Valparaiso en samen met Carli had ik nog een rit van 2u voor de boeg. Redelijk krom gelegen kwamen we rond een uur of 7u aan en namen we een taxi richting onze hostel. Net op tijd voor de zonsopgang!

In de hostel zelf was nog maar weinig leven. Heel veel gasten waren er niet, Carli en ik zouden een slaapzaal van 12 voor ons eigen hebben. Ideaal!

Valparaiso is ongeveer 2 maanden terug getroffen door hevige bosbranden, een 20-tal mensen hebben hierbij het leven gelaten en meer dan 3000 huizen zijn volledig afgebrand. Omdat nu zoveel mensen op straat staan heeft de regering besloten om enkele gezinnen onder te brengen in de verschillende hostel in de stad. Ook onze hostel bood onderdak aan enkele gezinnen die alles verloren waren in de brand. Raar om te zien hoe positief deze mensen nog in hun leven staan. Misschien maar schijn maar ik vond het toch straf.

In Valparaiso organiseert men gratis wandel tours, Tours for Tips. Deze was om 10 uur en aangezien wij toch al vroeg daar waren en nog niet in onze kamer konden hebben we maar besloten om hier aan mee te doen. Verzameld op het stadsplein waren we samen met nog een 20-tal andere toeristen klaar voor onze rondleiding. Op zich ideaal om een nieuwe stad te leren kennen. Anders dwaalt ge toch maar de ganse dag rond, niet wetende waar ge op aan moet of wat er uit is. De tour bracht ons in verschillende delen van de stad en onderweg kregen we tips wat we konden doen en waar het goed was om te eten en of te drinken.

Na de tour hebben we gelijk van enkele tips gebruik gemaakt. Verse empanadas uitgehaald en samen met de bende die we onderweg hadden leren kennen in het park opgegeten. Valpo ligt aan de zee en was vroeger een van de belangrijkste havens van Latijns Amerika. We besloten om met de hele hoop een boot tochtje door de haven te maken. Carli haakte af maar ik zag dit wel zitten. Onze bende was weeral een internationaal gezelschap. Engels, Australisch, Zuid Afrikaans en jawel … Nederlands 🙂

Alex, de zuid afrikaan van de bende moest effe geld halen voor de boot te betalen en kwam terug met enkele six packs bier en een fles champagne. Ik had blijkbaar de juiste bende leren kennen … De vriendin van Alex had promotie gemaakt op het werk en dat moest gevierd worden. Altijd een reden om te vieren me dunkt. Na een half uur op de boot en enkele pintjes later zat de sfeer er al goed in. Omdat we nog geen zin hadden om naar huis te gaan besloten we om nog maar iets in de stad te gaan bezoeken. Pablo Nerudo is een zeer bekende Chileense dichter/diplomaat die op een van de heuvels in Valpo een mooi optrekje heeft. We hadden wat fans in de groep en men had ons verteld dat het uitzicht vanuit zijn huis super was dus ik ben maar gevolgd.

Het was een aardige klim omhoog maar eens daar werden we getrakteerd op een prachtig zicht over de stad met zicht over de verschillende heuvels, de oceaan en de haven. We deden een audio tour door zijn huis om vervolgens af te sluiten met een super mooie zonsondergang. Over timing gesproken.

Een deel van de bende was al een dag langer in Valpo en hadden de dag voordien super goed gegeten in een restaurant dicht bij onze hostel. Dus waarom daar s’avonds niet met zen allen gaan eten. Iedereen ging terug naar zijn hostel en we zouden mekaar treffen aan de ingang van het restaurant. Carli had afgehaakt aangezien zij bijna door haar budget zit en geen geld had voor uitgebreid te gaan eten. Ale dan … Ik kwam haar tegen toen ze net naar de winkel wilde gaan om inkopen te doen. Valpo is niet bepaald de veiligste stad in Chili en dat is er na de brand niet echt op vooruit gegaan. Het was al donker en een meisje alleen door de donker naar de winkel sturen was maar tricky. Effe mee naar de winkel en tegen de tijd dat we terug waren was het voor mij ook tijd om naar het restaurant te vertrekken.

De sfeer zat er goed in. We zaten met zen alle op het terras, hoog op de berg met weeral een prachtig uitzicht. De vangst van de dag was zwaardvis, dat had den deze nog nooit gehad dus dat moesten we proberen. Super lekker! Het was niet mijn goedkoopste etentje van de trip maar ja. Soms moogt ge eens gek doen vind ik. Na het eten kreeg ik een aardige zonk. Niet gek aangezien ik op de bus maar weinig geslapen had en al van 7u aan de gang was. Iedereen was wel redelijk moe dus we hielden het voor die dag voor bekeken.

Eens in de hostel bleek dat iemand een briefje voor mij had achter gelaten. Het briefje was van Emily, een Australisch meisje dat ik in mijn hostel net na mijn tocht in Torres del Paine heb leren kennen. Zij studeert in Valpo en ik had destijds gezegd dat ik haar kwam bezoeken eens ik daar was. Ze hadden een etentje in hun hostel, wat ik gemist had maar volgens het hostel personeel zou er nog wel wat te doen zijn. Ook zij zouden naderhand nog afkomen eens hunne shift was afgelopen. Omdat de gezinnen in onze hostel logeren is er een algemeen alcohol verbod in de hostel, wilden we nog een pint drinken moesten we wel op een ander. Kwam dus goed uit …

Het was fijn om haar weer terug te zien. Samen met Anna en Antonio, die ik samen met haar heb leren kennen hebben we fijn bijgepraat. Uiteindelijk was het half 3 eer ik goed en wil in mijn bed lag. Ge kunt u wel inbeelden dat den deze goed geslapen heeft 😉

De dag erop was het woensdag en was er een grote markt in het oosten van de stad. De bedoeling was om hier met de bende heen te gaan. We hadden om 10 uur afgesproken aan een Australische koffie shop op het plein. Eindelijk nog eens degelijke koffie ipv die vuile Nescafe oplos brol… Ik snap niet wat die Chilenen daar zo goed aan vinden.

Onderweg naar de markt passeerde we langs de busterminal. Hier moest Carli een busticket regelen richting het noorden. De rest van de groep besloot om naar Isla Negra te gaan, hier stond een ander huis van de bekenden dichter Pablo Nerudo. Hier had ik niks in gezien dus ik ben samen met Carli richting de markt getrokken. Iets later is Peter ons gevolgd. Hij had zich bedacht en sloot bij ons aan. Peter is ne Australiër die al een tijdje onderweg is. Hij was al in Nepal geweest dus dat was het gespreksonderwerp van de dag. De markt op zich was niet wat we ervan verwacht hadden. We hadden eetstandjes verwacht maar we kwamen enkel tentjes met rommel tegen en ne hoop groenten en fruit kraampjes. Op het einde van de markt, aan de voet van de berg konden we een kijkje gaan nemen van wat het resultaat was van een graffiti festival wat in 2009 hier plaatsvond. Valpo is op zich een heel kleurrijke stad en street art is hier talrijk aanwezig. Deze heuvel zou een van de hoogte punten kwa street art moeten zijn in Chili. Ik had in Buenos Aires best vette graffiti kunst gezien maar dit was toch nog een niveau hoger. Halverwege de heuvel hielden we effe halt aan een klein winkeltje. In de straat er tegenover was men aan de waterleiding aan het werken tot op ne keer de hele boel klapte. Het water schoot meters de lucht in, de heren zeiknat en binnen de enkele minuten stond de hele boel blank. Wij stonde gelukkige buiten schot. Effe ramp toerist gespeeld en uiteindelijk onze tocht maar verder gezet. Was een leuk intermezzo in onze klim. Eens boven hadden we weer een super uitzicht over de stad. Gelukkig konden we een lift pakken naar onder zodat we niet weer dat heel stuk naar beneden moeste wandelen. Dit zou ook voorkomen dat we natte voeten zouden krijgen door het gepruts van onze Chileens werkers 🙂 Onder bleek het gat nog niet gedicht te zijn. Het water bleef aan een mooi tempo van de heuvel stromen. Ben benieuwd hoeveel man er die dag zonder water gezeten heeft.

Na de klim hadden we alle 3 aardig honger. Iets verderop was er een grote overdekte markt. Men had ons verteld dat we op de 2de verdieping heel goed en goedkoop kon eten. Menu van de dag was soep, vis met puree en salade en dat voor nog geen 4 Euro. Was een groot contrast met de avond ervoor. Niet zo culinair maar evenzeer lekker. Na het eten is iedereen naar de hostel gegaan. Effe powernapke voor onze laatste avond in Valparaiso.

s’Avonds had de bende afgesproken om iets te gaan eten en af te sluiten met biertjes in de lokale micro brouwerij. Ik had met Emily afgesproken maar die zag het wel zitten om bij de bende aan te sluiten. Om een of andere reden was de planning wat in het honderd gelopen maar uiteindelijk was het toch gelukt om de bende bij mekaar te krijgen. Ale, de hele bende behalve Carli, die zou die nacht richting het noorden vertrekken. Ons plan was om de Chileense specialiteit Chorrillana te proberen. Of zoals Emily het omschreef, obesity on a plate (overgewicht op een bord). Chorrillana is een bord met frieten met daar boven op ne hoop ajuin, gegrild vlees en gebakken eikes. Moet zeggen dat het lekkerder smaakte dan dat het eruit zag 🙂

Wat op het eerste gedacht ne rustige avond zou worden bleek toch een beetje anders uit te draaien. Na de nodige wijntjes bij het eten zijn we richting de artisanale brouwerij gegaan. Daar de lokale biertjes geprobeerd om vervolgens door te gaan naar de volgende statie … De avond had een groot „effe eene drinken gehaalte” met het bijkomende effect. De manne thuis zullen wel weten wat ik wil zeggen. In het laatste cafe kwam Emily met nog een ander lokale gewoonte af. Moet zeggen dat die Chilenen aardig gestoord zijn als het op eten en drinken aan komt. Micilada was bier met een Mexicaans tintje. Bij het bier kapte ze limoensap, de bovenkant van het glas had een zout randje en bij uw bier kreeg ge een bordje met zout, witte peper en gedroogde rode peper. Wie verzint zo iets vraag ik mij dan af. Met het motto, ge moet „alles” ne keer geprobeerd hebben ben ik dan toch maar gevolgd. Moet zeggen dat het op zich nog wel mee viel, mits ge uitkijkt met de peper … Hier had ik mij laten vangen, over pittig bier gesproken! Maar nu kan ik tenminste zeggen dat ik de lokale drankjes geprobeerd heb 😉
De laatste avond in Valparaiso was meer dan geslaagd. Weer nieuwe vriendjes gemaakt waarvan ik hoogst waarschijnlijk een deel van in Bolivia ga treffen.

De dag nadien zou ik in de namiddag een bus richting Santiago nemen. Een dagje rusten voor de busrit dan maar. Tijd om mijn achterstand op mijne blog bij te werken. Matt melde mij dat hij vast zat in Santiago aangezien de pas richting Argentinië dicht gesneeuwd was. Ik zou dus nog 2 dagen met mijn Australische makker kunnen vertoeven in Santiago. Ideaal!

Op naar mijn laatste stop op het Chileense vaste land.

More Information»

De bus op in Castro op richting het noorden. We hadden een tussenstop in Puerto Montt. Daar gingen we kijken naar een volgende verbinding richting Pucon. Er was een rechtstreekse bus maar die vertrok pas 4 uur later. Echt veel zin om zolang in de bus terminal van Puerto Montt te zitten hadden we niet echt. Er was een bus 10 minuten later naar Valdivia, dit was 3 uur verwijderd van Pucon dus dat was ideaal. Hier zouden we ook op een schappelijk uur aankomen zodat we nog iets hadden aan onze avond. 

Tegen de avond kwamen we aan in Valdivia, veel van de stad hebben we niet kunnen zien aangezien het al donker was. In de Get South, een boekske met kortingen voor hostel hadden we een hostel gevonden in het centrum. Eens hier aangekomen bleken de promoties in de brochure niet echt te kloppen. De hostel was duur en krappie dus we zijn er stiekem uitgenaaid voordat we moesten inchecken. In de Lonely Planet hadden we een alternatief gevonden enkele blokken verder. Onderweg naar hostel 2 kwamen we langs Hostel Aires Buenos. Effe prijs vragen kon gene kwaad, het moest maar eens meevallen. Deze hostel zag er best gezellig uit, veel jeugd en ne schappelijke prijs. Ingecheckt, bagage gedropte en richting het centrum. Na de lunch ben ik nog even blijven hangen in de hostel, wat gezeverd met de andere hostel genoten, mijn vorige verhaaltje gepost en op een schappelijk uur mijn bed in. De dag erop … richting Pucon!

We hadden de bustijden al gecheckt richting Pucon. We hadden een bus rond 10 uur of een net na de middag. Het was al na 9 uur toen Matt op ne keer binnen kwam. Ja manne, als we de bus rond 10 willen halen moeten we ons nu toch wel haasten. Die pipo was al meer dan 2 uur wakker en had er niet eerder aan gedacht om ons wakker te maken. Spullen gepakt, ontbeten en op naar de bus terminal. Al e geluk dat Valdivia maar een klein dorp was dus op zich waren we nog zat op tijd. Is wel de laatste keer dat ze mij dat lappen.

Tegen half 2 kwamen we aan in Pucon. Het was super mooi weer, onderweg konden we de vulkaan al van ver zien. Villaricca (2857 meter) is de vulkaan in de buurt van Pucon, een vulkaan zoals in de tekenfilms. Kegelvormig en sneeuw op de top. Vetter als dit wordt het niet. Ons doel is om de top van deze jonge te halen. Maar eerst op zoek naar een hostel. Van Tom en van vele andere mensen hadden we doorgekregen dat Chili Kiwi de hostel is in Pucon. We moesten dus effe checken of al die positieve verhalen wel klopte. Eens aangekomen werden we geholpen door Carli, een Australisch meisje dat de afgelopen 2 maanden daar gewerkt had. Samen met Peter, de eigenaar van de hostel kregen we een tour en uitleg van alle activiteiten die er in en rond Pucon te doen waren. In de hostel hing het weerbericht uit, het zou na vandaag nog 1 dag mooi blijven dus dit was onze enige kans om de vulkaan te beklimmen. Om ons de dag van aankomst niet te vervelen hadden we besloten om te gaan Hydrospeden. Dit is met een soort body board een wildwater rivier afvaren. Sounds like fun! Onze gids kwam ons aan de hostel ophalen, gaf ons onze spullen en zette ons af aan de rand van de rivier. Wetsuit aan, helm op, flippers aan, body board in de aanslag en Ju! Het water was aardig koud, de wetsuit en de nodige adrenaline hielpen wel goed tegen de kou. Na een uurke kwamen we met een dubbel gevoel uit het water. Koud maar helemaal opgepept van al dat wilde water. Om ons op te warmen kregen we van onze gids een glaasje whisky. Niet slecht om af te sluiten me dunkt.

Het was redelijk druk toen we terug in de hostel aankwamen. De grootste hoop van de gasten hadden die dag de vulkaan beklommen. Tussen de gasten zaten enkele bekende gezichten die ik onderweg al een keer was tegen gekomen. Best grappig om te zien hoe „klein” de wereld is. De verhalen van de klimmers deden ons nog meer uitkijken naar onze klim de dag erop. Effe wat nuttige informatie verzamelen en tijd om te eten.

Na het eten hadden we besloten om met nog een deel van de hostel richting de hot springs te gaan. Van het koude water overdag naar het hete water s’avonds. Eens terug waren we murf van het niks doen en aangezien we om half 7 gingen starten was het een goed idee om niks meer te drinken en ons bedje in te kruipen. Jenny had uiteindelijk besloten om niet mee te gaan. Rauwig was ik hier niet om. Het ging waarschijnlijk een scene worden zoals bij de fiets tocht in Bariloche dus dat konden we wel missen. Matt had er ook weinig op tegen begreep ik al snel 🙂

Om half 5 ging de wekker, nog effe snoozen en dan toch maar opstaan om ons klaar te maken voor de grote dag. Villarica … bereidt u maar voor! We kregen alle nodige spullen van de gidsen. Ne degelijke rugzak, wind/water dichte broek en jas, ijzere dingen om over het ijs te lopen, pikhouweel en als laatste … een klein sleetje voor de terugweg … Hoe vet is da! Met het gedacht alleen al kon mijne dag al nimmer stuk!

Eens aan de voet van de berg begonnen we aan het eerste stuk. Een weg omhoog naar het einde van de stoelekeslift. Om een of andere reden zijn alle liften waar wij passeren ofwel kapot of gesloten. Bij deze hadden we dus weer kassa. Dan maar te voet, 4 of 5 uur omhoog, wat maakt het uit 🙂

Eens boven aan de lift hadden we een kleine pauze, bonden we de ijzere dinger onder onze wandelschoenen en pikhouweel in de aanslag. Klaar voor de sneeuw. Ik stond er van te kijken hoe comfortabel het was om met die ijzers te lopen. Zag er redelijk bad ass uit moet ik zeggen. De klim ging tegen een fatsoenlijk tempo, niet te traag, niet te snel. In het begin kon iedereen goed mee aan. Eens hoger begon de groep wat uit mekaar te vallen. Gelukkig waren er meerdere gidsen dus de optie was er om de groepen op te splitsen naargelang hun tempo. Om een of andere reden zat ik in de groep die voor de hele hoop uit paradeerde. Ik stond er zelf van te kijken. Onderweg namen we regelmatig een kleine pauze om op adem te komen, wat te drinken en natuurlijk om van het uitzicht te genieten. Abnormaal hoe ver ge kon kijken. Die dag waren er maar enkele wolken in de lucht. In de verte zagen we meren, bergen en nog en paar vulkanen, ook gedeeltelijk bedekt met sneeuw. Als het effe moeilijk werd onderweg was het enige wat ge moest doen, eens effe omkijken en ge kon er weer ne tijd tegenaan. Krijg er nog kippenvel van als ik er aan denk. Onderweg passeerde we enkele groepen die voor ons vertrokken waren. Onze gids had er duidelijk zin in. Gek genoeg kon den deze mee aan. Al dat reizen en wandellen is blijkbaar mijne fysiek ten goede gekomen. Over win win gesproken 😉

Op een gegeven moment was het zover! We waren boven! We hadden het gehaald. De smile op mijn bakkes kon niet groter. Links, rechts, voor en achter … een uitzicht waar er maar weinig aan kunnen tippen. Het haar gaat mij weer overeind staan nu ik hier aant typen ben. Onbeschrijfelijk! Enkele meters verder zagen we de krater en konden we de zwaveldampen ruiken. Niet bepaald de lekkerste geur ooit maarja. Die geur kon het gevoel op die moment onmogelijk verbrodden. Dit staat sowieso in mijne top 5 van mooiste dingen die ik ooit gezien heb!

Na een kwartierke was het tijd om terug te keren. Voldaan en met de nodige foto’s begonnen we aan de afdaling. Het eerste stuk was stijl dus moesten we nog te voet doen. Pijnlijk voor de knietjes! Eens op een schappelijk stuk gingen de ijzers onder onze schoenen uit, waterdichte broek aan, slee uit te rugzak en knalle maar! De gids gaf aan waar we ons sleetje mochten gebruiken en waar niet. Moet zeggen dat we dit niet altijd even serieus opvolgde 🙂 Vege! Da was het enige waar we aan dachten. Een stuk waar we 3,5 uur over gedaan hadden om naar boven te wandelen werkte we met onze slee af in een kleine 20 minuten. Helemaal opgepept moesten we nog een klein anderhalf uur afdalen door de sneeuw en het losse vulkaan as. Het voelde gelijk rolschaatsen. Hebben goed gelache met de uitschuivers onderweg. Zelden heb ik zo gelachen tijdens het beklimmen/afdalen van ne berg.

Eens onder, busje in en terug naar de hostel. Hier hadden de gidsen koude pintjes voorzien. Die hadden we wel verdiend! Een dik uur later kwam de rest van de bende ook aan in de hostel. We hadden allemaal unaniem besloten dat we die avond stevig op stap zouden gaan. Om ne super dag in stijl af te sluiten.

Stevige bodem en loos geen! Moet zeggen dat ik niet veel nodig had die avond. 7u wandelen doet toch wat met ne mens heb ik ondervonden. Als ik zo rond mij keek was ik zeker net de enige. We waren uiteindelijk in Mama’s en Tappa’s beland. De enige tent in Pucon waar ge uit kunt gaan eigenlijk. Iedereen die zin heeft om weg te gaan komt hier samen. Samen met de bende van overdag en nog ne hoop andere van onze hostel hebben we er een stevige lap op gegeven. Voor Carli, het meisje dat ons had ingecheckt werd het allemaal wat veel. Die lag te slapen achter de tafel. Zou een goede vriendin voor Eiky kunnen zijn 🙂 Samen met nog een paar andere besloten we om haar naar de hostel te begeleiden. Eens in de hostel hebben we haar gedropt in de living en kwam ik met het geniale idee om terug naar Mama’s en Tappa’s te gaan. Achteraf gezien niet het beste idee van de vakantie …

s’Morgens werd ik wakker gemaakt door Jenny met de vraag of ik mee ging op hun canyoning avontuur. Enige vorm van activiteiten was die dag niet aan de orde. Nadien kreeg ik de vraag of ik mij gesneden had die nacht … Half wakker mijn handen bekeken en ik kon op het eerste zicht niks raars opmerken. Het antwoord was dus nee. Ik meende wel dat ik iets soortgelijks gedroomd had maar toch … Ze hadden blijkbaar die morgen een bloedspoor gevonden die doorheen de hele hostel liep …

Iets later stak James, de uitbater van de hostel, zijne kop door de deur … Maarten, did you shit in the shower? (vertaling: Maarten, hebt gij in de douche gekakt?) Wat een vraag dacht ik … net of ik in de douche zou kakken dus ik reageerde met het antwoord dat ik zoiets niet doe en dat ze mij thuis manieren geleerd hebben. Met die uitdrukking hebben ze nog het hele weekend gelachen. Eens een beetje terug op mijn stukken ben ik dan toch uit mijne nest geraakt. Tijdens het opstaan voelde ik dat mijne pols niet helemaal in orde was. Na een kleine inspectie bleek ik mij dus dan toch gesnede te hebben. een redelijk diepe wonde onder aan mijn hand was hoogst waarschijnlijk de oorzaak van het spoor doorheen de hostel. Ik was waarschijnlijk achter de pinnen op de poort blijven hangen aangezien ik mij kon herinneren dat mijne sleutel niet paste …

Eens onder in de keuken was iedereen zich aan het afvragen wie het bloedspoor had gemaakt en DE hamvraag was wie er een grote boodschap gedaan had in de douche. Vraag 1 was beantwoord, daar was ik de schuldige. Op vraag 2 hebben we tot op de dag van vandaag nog steeds geen antwoord. Mijn spoor ging niet richting die badkamer dus ik viel gelukkig buiten schot 🙂

Die dag was een typisch voorbeeld van ne luie zondag. Iedereen voelde zich slecht van de afgelopen nacht, het was miezerig weer dus rondhangen in de living en verhalen ophalen van de dag ervoor was praktisch het enige wat we die dag gedaan hebben. Een kleine wandeling naar een strandje, wat snacks gehaald in de supermarkt, filmke gekeken en meer is er die dag niet echt gebeurd.

s’Avonds kwam James af met een of ander Kendama filmke. Kendama is een of ander Japans spelleke wat in Chili ook redelijk populair is. Ne kendama is een houten speeltje, een stokske met een koortje waar een soort tol aan hangt met een gaatje. Het is de bedoeling om da ding zo te zwieren dat het stokske in dat gaatje eindigt. Klinkt debiel maar is echt moeilijk. Matt en James waren redelijk fanatiek en samen met nog enkele uit de hostel hebben we goed gelachen met de fratsen die we allemaal uithaalde om de verschillende trucjes tot een goed einde te brengen. Na een deel hevige lachbuiten en enkele uren later besloten we toch maar om te gaan slapen.

De dag nadien zouden we s’avonds een bus nemen richting het noorden. Matt en Jenny stoppen in Valparaiso waar Jenny de 28ste een vlucht heeft. Ik ga samen met Carli, de zatte doos van de nacht ervoor, richting Valparaiso. Hier heb ik afgesproken met vrienden die ik in de hostel net na Torres del Paine heb leren kennen. Ben eens benieuwd wat zij ondertussen nog hebben uitgestoken.
Die avond hebben we met zen alle afgesloten in Altitude. De beste hamburger tent van Pucon. Een zalige manier om een zalige 4 dagen af te sluiten.

Mijn periode in Pucon was kort maar krachtig! Veel nieuwe mensen leren kennen. Super veel gelachen! Oh ja … en een vulkaan beklommen 🙂

More Information»

In de late namiddag arriveerde we vanuit Ancud in Castro. Het was een kleine 2 uur met de bus dus dat viel reuze mee. Aan de busterminal viel ons al gelijk de kerk op in het centrum, deze was geel met paarse accenten. Leek wel Disneyland! Chiloe is bekend om zijn kerken. In het totaal een 60-tal die allemaal beschermd zijn door onze Unesco vrienden. Onze hostel lag iets uit het centrum aan het water. Een typische stijl van huizen bouwen is op palen aan de rand van het water. Onze hostel was er zo een. Met een klein terrasje wat een mooi zicht gaf over de baai en het water. Jenny voelde zich niet heel goed en die besloot om in de hostel te blijven terwijl Matt en ik de tijd namen om de stad wat te verkennen.

Castro was de grootste stad op het eiland en er was genoeg te beleven op het eerste zicht. We hadden hier maar een dag dus we moesten ook op zoek naar een manier om dolfijnen te zien te krijgen. We passeerde de haven en de markt. Hier werd het duidelijk dat we ipv het vlees dat we gewoon waren toch maar voor vis moesten opteren tijdens het avond eten. Verser dan dit was moeilijk. Zalm en mosselen zijn de grootste inkomsten op eiland. Een lekker stukske vis, daar ben ik niet vies van 🙂 Onderweg passeerde we een klein tour agenschap, hier gingen we even om raad. De man achter de balie sprak perfect Engels dus dat was ne meevaller. Niemand kon tours aanbieden die je de garantie gaven dat ge daadwerkelijk dolfijnen kon zien. Wel waren er verschillende tours naar enkele kleine eiland in de buurt, de dolfijnen waren er maar er was een 50-50 kans dat deze hunne kop zouden laten zien. De tour die meneer aanbood was naar een klein eiland Chelin. De tour was inclusief lunch wat een traditionele BBQ was, curanto genaamd. Ze maken een gat in de grond, warmen stenen op en maken dan hun eten op deze heten stenen. Laten we dat dan maar eens proberen e.

Die avond zijn we gaan uiteten in het restaurant naast onze hostel. Hake(een soort vis) met risotto met brie … Het was lang geleden dat ik nog zo lekker geten heb. Ale, ik heb in Argentinië lekkere steak geten maar dat was ne lekkere steak … Dit was voor de verandering eens iets met meer smaak dan alleen maar goed vlees. De keuze om voor vis te gaan viel dus niet tegen.

s’Morgens moesten we om half 10 aan de haven zijn. Hier zouden we met de catamaran onze trip starten. Het was vrij koud dus ik was blij met mijne dikke jas. Onderweg viel het landschap al direct op. Castro lag aan de kunst omringd door vele eiland en schiereilanden. Afwisselend met kleine fjorden, groene bergflanken en kleurrijke dorpjes maakte de boottocht zeer aangenaam. Het uitzicht deed mij weer terug denken aan mijn reis naar Nieuw Zeeland. De omgeving leek als 2 druppels water op het schiereiland Akaroa. Ge kunt het dus slechter treffen 😉

We stonden boven op het dek toen ik in de verte beweging zag in het water. Jawel, Maarten had dolfijnen gespot! Een 3-tal maakte hun aantocht richting de boot. Blijkbaar vinden die beesten het fijn om in de golven voor de boot te zwemmen. Ik heb niet de mogelijkheid gehad om ne fatsoenlijke foto te maken maar heb wel een klein filmke. Wat een zalige beesten. De soort die we hier aantroffen noemen ze hier tonina dolfijnen. Deze zijn niet grijs zoals we de meeste kennen maar hebben hetzelfde kleuren patroon als orka’s, zwart met wit. Echt super vette beesten. Iedereen was dol enthousiast dat we geluk hadden om deze te spotten. Spijtig dat ze het na enkele minuten al voor bekeken hielden.

Voor op het dek wilde ik de tijd nemen om op mijn gemak ne foto te maken van het eiland waar we heen gingen. Plots kreeg ik een hand toegereikt „Hey, I’m Susana, Nice to meet you! Where are you from?” Lekker overdonderd moet ik zeggen. Bij mij op het dek stonden dus Susana en Roberto. Een Chileens koppel die sinds enkele maanden op Castro wonen en er Engelse les geven aan de lokale school. Susana wilde als sinds het begin van de trip met ons spreken om haar Engels te oefenen maar wist niet hoe ze ons kon aanspreken. Toen ik in mijn uppie op het dek stond had ze haar kans gegrepen. En hoe!? We hebben er nog de hele dag om gelache 🙂

Eens op Chelin aangekomen hadden we het vlaggen. Onze boot was vastgevaren op de steiger, ale een betonnen afloop in de zee dat ne steiger moest voorstellen. De achterkant van het schip zat vast op dit betonnen gedoe. Na een kwartier stevig gas geven waren we eindelijk los en konden we aan land. Na een kleine wandeltocht naar weeral een kerk, het kerkhof en een viewpoint was het tijd voor de lunch. Er werden borden met schaaldieren op tafel gezet, mega mosselen en andere gekke schaaldieren. Moet zeggen dat het best lekker was allemaal. Toen kreeg ieder zijn bord met enkele lokale patatten in de gekste vormen. Paars en langwerpig … Samen met een stuk kip, varkens en een of ander gebak van aardappelen en varkensvlees was ons bord meer dan gevuld. Waar voor u geld was hier wel op zijn plaats 🙂

Buikske goed vol en weer de boot op richting Castro. De zon stond al laag dus het was al aardig afgekoeld. We hebben de terugweg maar binnen op de boot doorgebracht. De kapitein zou wel melden moesten de dolfijne weer komen opdagen. Helaas. Het bleef bij die paar minuten tijdens de heenweg. Maarja, beter dan geen denk ik dan maar. Hadden we er geen gezien kon ik er ook mee leven. De uitzichten onderweg en het eten waren voor mij hun geld al meer dan waard 🙂

Zo, we hadden gezien wat we moesten zien. Matt en Jenny hebben een strakke planning en de dag erop zouden we naar Pucon vertrekken. Mij allemaal goed, Pucon stond toch op mijn lijstje. Dit is een klein dorpke aan de voet van vulkaan met zicht over een groot meer. Nog meer meren en bergen … Ik krijg er niet genoeg van.

Na het ontbijt een taxi richting de bus terminal om een poging te doen om zo snel en veilig mogelijk in Pucon te geraken. Ik ben benieuwd waar de bus ons allemaal heen brengt.

More Information»

Vanuit Bariloche hadden we volgens de receptie van de hostel geen bus meer richting Puerto Montt. Wij gingen het er op wagen en vertrokken richting de bus terminal. Daar bleek dat we nog net op tijd waren voor de bus van 12u. Op naar Puerto Montt, hier konden we dan een bus pakken richting het eiland Chiloe. Aan de grens moesten we effe stoppen voor de nodige paperassen. Weer ne nieuwe stempel bij in mijn paspoort, ik hoop dat ik bladzijdes genoeg heb op het eind van de rit. Heb er nu al bijna 4 gevuld met alleen maar Chili – Argentinië – Chili – Argentinië – Brazilië – Argentinië – Chili … Zo geraakt de prul ook vol maar da ziet er ma saai uit me dunkt.

Aan de grens hadden we ook kassa. Die stomme hond van de douane had zowel mijne als de rugzak van Jenny en Matt in de smiezen. Vraag mij af wat dat beest geroken heeft maar toch moest ik de boel overhoop halen. Blijkbaar was het mijne voorraad medicamenten dat em geroken had. Gene paniek dus. Eens terug in geladen konden we verder.

In Puerto Montt aangekomen direct een bus gefixed richting Ancud. Dit is het meest noordelijke dorp van het eiland Chiloe. We hadden een uur gewonnen door de grens over te gaan want in Chili doen ze wel mee aan wintertijd wat in Argentinië niet het geval is. Het is  nu dus 6 uur verschil ipv de 5 uur die ik gewoon was. Het was ondertussen al donker geworden. De bus op, vervolgens de ferry op en op naar Ancud. Onze hostel lag pal aan de bus terminal dus dat was ne meevaller. We werden er gelijk weer aan herinnerd dat Chili duurder is dan dat we gewoon waren. Hostel, eten, drinken … een heel verschil met Argentinië. Mijn bankrekening gaat content zijn eens ik in Bolivia of Peru ben …

We hebben Chiloe in de route opgenomen aangezien ge hier dolfijnen, pinguïns en walvissen kunt spotten. Nu moet het juist lukken dat de pinguïns en de walvissen er deze tijd niet zijn, wat ik wel al verwacht. Eind maart waren die beesten al op uittocht naar warmere oorden en moet zeggen dat het kwa temperatuur niet echt op vooruit gegaan is met de winter in het verschiet. Dolfijnen waren wel nog een optie maar doorvoor moesten we meer richting het zuiden van het eiland. De dag nadien zouden we even door Ancud wandelen om vervolgens de bus naar Castro te nemen. Dit lag in het midden van het eiland en gaf toegang tot plekken waar we de kans hadden om dolfijnen te zien.

Tijdens onze wandeltocht in het centrum van Ancud werd het al snel duidelijk dat er get uit was in het dorp. Er waren ons al enkele groepjes met school kinderen gepasseerd. Allemaal netjes in uniform en sommige groepen uitgerust met trommels of trompetten. Eens in de buurt van het plein net aan de kust was het wel heel duidelijk dat er iets te doen was. Het hele dorp was er volgens mij samen gekomen. In formatie stonden alle verschillende corpsen van Ancud opgesteld. Leger, politie, marine, brandweer, … Iets verder stonden alle scholieren van het dorp verzameld. Het was de 20ste mei en op de 21ste mei viert men in Chili de overwinning van de oorlog om de Pacific. Weet het fijne hier ook niet fijn maar de geïnteresseerde mogen altijd google eens raadplegen 😉 Een dorpke waar op het eerste zicht weinig te beleven viel was op die manier een stuk interessanter. We voelden ons wel wat bekeken door alle scholieren aangezien we buiten het seizoen zaten en er rond dit tijd van het jaar maar weinig toeristen paraderen. Laat staan op ne Chileense feestdag. Maar het was op zich wel grappig.

Verder hebben we nog een markt bezocht en een fort wat nog overbleef van uit de tijd dat de Spanjaarden het hier voor het zeggen hadden. Op het stadsplein stonden hier en daar beelden van mythische figuren samen met hun verhaal. Moet zeggen dat die eiland bewoners aardig seksueel gefrustreerd zijn 🙂 Van heksen die mannen verleiden en verkrachten tot dwergen die vrouwen in hun droom beheksen en vervolgens verkrachten … Het kon niet gekker worden.

Na een kleine snack was het tijd voor de bus richting Castro. Eens kijken of we hier flipper kunnen spotten. Daarvoor zijn we tenslotte hier.

More Information»

Het was weer een lange busrit. We hadden vanuit Mendoza geen rechtstreekse verbinding dus we moesten overstappen in Neuquen. Hier zouden we een dik uur moeten wachten op onze volgende bus richting Bariloche. Het wachten duurde aardig lang en toen achter 2 uur de bus nog steeds niet daar was begonnen we ons toch zorgen te maken. We waren het wel al gewoon dat de ze het niet zo nauw nemen met de tijd in Argentinië maar nu ware ze het toch wel aardig aant begaaien. We gingen achter raad bij de balie van onze busmaatschappij maar die bleven volhouden dat de bus nog onderweg was. Deze kwam van Buenos Aires dus het kon goed zijn dat die onderweg vertraging had opgelopen. Daar ware wij vet mee. Uiteindelijk na bijna 4 uur wachten kwam de bus aan en konden wij onze trip verder zetten. 

De route naar Bariloche was vrij indrukwekkend. Vooral de laatste 200 kilometers bracht ons langs meren die omringd waren door bergen. Bariloche is een van de populairste skigebieden in Argentinie. Spijtig dat we nog niet in het seizoen zitten want zowel Matt als ik hadden hier graag wat pistjes gepakt. In de stad hadden ze ook veel micro brouwerijen dus in plaats van pistes zullen het pilskes worden 🙂 Eens aangekomen werd het ons al snel duidelijk dat het hier al flink was afgekoeld. We waren terug in Patagonie waar ik mijn reis eind maart gestart heb. Hier gaat het richting de winter dus de temperaturen waren navenant. Ik was blij dat ik de dikke jas uit mijne rugzak heb gehaald voor dat ik vertrok in Mendoza. Het centrum van Bariloche is al een attractie op zijn eigen. Een mooi stadsplein omringd door een grote kloktoren en allemaal huizen die voor grote delen uit hout zijn opgetrokken. Het heeft veel weg van een dorpke in de Alpen. Zou ge hier ne Europeaan droppen en em wijsmaken dat die in Tirol zat, die zou het volgens mij nog geloven ook. Onze hostel was ook een gebouw in deze stijl. met verschillende niveau’s en veel open ruimtes. Echt wel een gezellige bedoening. Toen we aankwamen botste ik tegen een meiske dat ik in Buenos Aires tijdens een of andere tour ontmoet had. Ik ben ne kei in gezichten onthouden maar het duurde effe eer we konde plaatsen waar we ons voorheen getroffen hadden. Ze nodigde ons uit om mee te gaan klimmen. Iets verder van onze hostel was een kleine sporthal met enkele klimmuren. Een beetje actie na zolang stil zitten kan gene kwaad dachten we. Een mooie opwarmer voor onze volgende dag.

De volgende dag stond Circuito Chico op de planning, een fietstocht over een parkoer van een 30-tal kilometer door de bergen en langs enkele meren. Bariloche lag aan het begin van Lake District en die regio heeft zijne naam niet gestolen 🙂 s’Morgens op tijd uit bed, ontbijten en de bus op richting ons fietsverhuurshopke. Jenny had er maar weinig in gezien en had al de nodige mok momenten gehad de dag ervoor en die ochtend. Matt had haar toch kunnen overhalen om mee te komen. Eens aan de fietsverhuur kregen we uitleg over de route, die bleek niet echt heel gemakkelijk te zijn met aardig wat klimmekes. Onze velo had versnellingen zat dus da moest wel goed komen. Madam had er maar niks in gezien. Tis een toffe maar geen hennige. Bij de eerste helling hadden we al prijs. Ze kreeg het schakelen niet onder de knie en toen was het kassa. Ze kon het nie, ze wilde nie, ze zou ons de hele dag ophouden … de hele mik mak. Uiteindelijk heeft ze het toch maar geprobeerd en kwam ze veilig boven op de eerste helling. Moet zeggen dat ik die zelf ook best pittig vond maar toch. Om daar zo een drama over te maken 🙂 Het uitzicht boven maakte wel alles goed. Het hele circuit ging rond Lago Moreno en op de route lag ook hotel Llao Llao, dit konden we vanaf dit punt goed zien liggen aan de voet van het meer. Wil niet weten wat een kamer daar kost.

Wat kiekjes later zette we onze reis verder. Iets verder werden we getrakteerd op een „drumconcert” van 3 spechten. Ik had die beesten al geregeld gehoord maar die wisten zich altijd goed te verstoppen. Nu zagen we er 3 tegen ne boom net langs de weg. Die waren precies gewoon aan wat volk en gingen gewoon door met hun werk. Was aardig vet om te zien.

De hele route werden we hier en daar getrakteerd over magnifieke uitzichten met meren, besneeuwde bergen, bergflanken vol met bomen in verschillende kleuren, … Dit gecombineerd met enkele stemmingswisselingen van onze vrouw in het gezelschap maakte het plaatje kompleet. Matt en ik hielde de lol er in en konden wel leven met hier en daar een uitbarsting. Halverwege hebben we onze lunch genuttigd aan een „verborgen” meerke. Moet zeggen dat ik al op saaiere plekken geluncht heb.

Op de route kwamen we op een afslag. We konden een extra 3 kilometer doen die ons naar een afgelegen dorpke zou brengen. Dit was niet aan Jenny besteed dus die zette hare weg voort richting het hotel waar ze op ons zou wachten. Matt en ik de afslag in en nog een 2 minuten later waren we er al. Volle neut berg af, niet met het gedacht dat we die weg ook terug moeste doen maar kom. Het was wel kicken. Eens onder kwamen we aan een klein strand. Tijdens mijn actie om op een grote platte rots te geraken voor ne foto knalde ik met mijne knie tegen mijn stuur. Miljaar dat deed pijn! Dat wordt een mooi souvenirke aan ons fietstochtje. De weg terug was naar onze verwachting hennig afzien maar het bleek korten dan gedacht. Op naar het hotel! Onderweg werd het duidelijk dat ik mijne knie reaal begaaid had. Kracht zetten met rechter been ging gepaard met de nodige pijn scheuten. Niet echt ideaal als ge nog 8 kilometer moet doen. Eens aan het hotel was er geen spoor van Jenny. Die za wel doorgereden zijn dachten we aangezien de klim tot aan het hotel aardig pittig was 🙂 Wij ook maar onze tocht verder gezet, nog een kleine 7 kilometer op mijn tanden bijten.

Een dikke 2 kilometer voor het einde zagen we in de verte een puntje wiebelen. We hadden haar ingehaald! De laatste meters waren nog aardig stijl dus ik was blij dat ik er was. Fiets gedropt en op naar de bushalte. Iets voorbij het verhuurshopke was een stoelekeslift. Die zou leiden tot een van de, volgens National Geographic, top 10 mooiste uitzichten ooit. Om 5 na half kwamen we aan en de lift bleek om half dicht te gaan. De kerel aan de lift was maar ne eikel want hij liet er ons niet meer op. Omhoog wandelen zou 45 minuten duren en met ne kapotte knie en een half uur voor zonsondergang was dat geen optie. Dan maar een van de volgende dagen proberen om met de lift naar boven te gaan.

Die avond was restjes avond. We hadden de dag voordien gekookt en veel te veel inkopen gedaan. Alle dingen die over waren bij mekaar en we hadden stevig geten. Na de fietstocht vonden we dat we toch wel wat pintjes verdiend hadden. Enkele blokken van onze hostel was een kleine straat met een reeks bars. Ieder cafe had zijn eigen zelfgemaakte bier. Uitdaging was om die allemaal af te gaan. De inhoud van de bierglazen hier is een Pint wat neerkomt op 55 cl. Iets groter dan we gewoon zijn dus na cafe 4 en pint nummer 5 vonden we het wel goed. We zouden de dag erop met een huurauto op pad gaan dus met ne kater is dat niet ideaal.

Eens terug in de hostel, aardig tipsy, hebben Matt en ik de dames die we de dag voordien hadden leren kennen nog effe gezelschap gehouden. Lucy en Miranda zijn 2 Amerikaanse meiden die studeren in Buenos Aires en nu voor een paar weken op rondreis waren. We vertelde over ons plan voor de dag erop en ze zagen het wel zitten om mee te gaan. Nu zat de otto vol en extra gezelschap da kan nooit kwaad e.

De volgende morgen haalde we onze auto op bij het verhuur bedrijf, ne Renault Kangoo begod. Wat e machien! De dames achterin en Matt en ik vooraan. Omdat Matt niet gewoon is van aan de juiste kant van de weg te rijden en de dames niet overweg konden met ne handbak was ik de chauffeur van dienst. In het centrum was het wel effe tricky, ze rijde hier redelijk wild en met al die blokken met eenrichtingsstraten was het soms wel effe zoeken. Eens buiten het centrum ging alles vlotjes. Moet zeggen dat de Kangoo goed meeviel. De regio die we gingen bezoeken werd omschreven als the 7 lakes, de 7 meren. Het grootste deel van de rit ging over Ruta 40. Dit is een van de langste nationale wegen van het zuiden naar het noorden van Argentinië, zowel verhard en onverhard … De Dakar fans zullen deze weg wel kennen. Een deel van de rally gaat via deze route. Hier en daar werden wij zelf ook getrakteerd op de nodige stroken onverhard, daar was ik niet bepaald rouwig om 🙂 Het eerste dorp, Villa la Angostura. waar we passeerde moesten de dames naar het toilet, typisch. De regio is bekend voor zijn chocolade dus daar moesten we ons graantje van meepikken. Ne voorraad chocolade in the pocket, effe een koffieke drinken zodat de vrouwen konden pissen en toen op naar de volgende stop, San Martin de los Andes. Dit werd beschreven als het mini Bariloche. Tegenvallen kan dat niet.

De uitzichten onderweg waren weeral adembenemend. Het weer was niet echt super, nu en dan wat regen maar het effect van de wolken tussen de bergen had wel zijn charmes. Op een stuk onverhard zagen we in de verte een wit buske staan. Ik vroeg me al af wat die daar aan het doen waren, dus effe checken waar die naar aan het kijken waren. Toen we stopte konden we onze ogen niet geloven. Het bleek de filmploeg te zijn die we in Mendoza hebben leren kennen. Hoe toevallig is dat!? Ze waren beelden aan het schieten van een beekje langs de weg. Effe iedereen goeiendag gezegd en toen moesten ze weer verder. Tof om de heren en dames nog eens terug te zien 🙂 Terug de onverhard op met de Kangoo! Het bleef ons verbazen hoe mooi het landschap was dat we doorkruiste. Kabelende beekskes, stroomversnellingen, watervallen, meren, besneeuwde bergtoppen, herfstkleuren, het kon niet op …

Eens in San Martin de los Andes was het aardig hard beginnen regenen. Echt rondwandelen zat er dus niet in. Dan maar effe met de otto doorheen het centrum om vervolgens effe een kleine snack te nuttige in het lokale restaurant. Matt had zijn tablet bij waar we de route op konden volgen. We zagen hier een andere weg die ons veel korter leek dan de weg waarover we gekomen waren. Ideaal! De eerste 40 kilometer waren hetzelfde tot we ergens links af moesten. Onverhard! Deze lag er zeer goed bij dus ik had er wel lol in. Ook hier passeerde we weer langs super mooie uitzichten en enkele spookdorpjes. Heel veel leven was hier niet. Na een dik uur over de hobbelige wegen had ik het wel een beetje gehad met de kiezel. Toen we de kaart checkte op de tablet leek het erop dat we nog maar net over de helft waren van de aangeduide route. Volgens Google Maps was dit ne nationale weg!? Da klopte volgens mij toch niet helemaal. Geen idee hoever het nog was, ne naftbak die stilaan leeg geraakte, de zon die bijna onderging en regen maakte ons toch een beetje ongerust. De weg werd smaller, steiler en bracht ons op een gegeven moment tot in de wolken. Mist … dat hadden we nog niet gehad. Ik vond het op zich nog wel spannend maar de dames hadden het er niet op. Na 2 uur op die weg had ik het uiteindelijk ook helemaal gehad. Het was donker geworden dus er waren geen uitzichten meer die het gebobbel konden goedmaken.

Eindelijk zagen we in de verte leven, er was weer hoop. Niet veel verder kwamen we uit op de grote baan. Tarmac, dat was lang geleden. Net om de hoek lag een tankstation dus dat probleem was ook verholpen. De bak weer vol en daarna nog 70 kilometer in het donker en in de regen richting Bariloche. Iedereen was blij toen we allemaal veilig in de hostel aankwamen. We hebben een super dag gehad. Kei mooie dingen gezien, goeie chocolade geten, spannende momenten gehad in de auto en we zijn allemaal heelhuids thuis geraakt. Perfect!

Die avond hebben we nog enkele pintjes gedronken in de hostel. Nog wat nieuwe mensen leren kennen en genote van de muziek die enkele andere hostel genoten speelden in de gemeenschappelijke ruimte. Dat was eens wat anders dan naar de radio luisteren 🙂 Dit was mede onze laatste nacht in Bariloche en ook mijne laatste in Argentinië. De dag erop zouden we richting Chili vertrekken. Naar Puerto Montt om zo snel mogelijk verder te gaan naar Chileo, een klein eiland ten zuiden van Puerto Montt waar we dolfijnen kunnen spotten. Zo krijg ik mijn portie dolfijnen ook tijdens mijn avontuur in Patagonie.

Klaar voor een dagje bussen, nog maar eens de grens over, laatste Argentijnse stempel en op naar de volgende bestemming. Hopelijk hebben we hier evenveel geluk als in Puerto Madryn als het op beesten spotten aankomt.

More Information»

Het was al donker eer ik in Mendoza aankwam. Mijn busreis in cama was mij weer reuze meegevallen. Het scheelde ma 4 euro dus daar ga ik nie voor afzien. Buiten aan de bus terminal de eerste beste taxi gepakt om mijn richting mijn hostel te brengen. Ik had met Matt en Jenny afgesproken in Monkey Hostel. Eens daar aangekomen stonden ze mij al op te wachten. Het was fijn om die 2 bengels terug te zien. Zij waren aan het koken dus zij konden effe verder doen zodat ik op mijn gemak kon inchecken. De hostel werd uitgebaat door ne Belg en de gast achter de balie was ne student van Herentals. Het was voor ons beide weer eens aangenaam om Vlaams te spreken. Ik had wel de afgelopen dagen door gehouden met mijn nieuwe West Vlaamse vrienden maar toch. Ieder moment dat ge Nederlands kunt praten moet ge benutten. Ge weet nooit hoelang het gaat duren vooraleer ge de volgende tegenkomt.

Eens ingecheckt heb ik mij aangesloten bij Matt en Jenny. Zij waren eten aan het maken voor die nacht en waren bezig met de voorbereidingen voor de volgende dagen. Ze hadden in hun ogen veel te veel geld uitgegeven in Uruguay dus nu moeste ze besparen en zelf koken 🙂 Er was genoeg dus dat was ideaal voor mij.

Matt en Jenny waren die ochtend aangekomen in Mendoza en hadden de stad al wat verkend. Opeens ging de bel in de hostel. Het was iemand van een of ander productieteam die Matt en Jenny eerder die dag gefilmd had toen ze bezig waren met gek doen in het park. Dit viel blijkbaar in de smaak en ze hadden een gratis excursie „gewonnen” voor de dag nadien. Zou zouden hen naar een golfbaan tussen de wijnranken en bergen brengen waar ze beide konden golven en genieten van de omgeving. Ze zouden dit filmen en de beelden gebruiken voor een of ander promotie filmke in opdracht van de toeristische dienst van Argentinië. Ik wilde niet alleen achterblijven dus heb mij in passant maar zelf uitgenodigd. Geen probleem dus ook den deze had de dag nadien ineens iets op de planning staan 🙂 Na de busreis was ik redelijk moe dus ben ik maar op tijd gaan slapen.

De volgende dag zou de filmcrew ons om 9u komen oppikken aan de hostel. We zijn nog steeds in Argentinië dus dat werd al gauw half 10. Eens gearriveerd bleek dat het toch wel om een redelijk professionele productie ging, twee personen die verantwoordelijk waren voor de productie zelf, ne regisseur, ne fotograaf, 3 cameramannen, een geluidsvrouw en iemand verantwoordelijk voor de cast, wij dus 😉 Ze lieten ons enkele voorbeelden zien en die zagen er echt wel vet uit. Deze filmkes zouden gebruikt worden op hun website en binnen de verschillende toeristische kantoren en beurzen binnen Argentinië. We worden beroemd!

Op weg naar onze bestemming werden we al getrakteerd op super mooie landschappen. We reden langs wijngaarden, zagen in de verte besneeuwde bergtoppen en kwamen langs verschillende mooie dorpjes. Eens op de plaats aangekomen viel onze mond open van verbazing. Een mega groot golf terrein tussen de wijngaarden omringd door heuvels en in de verte een super vet panorama over de Andes. Ik kan slechtere plaatsen inbeelden om uwe dag te slijten …

Onze regisseur legde ons het script uit, Matt ging enkele hols doen terwijl Jenny en ik op een polo veld iets verder wat moeste rondwandelen. Matt vertrok met zijn golfkarreke en ne caddy richting hol 1 en wij konden rustig in het zonneke wachten tot het onze toer was om voor de camera te paraderen. Voor Jenny ging het wachten vrij lang aangezien zei gehoopt had om ook te kunnen golven. Mij maakte het weinig uit aangezien ik na de lange dagen op de rally en de lange busrit wel toe was aan een beetje rust. Een mooiere plaats om uit te rusten kon ik mij op die moment niet echt voorstellen. De 2 meiskes van het productie team die ons vergezelde mochten er ook best wezen dus dat was nog eens ne extra meevaller 🙂

Na enkele uren arriveerde Matt weer in zijn golfkarreke. Aan zijn gezicht te zien had hij zich aardig vermaakt. Toen kwamen ook wij in actie. We moesten hem verwelkomen, op dat moment werd het allemaal nog interessanter aangezien ze toen de eerste fles wijn kraakte. Na de verwelkoming was het tijd voor de lunch. Ook dit werd gefilmd, gelukkige niet alles maar toch. Was best ongemakkelijk. Eten met 3 camera’s in u gezicht. Het eten was lekker en de wijn was kei goed. Jenny was een beetje teleurgesteld in de hoeveelheid eten en het feit dat ze hare hele dag had opgeofferd terwijl ze haar veel meer beloofd hadden … bla bla bla … Mij kon het allemaal niet schelen. Ik had fijn gerelaxt in het zonneke met een super uitzicht, schoon volk en dan ook nog eens gratis eten en drinken … Vrullie … Volgens mij hadden ze haar klaagzang gehoord en uiteindelijk kregen we nog wat extra eten en dede ze voor ons een extra fles wijn open. Ideaal!

Buikske vol en met de nodige wijn was ook de vrouw in ons gezelschap weer opgebeurd. Nu was het ons moment om te schitteren. De bus in en enkele kilometeres verder op het domein bevond zich een polo veld waar wij rond moesten wandelen. Onderweg kwamen we super mooie paarden tegen die we de nodige aandacht gegeven hebben. Terug door de wijnranken en ook onze taak zat erop. Het was ondertussen al half 7 en werden als kers op de taart getrakteerd op een super mooie zonsondergang. Over timing gesproken…

Eens de spullen ingeladen was het tijd om terug naar Mendoza te rijden. Onderweg gestopt voor wat snacks en bier om de opname dag in stijl af te sluiten. Eens we een bericht krijgen dat het filmke af is en de foto’s zijn vrijgegeven dan zal ik deze posten. Nu moeten we voorlopig nog effe het resultaat afwachten.

We namen afscheid van de crew, wisselde gegevens uit en het was tijd voor het avond eten. Gelukkige hadden we dit de dag ervoor al voorbereid dus we konden gelijk aanvallen. Eten, nog wat zeveren en bed in.

De volgende dag stond er een wijntoer op de planning. De bus op richting Maipu, daar een fiets huren en vervolgens wijnhuizen afgaan. In onze hostel hebben we Adrian leren kennen, ne kerel van Napa, Californië met Mexicaanse roots. Hij had voorheen een maand in een wijnhuis gewerkt in de buurt van Mendoza dus had wel de nodige kennis wat onze trip nog interessanter maakte. De bus stopte bij Mr Hugo, een klein fietsverhuur bedrijfke. We dachten dat het grappig was om ene tandem te huren. Mat en Jenny zouden hierop beginnen en indien nodig konden we switchen. Nog geen 500 meter hadden die 2 al prijs. Het fietspad was versperd en moesten uitwijken 🙂 Daar gingen ze met tandem en al de grond op … Op onze route zouden we terug langs Mr. Hugo passeren dus we vonden het verstandiger om te wisselen. Uiteindelijk hebben we 2 wijnhuizen kunnen bezoeken, samen met een bedrijfke waar ze olijfolie en andere producten maakte inclusief likeuren. In het 2de wijnhuis hadden ze enkele flessen voor onze neus gezet voor te proeven en waren er vervolgens uitgenaaid. Met als gevolg dat we aardig peppie waren toen we daar buiten kwamen. We sloten af in de Beergarden waar we nog enkele artisanale bierkes proefde, een pizzake aten om terug op stukken te komen om vervolgens terug naar Mr. Hugo te rijden. In de Beergarden waren we nog wat mensen tegen gekomen die hunne fiets nog moesten terug brengen en al gauw bleek dat wij niet de enige waren die te diep in het wijnglas gekeken hadden 🙂 De terugrit was vrij amusant moet ik zeggen. Ik heb ondervonden dat niet iedereen het fietsen even goed onder de knie heeft, laat staan als ze gedronken hebben 😀 Iets later dan voorzien kwamen we terug aan bij Mr Hugo. Hij vond het allemaal geweldig. Hugo is volgens mij de meest vriendelijk fietsverhuur kerel die ik ooit gezien heb. We kregen nog een flesje wijn mee als souvenir, hij betaalde ons allemaal ons bus ticket richting Mendoza en of we went. Zalige kerel! Ons dagje wijnproeven was meer dan geslaagd.

Mijn bedoeling was om na Mendoza terug richting Chili te gaan. Matt en Jenny hun planning was om na Mendoza Bariloche aan te doen. Ik zag dit ook wel zitten dus heb maar besloten om mijn planning aan te passen. Jenny heeft de 28ste een vlucht in Santiago en ik de 31ste. Dus kwa timing komt dat ideaal uit. Het is best fris in het zuiden maar ik heb niet voor nix warme kleren bij 😉

De laatste dag in Mendoza was niet echt productief. Uitgeslapen, mijne was opgehaald, bus ticket geboekt, lekker uit gaan eten en in Mendoza nog wat wijntjes geproefd om vervolgens om kwart voor 7 dus bus te pakken richting onze volgende bestemming.

Wordt vervolgd.

More Information»

Ziezo! Weg uit Cordoba, hier is niet veel te zien dus weinig zin om hier nog ne dag extra te blijven. Dan maar de bus op, een uur voor de verandering, en kijken wat er al van de rally te zien is in Villa Carlos Paz, daar begint het rally circus achter 2 dagen.

Ik was met Tom, de rare Australier uit mijne hostel, meegewandeld naar de bushalte. Toen ik in het doolhof van gangen eindelijk de terminal voor de lokale bussen gevonden had, bleek dat ik 5 minuten later al kon vertrekken. Ideaal! Busje op, oogskes toe en voor dat ik het wist was ik op mijn bestemming.

Villa Carlos Paz, het hoofdkwartier van de Rally Argentina, gelegen aan een mooi meer, omringd door enkele mooie heuvels. Ge kunt het slechter treffen. Aan de bus terminal begon mijn zoektocht naar de hostel. Een duidelijke aanduiding van waar ik informatie kon halen was ver zoek, net als de capaciteit van de mensen hier om Engels te spreken. Ik moest dus al mijn kennis die ik gedurende anderhalve maand heb opgedaan (niet veel eigenlijk) benutten om mij toch een beetje verstaanbaar te maken. Uiteindelijk heb ik van een vrouwke een plan van de stad kunnen bemachtigen en heeft die mij de route naar mijn hostel netjes uitgetekend. Het valt mij op dat alle steden in Argentinie (en Chili) werken met het grid systeem wat het navigeren lekker gemakkelijk maakt. 2 blokken naar links, dan 5 blokken naar rechts … Makkie!

In Cordoba liep ik tegen het feit aan dat de hostel aan het leeglopen was toen ik aankwam. Toen ik wilde inchecken in mijn hostel in Carlos Paz bleek dat deze al helemaal droog stond 🙂 Buiten de concierge was er niemand! Mijn plan om nieuwe mensen te leren kennen ging dus niet echt lukken 🙂 Gelukkig had ik een plan B voorzien voor de rally. Beter gezegd, Alain had een plan B voorzien voor de rally. Moest ik niemand vinden dan zou ik met de Weather crew meekunnen naar de proeven. Geen idee wat dat inhield maar ik zou in ieder geval iets van de rally kunnen meepikken. Al kon ik maar 1 proef zijn was het mij al goed.

Ik was aangekomen op dinsdag en de rally zou op donderdag avond beginnen. Er was dus nog wat tijd om de stad te verkennen. Het service park van de rally lag op een 4-tal kilometer van mijn hostel, aan de andere kant van de stad aan het meer. Ik had geen idee of dit al open zou zijn maar aangezien ik toch niets te doen had zou ik het er op wagen. Toen ik aan het wandelen was in de hoofdstraat zag ik een groepje lopen waarvan er enkele een Hyundai Motorsport t-shirt aan hadden. Die gingen zeker weten of de service al open was of niet… Morgen om 10u was het antwoord. Was ik content dat ik die 4 kilometer nog niet gewandeld had 🙂 Dan maar een hapke eten en op mijn gemak terug naar de hostel. Daar had ik mij geïnstalleerd en voor de verandering eens helemaal nix gedaan die avond.

Woensdagmorgen op tijd op, ontbijt in de hostel en op naar de service. Het was zalig weer en de route naar de service was langs het meer wat op zich een leuke wandeling was. 45 minuten later zag ik de eerste glimp van wat in mijn ogen het service park was. Hier en daar hoorde ik al het geluid van een rally auto, hoewel alle otto’s in Zuid Amerika zo klinken, hoe oud en versleten ze ook zijn, maar jawel. De eerste Lancer is gespot. Verder langs het meer passeerde ik de locale helden, Lancers, Subaru’s en VW GOL rally otto’s (GOL is hier ne variant tssn ne GOLF en ne POLO bij ons).

Iets verder aan de andere kant van de hekken zag ik de tent van Hyundai Motorsport. Daar moest ik zijn! Ik had Alain nog een bericht gestuurd maar die had niet meer geantwoord. Die zal wel wat beters te doen hebben dan op FB te chatten met ne nozem uit Bocholt 🙂

Ik klom over het hek en wandelde los de stand van Hyundai binnen. Geen kat die mij om een paske vroeg, gewoon eens vriendelijk lache, knikken en Buenos Dias zeggen en er was niemand die vragen stelden. Probeer da maar eens opt WRC in Trier 🙂

Bij de eerste persoon met een Hyundai hemd vroeg ik of Alain in de buurt was. Effe ter info, Alain Penasse is ne West Vlaming en de huidige Rally Manager van Hyundai Motorsport, voorheen was hij promotor van het Belgisch Kampioenschap dus we hadden onrechtstreeks al samen gewerkt voor de mooiste rally ter wereld namelijk de Sezoensrally. Hij was dus mijn connectie om mijn graantje van de Rally in Argentinië te kunnen meepikken. Na de kennismaking ging hij mij voorstellen aan de weather crew. Deze bestond uit 4 heren. Yves en Norbert, 2 West-Vlamingen en Santi en Pepe, 2 Catalanen, die het hele seizoen het weer op de proeven doorgeven aan het team. Yves en Norbert zitten beide in het bestuur van de rally van Ieper en zagen het direct zitten om da manneke van de Sezoenrally mee op sleeptouw te nemen. Belgen ondereen in het buitenland met een gedeelde passie voor rally maakte dat de sfeer al gelijk goed zat. Norbert en Yves konden kwa leeftijd beide mijne pa zijn maar dat was ik al gewoon met de collega’s bij DAF 😀 Als het neerkwam op schele zever verkopen zaten we op hetzelfde niveau dus da moest zeker goed komen.

Alain had mij een pasje geregeld waardoor ik overal kon komen. Ik zat dus achter de schermen van een top fabrieksteam in een van de zwaarste en mooiste rallies ter wereld. Ge kunt u dus wel inbeelden hoe content dat ik was. In de service even de timing besproken zodat ik mij daarop kon aanpassen. Woensdag en donderdag zouden we nog proeven gaan verkennen om te kijken hoe we tijdens de rally zelf op de aangeduide punten konden komen. De heren zouden nog 1 nacht in Carlos Paz slapen en vervolgens elke dag in een hotel „in de buurt” van de proeven. Ik had in mijn hostel tot en met zaterdag geboekt en betaald dus dat ging nog wat geven dacht ik. Eens de situatie uitgelegd, geen probleem en zelfs al mijn geld van de komende 3 nachten terug gekregen. Soms kan het ook gemakkelijk precies …

Woensdag zijn we de 2 proeven van zaterdag gaan verkennen. We hadden een Hyundai SantaFee maar deze bleek toch niet echt geschikt voor de ruwe ondergrond waar de rally wagens over zouden passeren. Beide proeven waren om en bij de 35km. Onze verkenningsbak heeft het dus zwaar te verduren gekregen. Voor ons kon de pret niet op, om de zoveel kilometer kwamen we situaties tegen die alle verbeelding tartte, wetende dat die heren daar tegen volle snelheid over scheuren. Onderweg werden we ook getrakteerd op super mooie uitzichten, zo komt ge nog eens op plaatsten waar ge als gemiddelde toerist nooit zou komen. Echt super. Proeven verkent, en kapotte bodemplaat en schokdemper rijker terug naar de service. Effe wat fotokes schieten, samen op de foto met Neuville, onze Belgische trots in de rally wereld en terug naar het centrum om op tijd te gaan slapen voor het vervolg van mijn avontuur.

Donderdag had ik om half 9 in team hotel van Hyundai met de heren afgesproken, dit was enkele blokken verwijderd van mijn hostel en zo bleef ik gespaard van nog eens een wandeltocht van 45 minuten, dit keer met heel mijn hebben en houden aangezien ik met de heren mee op hotel ging tot zondag. Vandaag zouden we de proeven van vrijdag verkennen en de proef van zondag, El Condor. Ik kon niet wachten! Onze SantaFee moest plaatsmaken voor ons nieuw verkenningsvoertuig. Ne Toyota Hilux 4×4 pickup. Iets beter geschikt voor het werk wat ons die dag te wachten stond. Eerst stond El Condor op de planning. El Condor is voor veel rally piloten wat Spa Francorchamps is voor veel F1-piloten. Eens aangekomen viel ik van de ene verbazing in de andere. Het leek wel een maanlandschap, de staat van het wegdek was abnormaal slecht, de Hilux kreeg het zwaar te verduren. Ik snap het nog steeds niet hoe die rally auto’s hier zo snel over kunnen peren. De foutmarge op deze proef was ook nihil. Een bocht te diep insnijden of een bocht te breed nemen kon in 90 % van de gevallen fataal zijn. Niet lek rijden is hier ook een kunst. Regelmatig moesten we stoppen om van het mooie uitzicht te genieten. De start van de proef bevond zich op 2100 meter en liep bergaf tot om en bij de 1200 meter. De panorama’s onderweg waren indrukwekkend.

Onze Hilux heeft de proef uiteindelijk goed doorstaan. Ik zat achterin dus ik was reaal door mekaar geschud. Gelukkig dat ik niet zoveel geten had die morgen of het was door de cabine opgevlogen vrees ik. Terug naar de service in Carlos Paz, een hapke eten met het team en op naar de proeven voor vrijdag. Hier werd al snel duidelijk wat voor een zotte kot het ging worden. Die Argentijnen zijn zo zot als een deur, met heel hun hebben en houden in de meest barrakke otto’s knalle die daar de proef op om zich ergens een plekske te zoeken om hun tent voor die nacht op te slaan. Met duizende kwamen ze daar te samen, in konvooi over de proef. Het ging dus nog eeuwen duren vooraleer we de proef verkent hadden dus gingen het er de dag erop gewoon op wagen. Hier was geen beginnen aan. De 2de proef was iets rustiger maar hier besloten we ook maar om naar ons hotel te gaan. Jesus Maria was onze uitvalsbasis die nacht. Hyundai had voor de heren een dubbele kamer geboekt. Aangekomen in het hotel stelde niemand vragen over het feit dat we met 3 waren en uiteindelijk bleek de kamer ook nog eens 3 bedden te hebben. Gratis slaapplaats voor Maarten! Lang zou ik er niet van kunnen genieten aangezien we reeds om 5u moesten aanzetten richting de proef van vrijdag. Het zouden 3 korte nachten worden. Ge moet er iets voor over hebben…

s’Morgens deed het pijn toen de wekker ging. Ontbijt binnen steken, een extra tas koffie en op naar de proef. Yves en ik stonden samen op de proef en Norbert stond op een andere. Het plan was om via de start de proef op te rijden tot op het punt dat voor ons voorzien was. Eens aan de start bleek dit niet mogelijk. We mochten er niet op. Dan maar de gegevens doorgeven van aan de start. De taak van de weather crew is om op de opgegeven tijdstippen het weer door te geven aan het team, temperatuur, lucht, regen of geen regen, … Hier kon het team in de service dan op anticiperen voordat ze de piloten de baan op sturen. Yves bleef in de wagen en ik vertrok over de proef, op zoek naar een mooi punt waar ik de heren aan het werk kon zien. Het was al snel duidelijk dat ik niet de enige was. Niet normaal hoeveel volk hier op af komt. Het vreemde is ook dat ze hier geen stewards hebben zoals ik gewoon ben maar dat iedereen hier kort gehouden wordt door de politie. Om de 20 meter staan er een hele delegatie. Niet normaal!

Na de eerste passage van de WRC’s zette ik terug aan richting de start. Dit viel niet altijd mee om dat de eene flik u wel en de andere u niet doorliet. Maarja, ik had het gehaald.

Eens terug bij Yves bleek dat we ingesloten waren. Onze parking was net achter de start. We zouden dus moeten wachten tot alle wagens gepasseerd waren vooraleer we weg konden. Het was voor ons best lastig om berichten te verzenden mits het slechte bereik. Niemand van ons was de proeven op kunnen rijden dus dat ging nog een probleem zijn voor de dagen erop. Ook hadden we nog niets van Norbert gehoord waardoor we toch wel ongerust waren. Het zou ons verbazen moest hij de enige zijn die wel op de proef geraakt zou zijn en hierdoor geen bereik zou hebben. We hadden er het raden naar.

Na lang gewacht op de parking waren wij niet de enige die weg wilde. Er was een optie om door iemands tuin de start te omzeilen en zo te vertrekken. Het enige obstakel was een omheining maar daar had onze Argentijnse vriend, die ook weg wilde, een oplossing op. De kniptang erdoor en weg was ie. Ideaal!

We hadden nog steeds niks van Norbert gehoord dus hadden we zijn route van die dag maar afgereden om zeker te stellen dat hij niet met zijn pickup in de berm was beland. Dit konden we gelukkig uitsluiten dus zijn we maar richting ons hotel in Santa Rosa de Calamuchita gegaan. Dit leek wel een kasteel, een spookkasteel aangezien we maar weinig leven zagen … Eens binnen bleek er toch een vrouw achter de balie te zitten. Gelukkig sprak deze Engels want er was een probleem met de reservering. De namen van de heren waren niet terug te vinden in haar boekske. Na wat heen en weer gebel bleek de reservering op naam van de gast van een of ander reisbureau te staan. Lekker makkelijk.

Ik moest die nacht een aparte kamer boeken maar aangezien Norbert en Yves fervente snurkers zijn vond ik dit niet zo erg 🙂 Goedkoop was het niet maarja, ik kon al gratis naar de rally 🙂 De dag erop moesten we nog vroeger op de proef zijn. Ontbijt stond dus gepland om half 5 de volgende morgen, al e geluk dat ik zo goed uit mijne nest kan s’morgens 🙂

Na 14u van radio stilte arriveerde Norbert dan toch in het hotel. Hij was blijkbaar de enige die de proef had mogen oprijden. Geen idee hoe em da geflikt heeft maar dat was mede de reden waarom hij geen bereik had. Eind goed al goed. Hapke eten en voor een paar uur het bedje in.

Het deed weer pijn toen de wekker af ging. Het ontbijt maakte veel goed. Lunchke mee voor die dag en op pad. We hadden besloten om niet eens te proberen de proef op te rijden en ons nu VOOR de start te parkeren. Zo konden we na ons laatste rapport vertrekken aangezien het een aardig stuk was tot aan ons laatste hotel. Vandaag was mijn plan hetzelfde. Vanaf de start op zoek naar een mooi plekske om te kijken. Alleen was de weg naar dit plekske iets lastiger dan voorzien. De politie was ook hier goed vertegenwoordigd en opeens mocht ik niet meer over het parcours, geen idee waarom aangezien het nog anderhalf uur zou duren vooraleer de eerste deelnemer zou passeren. Maarja, ik met mijn gebrekkig Spaans ging niet in discussie gaan met Mr de flik. Dan maar door de boskes. Ja wadde, door struike, onder boomkes, langs de mais door de slijk, maar uiteindelijk ben ik er dan geraakt. Ik had zicht over het uikomen van een rechtste bocht, gevolgd door ne waterslash en vervolgens weer ne mooie rechtse bocht. Al de moeite was dus niet voor nix geweest. Hoe terug te geraken was een zorg voor later 😀

Na de passage van de grote mannen was het tijd om mijne weg terug te zoeken. Ik zag er meer vertrekken dus ik ben die maar gevolgd. Uiteindelijk bleek dat als ik ne andere weg ingelopen was gewoon aan dat punt was uitgekomen. Dat weten we voor volgend jaar :-p Toen we ons laatste rapport verstuurd hadden konden we aanzetten richting Mina Clavero, het dorpje waar ons laatste hotel zich bevond. We hadden met Norbert, die vandaag wel tekenen van leven gaf, afgesproken aan het hotel waar we die dag geslapen hadden om vervolgens samen door te rijden naar het volgende. Na een 100-tal kilometer passeerde we de ingang van de proef van zondag. Hier bleek het ook weer een gekken huis te worden. Niemand mocht nog op de proef die dag en iedereen zetten zijn auto en zijn tent op langs de baan. Ze waren weer talrijk aanwezig. Gelukkig hadden wij via via een speciale VIP pas gekregen die ons voor zondag toegang zou geven tot de proef.

Eens voorbij de drukte werd het later op de route aardig slecht weer. We zaten in de bergen en mist was komen opzetten. We zagen geen hand meer voor ogen, tegen een slakkengang verder richting Mina Clavero. Waar we normaal een half uur over zouden doen duurde al gauw een uur. Wanneer we het hotel gevonden hadden waren we opgelucht en wilde we inchecken. Ook hier hadden we een probleem met de reservatie maar het probleem was dat de oude man achter de balie geen letter Engels sprak. Begin het dan maar eens uit te leggen. Ik kreeg het in mijn „beste” Spaans maar nauwelijks verwoord. Yves belde naar de coördinator van Hyundai en die had aan de goede man van het hotel kunnen uitleggen wat de situatie was. Ook hier moest ik zelf een kamer regelen, zonder gesnurk 😉 Na het eten ook maar gelijk bed in want ook hier was het om 4u weer vroeg dag.

Kan niet zeggen dat ge dit gewoon wordt na 3 dagen … Iedere morgen doet het weer pijn. Norbert was reeds vertrokken aangezien hij verder op de proef moest zijn. Yves en ik zetten aan en kregen met ons pasje gelukkig toegang tot de proef. El Condor was overdag al tricky, laat staan in de pikkedonker. We zouden de eerste beste plaats zoeken waar we onze auto konden parkeren en ons hier installeren. Onderweg bleek dat wij niet de enige waren op de proef. Hoe creatief men hier alle types van autos geparkeerd krijgt in dit maanlandschap, ik kon er niet aan uit. Eens een plekske gevonden, auto geparkeerd, rapporten doorgestuurd en wachten tot het licht werd. We hadden geen idee wat ons te wachten zou staan. Het werd licht maar het zicht werd nog niet beter. Het was maar guur weer die dag en de wolken hadden nog maar weinig goesting om weg te trekken. NA Toen de wolken dan toch besloten weg te trekken bleek dat we het niet beter hadden kunnen treffen. We stonden in een mooie combinatie, rechts, links, rechts, links en vervolgens zagen we de wagens nog een dikke minuut onder weg rijden. Ook stonden we bij 1 van de 4 camera crews die de live beelden voor de powerstage voorzien. Die gaan zich niet op e stom stuk installeren leek mij. Samen met de camera crew waren we verre van alleen op ons punt. Ruw geschat stond op ons punt meer dan duizend man. Sommige met tent, andere zotten die helemaal tot daar gewandeld waren die morgen. Echt niet wijs die Argentijnen. De sfeer zat er goed in, bij iedere otto werden al die duizenden fans boeswild!

Bij iedere otto die gepasseerd stond ik weer te kijken hoe hard ze hier over kwamen en hoe ze de bocht afsnijden op de meest onmogelijke plaatsen. Geniete van de eerste tot de laatste second! Hier deden we het voor!

Na de laatste wagen begon de uittocht. Het duurde enige tijd eer we terug in Carlos Paz waren, de combinatie met de mist en de hele volks verhuis maakte het er niet beter op.

Maar uiteindelijk hebben we het gehaald. Norbert was al in de service aangekomen. In het centrum nog wat gedronken om na 5 dagen uiteindelijk afscheid te nemen van mijn West-Vlaamse vrienden. Het was een super ervaring om een rally op deze manier te beleven en zeker om dit in aangenaam gezelschap te doen. Ik hoop voor de heren dat de rally in Bocholt volgende week ook zo goed mee valt voor hun 😉

Na het afscheid heb ik een busticket geregeld voor de dag erop en ging ik richting de hostel. Hier kon ik mijn ogen niet geloven. Net toen ik wilde binnen gaan kwam ik op de trap Jez tegen. Jez is een van 2 Australische „hippies” die ik in Torres Del Paine heb leren kennen en vervolgens weer in BA tijdens Bomba De Tiempo ben tegengekomen. Hij was die dag ook naar de rally geweest. Hoe wazig wat dat!? Hij ging naar de winkel voor eten en hebben die avond samen gekookt. In de hostel was er geen spoor van onze concierge dus inchecken ging dus niet. Na het eten heb ik maar besloten om bij Jez op de kamer te slapen. Hij zat in dezelfde kamer als ik in het begin van de week en ook hij was alleen in de kamer. Plaats genoeg voor mij en dan zou ik de dag erop wel betalen voor mijn verblijf dacht ik zo. s’Morgens voor de verandering eens tot 9u kunnen slapen, wat een zaligheid. Koffer gepakt, de gang op maar nog steeds geen concierge te bespeuren. Het is niet dat ik niet geprobeerd heb e. Ik had dus een gratis overnachting 🙂 Om met nog maar ne meevaller af te sluiten!

Busje op en richting Mendoza, 10u bussen om s’avonds weer aan te sluiten bij Mat en Jenny. Kijk er al naar uit om hen weer terug te zien. Samen wijntours doen wordt lachen 😀

Ik kwam naar Carlos Paz voor de rally met een hele hoop vraagtekens, deze zijn allemaal ingevuld en ik moet zeggen dat ik vooraf nooit had kunnen denken dat het zo een positief en geweldig avontuur ging worden. Hoeveel geluk kan ne mens hebben!? Na de rally als toeschouwer, deel van de organisatie kan ik er nu ook de ervaring als deel van een fabrieksteam aan toevoegen. Nu alleen nog als piloot en dan is het compleet 😉

Bij deze wil ik nog effe Alain bedanken die mij de kans heeft gegeven om dit mogelijk te maken en natuurlijk ook Yves en Norbert voor de geweldige dagen. Succes met de cursus Spaans zou ik zeggen en tot de volgende! Veel plezier in Bocholt volgend weekend!

More Information»

Aangekomen in Cordoba. Geen flauw idee wat hier allemaal uit is eerlijk gezegd. Mijn bus dropte mij om half 8 s’morgens aan de terminal. Ik had eigenlijk gehoopt dat die nog een uur of 2 rondjes zou rijden zodat ik nog wat kon slapen. Niet dus. Gelukkige ligt de hostel die ik geboekt heb dicht bij de terminal. Eens de juiste uitweg gevonden kon mijn wandeltochtje beginnen.
Het was nog redelijk rustig in de hostel. Het was zondag en volgens mij was iedereen zaterdag stevig opstap geweest. Wat ik wel weet is dat Cordoba een grote studentenstad is dus uitgaan is hier goed te doen volgens mij. Ik had mijn valieske in de kelder gedropt en mij geïnstalleerd met een koffieke in de zetel bij de receptie. Laptopke open, zo krijg ik mijne tijd wel om eer ik mijn kamer op kon.

Mijn timing was niet echt ideaal bleek zo. Het was zondag en de laatste dag van het verlengde 1 mei weekend. De hostel die op die dag redelijk vol leek liep langzamerhand leeg. Ik had dus maar besloten om effe in mijn uppie de stad te gaan verkennen. Wat pleinen in de stad bezocht, de kathedraal gaan bekijken, wat door het stadspark gewandeld en toen begon er een hongerke op te komen. Het was al lang geleden dat ik nog eens McDo geten had, en schiet mij niet af maar ik had daar effe goesting in 🙂

Ik kende mijn weg belangen nog niet in de stad en op mijn stadsplanneke stond tussen pleinen, kerken en musea gek genoeg geene McDonalds. Plots kwam ik 2 engels meiskes tegen en dacht, die weten misschien waar ik moet zijn. En jawel! 2 blokken verder kon ik terecht. Wat bleek dat ik er in mijn vorige zoektocht net 1 blok naast zat. Maarja, wat wandelen da kan gene kwaad. Eens in de straat van de McDo voelde ik de bui al hangen. Alle winkels waren dicht, alle restaurantjes waren dicht en eens aan de McDo zakte mijn broek op mijn enkels. Alle dagen open, behalve op zondag! Miljaar e! Dan maar een al